In Memoriam Triple

Lang geleden vertelden een meisje vol trots over haar kat met drie pootjes die Triple heette.

Ruim 9 jaar geleden zag ik op de site van stichting-Ace een hondje met 3 poten. Ik was op slag verliefd en Luz werd Triple.

We gingen je laat in de avond ophalen op de luchthaven van Zaventum.  Wat vond ik het spannend!  De hele weg naar huis sliep Triple, 5 maanden oud, op mijn schoot. Triple was gedumpt toen ze 20 dagen oud was. Ze zou geen geld opleveren gezien haar handicap. Ze werd liefdevol opgevangen en verzorgd door Stichting Ace die een pleegmama hond voor haar had. Bij aankomst was het grommen naar Bella en Kyra,  de andere Ace honden. Ik dacht gelijk, als dit maar goed komt. En het kwam goed, heel goed zelfs.

Zijn naar een hondenorthopeed geweest.  Maar de orthopeed zag je lopen en hoe je je stompje gebruikten. Hij was juist bang dat de prothese schade zou aanrichten omdat het stompje heel smal afliep. Het bleek een " foutje" van de natuur te zijn.

Je ging overal mee naar toe, lopend of in de Mini Monkeydraagzak.

Je gaf duidelijk aan wanneer je erin wilden maar ook wanneer je eruit wilden. Je was maar 5 kilo dus dragen was nooit een probleem. 

Mensen vinden het vaak zielig maar je was alles behalve zielig. Je kon alles behalve zwemmen. Je hield het bij pootje baden. Je was de baas van de roedel, klein maar dapper!

Het ging heel goed met Bella en Kyra. Na 2 jaar kwam Bo erbij, ook van Stichting-Ace. Vier Spanjaarden in huis. Het was een heerlijke roedel! 

Je was al gauw goede maatjes met Bo, jullie deden alles samen.

Je was een kleine hielenhapper,  jouw manier van begroeten als iemand binnenkwam. Niet hard maar je moest even happen. Vele kilometers met je afgelegd. Vond het heerlijk als je lekker tegen mij aan uitrusten in de draagzak. Hoog en veilig en je kon alles in de gate houden.

Nooit ben je ziek geweest dus de boodschap van 31 Juli was gewoon niet te bevatten. Je had een grote longtumor. De tumor maakten vocht aan en daardoor werd je benauwd. Het was, helaas, geen kennelhoest waar in eerste instantie de behandeling op werd ingezet. Er is nog 200cc vocht gepuncteerd. Het gaf je letterlijk weer lucht. Maar de benauwdheid zou weer terugkomen en dat wilden ik je absoluut niet aandoen. Ik heb nog een paar dagen intens van je genoten. Ik vond het ook zwaar, wetende dat ik je moest laten gaan. Je bent thuis, in het bijzijn van Bo op mijn schoot ingeslapen. 

Ik mis je verschrikkelijk. Je was een heel speciaal hondje en niet eens omdat je maar drie pootjes had.

Je was echt de clown van het stel.

Ik had gehoopt dat je pas op de helft van je leven was en dat je samen met Bo een jaar of 18 zou worden. Het heeft helaas niet zo mogen zijn.

 

Groetjes, Astrid