Na
lang geen hond meer te hebben gehad ben ik in 2013 tot de overtuiging gekomen
dat het er weer van moest komen. Ik wilde absoluut geen modehond en/of shoppen.
Uiteindelijk kwam ik uit bij de Spaanse honden en ben ik voor Ozzy gegaan.
In
september 2013 kon ik hem op vliegveld Brussel ophalen. Hij had toen al een
hele lange reis achter de rug maar op de eerste avond lag hij al naast de bank
of hij er altijd gelegen had, hij was echt thuis vanaf dag 1. Hij was ca 9
maanden op moment adoptie.
Verdere
geschiedenis over Ozzy was er indertijd niet maar je kon merken dat hij bij
mensen was geweest. Aangezien hij wat mank was (lpc linker elleboog) en hij
altijd uitviel tegen tractoren of aanhangwagens heb ik altijd gedacht dat hij
mogelijk eens aangereden is geweest.
Misschien
ook de reden geweest voor de vorige eigenaren om hem af te staan, wat een
gemiste kans voor die mensen! Helaas had hij ook nog een huidprobleem.
Binnen
een jaar, inclusief operatie aan zijn elleboog, heb ik hem helemaal op orde
gekregen.
Hij
heeft zich ontwikkeld tot een prachtige grote hond van 52 kilo (nog in 2025).
Nergens bang voor. Enorm dankbaar voor eten en knuffelsessies, stront
eigenwijs. Het was een heerlijke vrolijke Frans met een altijd kwispelende
dikke staart. Nooit echt verdiept in wat er nu in zat qua ras, het leek op een
Maremma of Pyrenees maar dan met kortere vacht. Ook niet belangrijk.
Hij
was van dag 1 echt mijn soulmate, hij leek zelfs gedachten te kunnen lezen.
Ozzy
was altijd enorm gek op eten en was daarin absoluut niet kieskeurig. Altijd
gezegd "als die niet eet, is hij ziek". Helaas was dit sinds half
januari 2026 het geval en de zorgen begonnen. (Selectief
at hij wel een beetje maar veel te weinig)
Of hij zijn 13e verjaardag ging
halen op 1 februari was voor mij onzeker.
Hemel
en aarde bewogen, alles en iedereen ingeschakeld, niet gevraagd wat dit of dat
kost, om hem erdoor te krijgen maar de diverse bloedonderzoeken gaven geen
goede vooruitzichten. Het verhaal van de laatste 4 weken is te lang. Hoop,
vrees, alsjeblieft Ozzy ga wat eten..... Afgelopen vrijdag heb ik de dierenarts
gebeld en kon ik met hem langskomen en heb ik hem laten inslapen.
Hij
had een mooie leeftijd, hij heeft een geweldig leven gehad (dat durf ik hardop
te zeggen!), stel hij was nog wat opgeknapt.... over een paar maanden zou die
misschien weer ziek worden. De zaken die je maar voor jezelf herhaalt om het
schuldgevoel te verminderen.
Wat
een verdriet, wat een gemis, hoe moet ik dit gaan verwerken. Ik heb hier nog
een hele lieve oma Mastina van 12 liggen. Het zal misschien bij het rouwproces
horen want dit klinkt heel vreemd maar door mijn andere hond zie ik pas hoezeer
ik van Ozzy hield. Hij was toch anders, mijn echte soulmate.
De
avond voor zijn overlijden heb ik nog een foto gemaakt. Deze foto geeft exact
weer wat de beslissing nog lastiger maakte, je zag (op het gewichtsverlies na)
niet dat hier een 13 jarige zieke hond lag.
Ozzy,
je bent onvervangbaar. Bedankt voor alles beste vriend.
