EERBETOON AAN WOUT.
Wout was een heerlijke hond met een lief, zacht, vriendelijk en aanhankelijk karakter.
Wout was ook een mooie hond met zijn glanzende, kortharige donkerbruine vacht en in zijn bruine ogen een zachte blik.
Hij mocht bij mij zijn van 25-08-2022 tot 26-07-2026.
Door
zijn aanhankelijkheid kon ik hem veel aaien en knuffelen. Daardoor
ontdekte ik al snel dat Wout flinke littekens had. Metname over zijn
borstkas een aantal, deze liepen tot diep in zijn oksels. Over zijn buik
en rug een ringvormig litteken. Het was duidelijk dat Wout in zijn
jonge leven akelige ervaringen had gehad.
Deste indrukwekkender was het, dat hij toch mensen vertrouwde. Zijn vertrouwen in mij was er vanaf dag 1.
Wat
ik met ontroering zó bewonderde was dat Wout, als adoptiehond, nooit in
een huis had gewoond en toch, in amper een paar maanden, aan veel
dingen gewend raakte.
Van de stofzuiger, 'zichzelf
zien' in glazen ovendeur tot het geluid van allerlei andere
keukenspullen. En...de tv, deze vond hij een aantal avonden best
eng...tot hij zijn plek naast me op de bank had gevonden.
De
eerste dagen opspringen tegen het aanrecht als ik zijn bak met eten
klaarmaakte, al gauw snapte hij dat hij even moest afwachten. Wout was
dol op zijn eten en 's avonds kreeg hij na zijn eten een
kauwstaafje(=feest).
Als ik een keer dit
kauwstaafje vergat te geven, kwam hij bescheiden bij mij in de buurt, in
de hoop dat ik 'het vergeten' door zou hebben. Als dat niet vlot
gebeurde ging Wout rustig naar zijn plek. Wanneer ik dan alsnog
doorkreeg dat ik iets vergeten was en zei:" Och je moet je kauwstaafje
nog". Dan sprong hij héél blij op!
In
de auto mee ging goed, eerst een tijdje in de bench op de achterbank,
tot ik zijn toenemende weerstand opmerkte. Ik verwijderde de bench en
bevestigde een honden-autogordel. Wout lag vanaf dat moment, zeker op
langere ritten, languit op de achterbank.
Wout
was vriendelijk en nieuwsgierig naar mensen. Naast mij had hij met zo'n
3 mensen een 'klik'. Héél enthousiast begroette hij een collega van
mij. En bij een buurvriendin sprong hij, metname in het begin, op
schoot! Hij deed dit alleen bij haar.
Een
bijzondere band had Wout met mijn moeder. Bij ieder bezoek aan haar,
ging hij naast haar op de bank liggen, vaak languit maar wel kontakt
houden met een of beide achterpoten. Hij was er vanaf het eerste bezoek
'thuis'. Hij kon daar heel diep ontspannen liggen. Door de veilige fijne
sfeer? Of omdat hij even geen taak had? Er was geen tuin om te
'bewaken', geen speuren naar muizen... Kortom, hij kwam daar heerlijk
tot rust. Ook de huishoudelijke hulp van mijn moeder was favoriet (ze
had altijd hele lekkere brokjes bij zich).
Mijn moeder woont op de 1e verdieping van een zorgcentrum (op 150km afstand van mij) dit betekent gebruikmaken van trap of lift.
Bij
1e bezoek weigerde Wout beide opties en moest ik hem tillen (18kg).
Traplopen in een trappenhuis is nooit gelukt, in Wout z'n dagelijks
leven geen probleem, ik woon gelijkvloers. Buiten, bijvoorbeeld bij een
gebouw, was het nemen van een aantal traptreden geen probleem voor Wout.
Gelukkig lukte het liftgebruik, bij volgende bezoeken, na een aantal
pogingen wel. En ging het liftgebruik verder probleemloos.
Wout had en kreeg geen interesse in hondenspeeltjes. Een bal wou hij weleens oppakken maar liet deze al snel los en liggen.
Wout
is, zover ik weet, 1x 'stout' geweest...ik had een paar sokken over de
rand van een stoelzitting gelegd, Wout liep erlangs en pakte 1 sok, liet
deze na een meter weer vallen en keek naar mij...ik zag een
triomfantelijke blik met: 'zo, dat heb ik maar mooi gedurfd'. Ik vond
het zó vertederend. Hoewel ik hem geen berisping had gegeven, heeft hij
het niet weer gedaan.
Hoewel
Wout bescheiden was, gaf hij tijdens onze wandelingen regelmatig heel
beslist aan welke kant hij op wou. Hij bleef dan met gestrekte poten,
stijf stilstaan en als het kon dan was het 'OK Wout'. Een aantal keer
kon zijn keus écht niet, ik zei dan heel duidelijk 'Nee Wout, vandaag
gaan we de andere kant op'. Ik moest dat meestal wel 1à2x herhalen en
dan ging hij mee, eerst nog wat piepen (o.a. zijn signaal van enige
bezorgdheid). Als ik hem dan met 'Het is OK Wout, komt goed, ik weet de
weg' gerust stelde, liep hij weer lekker verder.
In
de tuin was hij meestal aan het speuren naar muizen. Hij kon bij
stapeltjes stenen, zijn neus tegen tussenruimte, héél diep snuiven
wanneer hij een muis rook. Dit speurwerk kon hij soms vrij lang
volhouden. Het is hem een aantal keer gelukt een muis te vangen.....
Een
hele leuke eigen-aardigheid van Wout was, wanneer ik een eetlepel met
beetje yoghurt of slagroom in zijn etensbak legde, hij eerst de ene kant
schoonlikte en dan pakte hij de lepel in zijn bek, legde deze op de
grond en zo kon hij bij de andere kant, de slimmerik!
Verdrietig
feit is, dat Wout al snel gediagnostiseerd werd met Cushing (bijnieren
maken teveel stresshormoon cortisol) en later bleek hij ook hartruis
(lekkende hartklep) te hebben.
Hij had door zijn 2 chronische aandoeningen soms weinig energie en daardoor waren lange(re) wandelingen geen optie.
In
2025 kreeg ikzelf een spieraandoening waardoor ik ook weinig energie
had. Wout en ik waren zo'n 1,5 jaar héél compatibel. Inmiddels ben ik
vrijwel geheel hersteld...
Wout, je was mijn steun en toeverlaat...
DANKJEWEL voor ALLES!!
Het GEMIS is groot...
Sjoukje.
