Ze was de grote liefde van haar bazinnetje. Een weduwe, maar nooit alleen want haar kleine prinses was altijd bij haar. Overal waar ze ging, ging zij mee. Twee zieltjes die elkaar hadden gevonden. Toen haar bazinnetje echter ouder werd en naar een woonzorgcentrum moest, bleef haar grootste schat achter. Wat moet dat afscheid ondraaglijk zijn geweest… voor hen allebei.
Het kleine hondje werd namelijk niet opgevangen door familie of vrienden. Niemand wou zich over haar ontfermen, dus belandde ze in een hondenpension. Daar zat ze dan. Maandenlang. Alleen. Wachtend. Niet begrijpend. Tot dat ene telefoontje kwam, en wij haar mochten opnemen.
Ze is graatmager… Haar lijfje vertelt het verhaal van gemis en verdriet. Haar tandjes waren in een verschrikkelijke staat, maar gelukkig is dat inmiddels verholpen. Nu is ze gelukkig in foster... Ze slaapt stil en braaf in haar mandje, de hele nacht door, je hoort haar niet. Zindelijk is ze nog niet, maar hoe zou ze ook? Er is zóveel door haar heen gegaan. Ze kruipt in je nek om dicht bij je te zijn. Alsof ze wil voelen dat ze niet meer alleen is. Dat ze veilig is. Ze wil niets anders dan nabijheid… onze kleine prinses. Daarom plaatsen we haar ook liefst als enige hond, of met één ander hondje, maar niet in een grote(re) groep.
Het is bijna een wonder dat ze er nog is. Al die maanden van verdriet, van wachten, van niet begrijpen wat er gebeurde… En toch heeft ze, klein en dapper als ze is, standgehouden. Ze is bijna 10 jaar oud, maar ze heeft nog zóveel liefde en warmte te geven (vooral in je nek dan). Echt een schatje!
Soms breekt je hart om hoe hard en egoïstisch mensen kunnen zijn… Maar dan kijk je naar haar — en zie je dat liefde toch sterker is.
Meer informatie over haar vind je hier.
