Het is alweer even geleden dat ik een update heb gestuurd over onze
Lucky (Qays). We hebben een aantal hele zware maanden met hem gehad, als
ik heel eerlijk mag zijn. Maar ik kan ook zeggen dat we inmiddels weer
op de goede weg zijn.
Voor een pup heeft hij een rommelig eerste jaar gehad: in het
dodingstation, bij ACE, in de opvang bij Helle en toen hij zes maanden
was, kwam hij bij ons. Dat is natuurlijk een moeilijke start, met veel
wisselingen van 'thuis'. Lucky is slim en heeft ontzettend
veel energie. Vanaf dag één moesten we echt flink aan de bak. Een
houding zoals die van hem hadden we nog niet eerder meegemaakt.
Toen we hem een beetje op de rit hadden, brak hij zijn teen. Hoewel
de orthopeed zei: "De meeste mensen vinden die paar maanden rust
achteraf meevallen", heb ik haar verteld dat ze dat nooit meer mag
zeggen.
Ik denk dat ik dagelijks heb gedacht dat we hem zouden herplaatsen,
omdat we dit niet aankonden. Zeker omdat we daarnaast onze handen vol
hebben aan onze autistische zoon en alles daaromheen. Het was echt heel
zwaar. Lucky's gedrag ging soms alle grenzen
voorbij. Sally brachten we dagelijks naar mijn ouders, omdat zij stopte
met eten en niet met Lucky's energie en frustratie kon omgaan.
Toen we weer mochten opbouwen met wandelen en spelletjes, werd Lucky
rustiger. Lange wandelingen hebben we, zodra hij weer wat meer mocht,
omgezet naar veel spelactiviteiten. Ringen over een stokje gooien,
zoekspelletjes met blokken en allerlei uitdagende
spellen. En dat vinden zowel Ravi als Lucky fantastisch.
We hebben ook nog een gedragstherapeut laten komen. Zij vertelde ons
dat we al ontzettend ver waren, maar dat Lucky, juist omdat hij zo
vreselijk slim is, steeds nét de randjes van de grens opzoekt en er soms
iets overheen gaat. Waar een iets minder slimme
hond genoeg zou hebben aan een bepaalde correctie of begrenzing, gaat
hij toch nog een stapje verder.
We zijn verschrikkelijk hard met hem aan het werk en heel langzaam
zien we echt resultaat. Hij wordt rustiger, blaft veel minder en Sally
hoeft niet meer weggebracht te worden. Onze grootste uitdaging is dat
hij nog erg enthousiast reageert op andere honden.
Dat moet hij nog leren negeren.
Intussen durf ik ook te vertellen dat we met hem een PAWS-training
zijn gestart. Ook al is zijn gedrag niet altijd zoals ik het graag zou
zien - hij is tenslotte nog maar net één jaar - in intensieve situaties
blijft hij heel stabiel. PAWS is een hulphondentraject
voor mensen en kinderen met autisme en posttraumatische stoornissen.
Lucky en Ravi zijn vanaf dag één samen en reageren ontzettend fijn op
elkaar. Als Ravi boos of verdrietig is, of helemaal uit zijn systeem
klapt, vindt hij rust bij Lucky.
Wellicht zal Lucky nooit een volledig gecertificeerde hulphond kunnen
worden, omdat zijn ouders niet gescreend zijn. Maar dat is voor ons
niet nodig. Zolang hij Ravi kan helpen, ben ik al ontzettend blij.
We hebben hiervoor een aparte coach die hulphonden opleidt. Afgelopen
week zijn we met Lucky in het tuincentrum geweest. Af en toe komt zijn
neus nog in de verleiding om even bij Ravi weg te stappen, maar hij
reageert niet op schuifdeuren, klaphekjes of
paspoppen. Hij blijft rustig. En daar ligt een goede basis.
We hopen hier heel ver mee te kunnen komen.
Ik vind het een heel mooi gegeven: van afgedankt naar onschatbare
waarde voor onze zoon. En hoe moeilijk het traject met hem soms ook was -
en nog steeds af en toe is - we zijn ontzettend dankbaar dat hij op ons
pad is gekomen.
Met Helle heb ik nog bijna dagelijks contact. Ook op afstand is hier
een mooie vriendschap uit ontstaan. En dat allemaal door een
adoptiehond.
We hebben voor Ravi en Lucky een aparte Facebook en Instagram
opgezet. Mochten jullie het leuk vinden om daar af en toe iets uit te
posten of te volgen…https://www.facebook.com/profile.php?id=61589086325659