Het is alweer even geleden dat ik een update heb gestuurd over onze Lucky (Qays). We hebben een aantal hele zware maanden met hem gehad, als ik heel eerlijk mag zijn. Maar ik kan ook zeggen dat we inmiddels weer op de goede weg zijn.
Voor een pup heeft hij een rommelig eerste jaar gehad: in het dodingstation, bij ACE, in de opvang bij Helle en toen hij zes maanden was, kwam hij bij ons. Dat is natuurlijk een moeilijke start, met veel wisselingen van 'thuis'. Lucky is slim en heeft ontzettend veel energie. Vanaf dag één moesten we echt flink aan de bak. Een houding zoals die van hem hadden we nog niet eerder meegemaakt.
Toen we hem een beetje op de rit hadden, brak hij zijn teen. Hoewel de orthopeed zei: "De meeste mensen vinden die paar maanden rust achteraf meevallen", heb ik haar verteld dat ze dat nooit meer mag zeggen.
Ik denk dat ik dagelijks heb gedacht dat we hem zouden herplaatsen, omdat we dit niet aankonden. Zeker omdat we daarnaast onze handen vol hebben aan onze autistische zoon en alles daaromheen. Het was echt heel zwaar. Lucky's gedrag ging soms alle grenzen voorbij. Sally brachten we dagelijks naar mijn ouders, omdat zij stopte met eten en niet met Lucky's energie en frustratie kon omgaan.
Toen we weer mochten opbouwen met wandelen en spelletjes, werd Lucky rustiger. Lange wandelingen hebben we, zodra hij weer wat meer mocht, omgezet naar veel spelactiviteiten. Ringen over een stokje gooien, zoekspelletjes met blokken en allerlei uitdagende spellen. En dat vinden zowel Ravi als Lucky fantastisch.
We hebben ook nog een gedragstherapeut laten komen. Zij vertelde ons dat we al ontzettend ver waren, maar dat Lucky, juist omdat hij zo vreselijk slim is, steeds nét de randjes van de grens opzoekt en er soms iets overheen gaat. Waar een iets minder slimme hond genoeg zou hebben aan een bepaalde correctie of begrenzing, gaat hij toch nog een stapje verder.
We zijn verschrikkelijk hard met hem aan het werk en heel langzaam zien we echt resultaat. Hij wordt rustiger, blaft veel minder en Sally hoeft niet meer weggebracht te worden. Onze grootste uitdaging is dat hij nog erg enthousiast reageert op andere honden. Dat moet hij nog leren negeren.
Intussen durf ik ook te vertellen dat we met hem een PAWS-training zijn gestart. Ook al is zijn gedrag niet altijd zoals ik het graag zou zien - hij is tenslotte nog maar net één jaar - in intensieve situaties blijft hij heel stabiel. PAWS is een hulphondentraject voor mensen en kinderen met autisme en posttraumatische stoornissen.
Lucky en Ravi zijn vanaf dag één samen en reageren ontzettend fijn op elkaar. Als Ravi boos of verdrietig is, of helemaal uit zijn systeem klapt, vindt hij rust bij Lucky.
Wellicht zal Lucky nooit een volledig gecertificeerde hulphond kunnen worden, omdat zijn ouders niet gescreend zijn. Maar dat is voor ons niet nodig. Zolang hij Ravi kan helpen, ben ik al ontzettend blij.
We hebben hiervoor een aparte coach die hulphonden opleidt. Afgelopen week zijn we met Lucky in het tuincentrum geweest. Af en toe komt zijn neus nog in de verleiding om even bij Ravi weg te stappen, maar hij reageert niet op schuifdeuren, klaphekjes of paspoppen. Hij blijft rustig. En daar ligt een goede basis.
We hopen hier heel ver mee te kunnen komen.
Ik vind het een heel mooi gegeven: van afgedankt naar onschatbare waarde voor onze zoon. En hoe moeilijk het traject met hem soms ook was - en nog steeds af en toe is - we zijn ontzettend dankbaar dat hij op ons pad is gekomen.
Met Helle heb ik nog bijna dagelijks contact. Ook op afstand is hier een mooie vriendschap uit ontstaan. En dat allemaal door een adoptiehond.
We hebben voor Ravi en Lucky een aparte Facebook en Instagram opgezet. Mochten jullie het leuk vinden om daar af en toe iets uit te posten of te volgen…https://www.facebook.com/profile.php?id=61589086325659
Geen opmerkingen:
Een reactie posten