Ik had ooit een thuis. Een plek waar ik gewoon hond mocht zijn. Maar ineens… was er paniek. Stress. Mensen die riepen dat wij weg moesten. Meteen. Geen tijd meer.
Mijn vrouwtje kon niet meer. Op een dag zat ik niet meer in een huis, maar in een dodingstation. Ik begreep er niks van.
Gelukkig ben ik daar weggehaald. Nu zit ik hier, veilig… maar het is geen thuis.
Van een huis naar een hokje gaan, dat is best zwaar. Ik mis een zacht mandje, een rustig plekje, iemand die mijn naam zegt alsof die echt van mij is.
Ze zeggen dat ik lief ben. Sociaal. Ik ken mensen, ik hou van gezelschap.
Ik wil gewoon weer bij iemand horen.
Dus… als jij nog plaats hebt in je hart (en misschien op je sofa๐)…"
Meer informatie over mij (8 j) kan je hier vinden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten