10/03/2010 (geschat)
๐ก13/06/2013✨️20/06/2026
"Lieve Teide,
Toen je pas bij ons was, was het liedje 'Happy' heel populair. Dat paste perfect bij jou, want je sprong zo vrolijk door het leven.
Iedereen was je vriend. Je wilde bij iedereen op de schoot en met iedere hond spelen. We hebben samen zoveel avonturen beleefd. Zoveel wandelingen en reizen samen gemaakt.
Je hebt ons de eerste jaren zo vaak laten wachten als je weer eens je neus achterna ging. Je was duidelijk een echt jachthondje.
Zelfs tot helemaal op het laatste, kon je nog konijntjes, reeรซn, hazen en katten opsporen als de beste. Gelukkig hebben we na een tijdje vanalles te proberen toch ingezien dat dit jachthondje best getemd werd door aan de leiband te blijven.
Reeds vrij snel had je ondanks je grote wil om te rennen, vaak last van je pootjes. Tegen 2019 werd het duidelijk dat het geen klein probleempje was, maar dat je elleboogjes krom stonden, samen met nog heel wat onderliggende problemen. We hebben je zo goed mogelijk proberen te helpen maar samen hardlopen stopte toen al en de wandelingen werden korter.
Toch zijn we dagelijks blijven wandelen, op jouw tempo en volgens jouw route, waar je neus ons naartoe bracht. Je 'sprong' nog iedere ochtend enthousiast uit je mandje voor je ochtendwandeling en iedere avond rond 17u begon je al te vragen voor je avondwandeling.
Ook al was je niet meer zo mobiel, je kon heel goed aan ons zeggen wat je wilde. Als je de trap op of af wou, bleef je blaffen tot we je kwamen dragen, ook al moesten we daarvoor even uit vergadering gaan. Samen met Floris spande je samen om te krijgen wat jullie wilden en op het moment dat jullie het wilden: eten, snoepjes en nog meer snoepjes. Jullie waren niet echt speelmaatjes (dat lag aan Floris), maar wat dat betrof vormden jullie een topteam tegen ons. Floris heeft het moeilijk nu hij ons in zijn eentje moet commanderen.
Zaterdagochtend 20 juni hebben we onverwacht onze laatste wandeling gemaakt. Tijdens de wandeling kreeg je felle ademhalingsproblemen die bij thuiskomt niet overgingen. We hadden nog zo gehoopt dat ze je toch konden helpen in de dierenkliniek, maar de kans dat je eenzaam in de kliniek zou sterven konden we niet nemen, dus hebben we een hartverscheurende keuze moeten maken.
Lieve Teide, we missen je zo hard. We missen je vrolijkheid, het aaien op je buikje, hoe je steeds bij Bert op de zetel plofte, de knuffels die we je de hele dag door gaven.
We hadden nog zoveel plannen samen, maar we zijn dankbaar voor de vele mooie herinneringen.
We willen ook SHIN bedanken om je in 2012 uit een Spaans dodingstation te redden en Marleen voor al de goede zorgen wanneer we zonder jou op vakantie waren."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten