Inmiddels zijn we bijna twee maanden verder sinds we Raven op 15 april in Mechelen in onze armen sloten — en wat een feest is het sindsdien. Elke ochtend worden we begroet alsof we wereldberoemde VIP‑gasten zijn. Ga je zitten, dan ligt er binnen drie seconden een poot op je been. En haar kop op je schoot? Die krijg je er gratis bij. Het zijn precies die kleine momenten waarop je beseft hoeveel rijker je leven wordt met een hond.
Raven heeft ons inmiddels
duidelijk geclaimd als “haar mensen”, en dat voelt als een voorrecht. Ze is
helemaal opgebloeid: staart fier omhoog, trotse tred, en door de wijk lopen
alsof ze CEO van de buurt is. De buurtkatten hebben dat inmiddels ook door en
kiezen een beleefde omweg wanneer “madame” haar entree maakt. Tijdens
boswandelingen moeten we scherp blijven, want voor je het weet sta je met je
neus tegen een boom omdat Raven een konijntje heeft gespot.
Onze eigen drie katten
daarentegen ziet ze als familie. Ze lopen over, onder en naast haar alsof het
de normaalste zaak van de wereld is. De katten voelen dat ze veilig zijn bij
haar, en zelfs de kippen scharrelen vrolijk om haar heen wanneer ze in de tuin
ligt. Pure harmonie.
Mensen vragen ons weleens of
het geen risico is om een hond te adopteren waarvan je de achtergrond niet
kent. Mijn antwoord is altijd hetzelfde: je vindt zelden een dankbaardere hond
dan eentje die het leven van de andere kant heeft gezien, waar elke dag een
strijd was om te overleven. Wij hebben altijd honden met een “rugzakje” gehad —
en nu nog lopen ze hier met z’n vieren rond. Nooit één moment spijt.
Het socialiseren, het
zindelijk worden, het wennen aan een nieuw leven… het komt allemaal vanzelf als
je tijd, rust en aandacht geeft. En wat je ervoor terugkrijgt, is simpelweg
onbetaalbaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten