Dagboek van Fabienne - Dodenstations, broodfok en vakanties…

 Het is weer die periode van het jaar waarin duizenden huisdieren worden achtergelaten omdat ze niet passen in de vakantieplannen van hun gezin. Kinderen krijgen te horen dat ze mee op vakantie mogen, maar dat het hondje "even weg" gaat. Wat er vaak niet bij verteld wordt, is dat dat trouwe vriendje nooit meer thuiskomt.

De dodenstations schreeuwen om hulp. Overal zit alles overvol. We willen helpen, en dat doen we ook, telkens opnieuw, wanneer het maar enigszins mogelijk is. Maar de nood is groter dan ooit. 

Steeds meer mensen kunnen de kosten van een dierenarts niet meer dragen. Wanneer hun hond of kat ziek wordt of verzorging nodig heeft, zien sommigen geen andere uitweg dan afstand doen van hun dier. Niet altijd uit onwil, maar omdat alles zo duur geworden is. Het is een harde realiteit van deze tijd.

Daarnaast hebben we alleen al dit jaar hier in de buurt twee broodfokkerijen zien oprollen, en helaas zijn er nog veel meer. Wat je daar aantreft, blijft voor altijd op je netvlies gebrand. Het breekt je hart. Toch moet je sterk blijven en helpen waar je kan, dier na dier in veiligheid brengen. Hoe mensen zulke dingen dieren kunnen aandoen, blijft voor mij en voor velen van ons een groot raadsel. We zijn allemaal mensen, maar soms lijken we van een andere wereld te komen.

Onze wil om te helpen is groot, maar onze mogelijkheden zijn niet eindeloos. Hoe moeilijk het ook is, soms moeten we grenzen stellen. En geloof me, dat doet pijn. Wanneer er opnieuw een dier aan de poort staat, verlaten, verwaarloosd of gewoon ongewenst, wil je niets liever dan helpen. Maar willen en kunnen zijn niet altijd hetzelfde. Een rescue werkt met beperkte middelen, terwijl de nood nooit stopt.

Rescuewerk is zwaar, emotioneel en vaak hartverscheurend. Maar tegelijk is het ook iets heel bijzonders. Dieren verdienen die tweede kans. Hun dankbaarheid, hun vertrouwen en de liefde die ze teruggeven maken zoveel goed. Het zijn vaak de mensen die je dagelijks versteld doen staan, soms in positieve zin, maar helaas veel te vaak andersom.

Daarom blijven we doorgaan. Voor elk dier dat niemand meer lijkt te willen. Voor elke ziel die een stem nodig heeft. Want zij verdienen beter, altijd!