Juni 2014 heb ik Stef (ACE 7994 Stevie Wonder) opgehaald van Schiphol. Je was blind en een bijt-graag hondje. Na een jaar lang overal gebeten te zijn transformeerde Stef zich als een waanzinnig lief kereltje, altijd blij, dol op zijn bakje eten. Zijn weg in en rondom huis wist hij naadloos te vinden. Bezoek aan Universiteit Utrecht wees uit dat je ogen gestopt waren met groeien in de foetes. Stef heeft nooit kunnen wennen aan een riem lopen, dan werd hij panisch. Dus wandelen met Stef ging met belletjes aan mijn voeten, zodat hij wist waar ik was. Ook trimmen geen onder verdoving, Stef was extreem angstig voor dingen die hij niet begreep of thuis kon brengen. Maar knuffelen, lekker eten, heerlijk tegen je aanliggen, spelen met z'n grote Roemeense herder vriend, waren zijn favorieten. Op het luchtbed in het zwembad liet je je heerlijk rond dobberen. En toen kwam vrouwrjes totaal onverwachte scheiding. Uiteraard bleven alle 5 honden bij mij. Stef die anders zo wierig was heeft maandenlang naast me met z'n koppie op m'n arm in bed gelegen, muisjes stil. En toen kwam er een nieuw baasje, lyrisch was je van hem, dingen die ik niet bij je kon of mocht doen, alles liet je toe, rollebollend over de grond, hollend naar de deur als hij binnen kwam.. piepend en vragend om aandacht en de kroelen. 2 maanden geleden kreeg je je eerste tia, en ging je door je achterpoten. Dierenarts adviseerde er niet langer meer mee te wachten... Heb Stef toen weer meegenomen naar huis, stripje pijnstillers meegekregen. Maar wonderlijk kwam Stef hier weer bovenop en rende weer als vanouds rond, nog steeds genietend van zijn bakje eten. Tot op afgelopen maandag. Je kreeg weer een tia... alles ging zo snel... spugen, ademnood, veel angst... direct Stef onder de arm geslagen naar de dierenarts.. 10 minuten later was je dood... onbegrijpelijk.. Het was goed zo..ondanks het diepe verdriet. Stef was 10 jaar lang mijn zorgenkindje, het gedribbel de hele dag door rondom mijn voeten, zijn dankbaarheid, zijn altijd goede humeur, ik mis het verschrikkelijk... Zijn broertje Bobbie die hem 3 maanden geleden is voorgegaan en al zijn zusjes zullen daarboven verder voor hem zorgen, daar ben ik van overtuigd. Woensdag mag ik Stef weer ophalen, dan is hij weer thuis...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten