Een Spaans dametje was via via naar ons gestuurd, omdat ze er zeker van waren dat wij haar twee Beagles zouden binnen nemen. Dus daar waren ze dan, aan de hand van hun vrouwtje. Ze legde uit dat ze in een moeilijke scheiding zat en ze niet langer kon zorgen voor Max en Lola, beiden sinds pup opgegroeid in haar gezin, samen met de kinderen. Max en Lola stonden erbij en keken ernaar. Ze werden aan ons overhandigd en afgetekend, en daar ging hun baasje weer.
Beide hondjes waren in paniek, want wat er op zo’n moment in deze hondjes omgaat kan je niet beschrijven. Gelukkig hadden ze steun aan mekaar en probeerde elk van ons hen te troosten in de mate dat ze daar vatbaar voor waren. Ze waren duidelijk erg treurig.
Enkele dagen later echter stond hun baasje met haar ex aan de voordeur, om een van de twee terug te halen, want ze had zich bedacht en wilde dan toch liever de jongste thuis weer opvangen. En, zo vroegen we, wat dan met de andere? Ah, die moeten we niet meer terug. Ongelooflijk maar waar. Hoe kan je er nu nog maar aan denken? Hier ben ik dus zeker niet op in gegaan, we gaan nu proberen om voor elk van hen een nieuwe, deze keer definitieve, thuis te zoeken. Ze kunnen samen of apart geadopteerd worden, op voorwaarde dat ze hier op hetzelfde moment vertrekken, waarna ze elk naar hun nieuwe baasje kunnen. Want een van hen hier achter laten, dat gaan we zeker niet doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten