Gisteren waren we allemaal gelukkige mensen, want heel wat hondjes kregen hun tweede kans, die we hen zo van harte gunnen. Onze zorgen voor hen worden nu overgenomen door de nieuwe adoptanten en ons nazorgteam. Gisterenmiddag echter begonnen de wachtende mensen die hun hond wilden binnen brengen reed te bellen, onophoudelijk en dwingend. Daar gingen we weer: gisteren kwamen er 5 binnen uit het dodenstation, vandaag 8 via een dametje die zich inzet om zoveel mogelijk hondjes te redden van de straat, 3 pups gevonden in de campo, dan nog een enorme Labrador (hij is te sterk), en een bruin Podenco mixje waarvan haar eigenaartje met grote krokodillentranen voor ons stond want ze vond het zo erg allemaal (maar brengt wel haar hond binnen).
De wachtende rij werd alsmaar langer en ze vonden het uiterst vervelend dat ze moesten wachten. We hebben niet eens de kans gehad om plaats te maken, op te ruimen, gewoon even tot rust te komen. En zo gaan we maar door, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten