In Memoriam Victoria/Bagger

Via deze weg wil ik de organisatie in ieder geval op de hoogte brengen van het overlijden van mijn hond Bagger (Victoria_4196 in Spanje). In 2011 heb ik haar via jullie organisatie geadopteerd. Ik heb 10 jaar mijn leven met haar mogen delen. Zij is gisteravond thuis overleden. Vandaag wordt zij gecremeerd en een deze dagen mag ik haar weer mee naar huis nemen, waar zij hoort. Om haar te eren heb ik het volgende geschreven;

 

Gestorven op 12 mei 2021, gecremeerd op 13 mei 2021 

 

‘Alles komt in drievoud’ 

Jij was het eerste in een reeks geluk. Liefde op het eerste gezicht was het voor mij (en toen had ik alleen nog maar een foto van jou gezien). Jij was daar nog niet zo zeker van, want de eerste keer dat ik je buiten losliet, rende je keihard de andere kant op. Gelukkig besloot je snel om te keren en mij te volgen in de richting die ik op ging. Vanaf dat moment heb jij mij overal trouw gevolgd. Ik hoefde niet eens achterom te kijken, je was nooit ver. Als ik je een keer kwijt was, stond je naast mij. Rustig, wijs, trouw en vol vertrouwen. Je koos voor mij, zoals ik voor jou had gekozen. Gaf mij jouw volledige toewijding. Zo gehoorzaam je aan mij was, zo ondeugend en eigen gereid bij anderen. Je had maar één ‘baas’. En ik ben je dankbaar dat ik dat mocht zijn. 

Toen jij in mijn leven kwam, bevond ik mij op een kruispunt. Jij hebt mij geholpen het juiste pad te kiezen. Samen hebben we een lang pad bewandeld. Hoe moeilijk het pad soms ook te bewandelen was, liep jij onverschrokken met mij mee. Als een beschermende schaduw achter mij, een trouwe metgezel naast of als richtinggevend kompas voor mij. 10 jaar hebben wij samen mogen wandelen. Nooit zal ik in woorden uit kunnen drukken wat jij voor mij hebt gedaan en betekent. Eeuwig dankbaar ben ik voor elke seconde die ik met jou heb gedeeld.  

“Een hond is toch ook een beetje je kind” zeggen mensen vaak. Zo heb ik dat nooit gevoeld. Je was ook veel te wijs om mijn kind te kunnen zijn. Mijn beste vriendin. Mijn zielsverwant. Mijn grootste liefde. Dat was jij voor mij en zal je ook altijd blijven. Als ik jou aankeek in die wijze ogen, dan zag ik een weerspiegeling van dat moment. Die wijsheid, die zei dat ik jou niet voor de gek kon houden en mij dwong om ook eerlijk te zijn naar mezelf. Jij wist nog voordat ik het zelf wist wat ik voelde of echt dacht.  

Nu moet ik verder lopen zonder jou. En dat terwijl ik juist weer op een kruispunt sta. ‘Alles komt in drievoud’. Helaas was jij het derde… Misschien is dat ook juist wel weer precies zoals het had moeten zijn. En leid jij mij voor de laatste keer naar het juiste pad. Als laatste wat jij voor mij zal doen. Zo zijn wij ons leven samen begonnen en zo komt er een einde aan ons pad samen. 

Jij hebt mij gered en ik geloof dat ik datzelfde voor jou heb gedaan. We hadden elkaar nodig. Je bent de beste keuze die ik ooit heb gemaakt. Eén van de moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen is jou loslaten. Dit kruispunt zal ik zonder jou moeten bewandelen. Maar waar ik ook ga of sta, ik neem je met mij mee. Je zal altijd mijn grootste liefde blijven.  

Ik weet ook dat dit voor jou beter is. De laatste maanden was je heel erg veranderd. Je was angstig geworden en ik kon je eigenlijk niet meer alleen laten. Zonder mij aan jouw zijde was je net zo stuurloos als ik was voordat ik jou in mijn leven had. Nu zie ik je voor mij zoals je altijd bent geweest; gelukkig rollend op je rug om mensen te verleiden je te aaien, stiekem ervan doorgaan met een homp kaas in je bek of welk ander eten je kon pakken in een ogenblik dat ik even niet keek (niks aantrekkend van andere mensen die het wel zagen), onverwachts jagend achter een klein konijntje aan om die alleen maar te pakken zodat je jouw eindeloze liefde kon schenken en blij huppelend in een gekke bui. 

Ik zie je sterk en onbevreesd je nieuwe pad tegemoet gaan. Ik geloof dat je ook daar iemand vindt om jouw liefde aan te geven en op wie je je hoofd kan laten rusten, omdat dat alles is wat je wil; iemand om zij aan zij in het moment te staan. 

Zoals de gekleurde lichten die ik aan je bed liet branden toen ik de tijd kreeg om afscheid van je nemen, zal ik bij elke stap die ik nog ga zetten het licht ontbranden. De tijd die ik samen met jou heb gehad kan ik alleen maar vieren.  

De laatste eer die ik je kan bewijzen is dat voortzetten waar jij je de afgelopen 10 jaar aan hebt toegewijd; mezelf het onwankelbare vertrouwen en de onvoorwaardelijke liefde geven die jij mij hebt getoond. Dat beloof ik je. En als er wel eens een moment is waarop ik het moeilijk vind om dat vast te houden, dan houdt Bono mij met zijn gewicht wel op mijn plek. Hij zal nooit jouw plek in kunnen nemen. Wij zijn zo lang samen geweest. Jij en ik tegen de wereld. En sowieso zijn jullie niet te vergelijken. Wat jij mij gaf was zo ontzettend uitzonderlijk en speciaal. Maar misschien geeft het je rust om te weten dat ik niet alleen ben. Dat vanaf nu Bono aan mijn zijde zal staan om elke dag, met zijn lompe, quasi-onnozele manier, te verlichten.  

Rust zacht lieverd. Je hebt meer gegeven dan iemand ooit had mogen wensen. Nu is het tijd om je alleen nog maar zorgen te maken om jezelf. Net zoals die tijd voor mij hier is aangebroken. Ik hoop dat als het zover is, dat jij daar in het licht met kleine oma aan je zijde, op mij staat te wachten en ik je voor eeuwig in mijn armen kan nemen. Dankjewel, voor alles.  

Ik wil de organisatie en iedereen die daarbij betrokken is ontzettend bedanken. Ik kan niet beschrijven hoe dankbaar ik ben dat jullie haar hebben gered en zo ook mij de mogelijkheid hebben gegeven haar als onderdeel van mijn leven te mogen hebben. Daarmee hebben jullie mij ook indirect gered. Het prachtige werk wat jullie verrichten mag niet onbenoemd blijven. Mochten jullie de tekst en/of foto's willen gebruiken om de noodzakelijke missie die de organisatie op zich heeft genomen, onder de aandacht te brengen, dan geef ik daar direct mijn toestemming voor.

Het woord 'bedankt' dekt bij lange na de lading niet. Maar bij gebrek aan betere woorden; Dank!

Met vriendelijke groet,

Daisy