dinsdag 28 maart 2017

Opa Knorr..

Bijna 6 jaar werk ik voor de organisatie als adoptieverantwoordelijke, huisbezoeker en vang ik de hondjes bij aankomst op vliegveld Eindhoven op en draag ze over aan onze geweldige adoptanten die hen een 2de leven geven. Honderden hondjes zijn er zo al door mijn armen gegaan naar hun gouden mandje.
Het maakt niet uit hoe vaak ik er sta en hoe lang je dit al al doet, elke aankomst blijft voor mij bijzonder en ook elke keer weer emotioneel om ze te zien vertrekken met hen nieuwe baasje naar een nieuw geweldig leven..
Zelf heb ik natuurlijk in de loop der jaren ook een aantal adoptiehondjes als mijn 'kindjes' aangenomen.
5 fantastisch lieve ACE hondjes en het was eigenlijk besloten dat het daarbij bleef, hoe moeilijk ook.. Ik zie ze dagelijks binnen komen natuurlijk en ben met elke aanvraag van een adoptant altijd weer gelukkig.
Maar soms komt er één voorbij die net iets harder je hart binnen komt. Voor mij persoonlijk heeft dat niets met type of ras of groot of klein, jong of oud te maken maar soms kijk je in een paar oogjes en dan weet je, dit is ment to be.. deze moet naar mij.
Zo Knorreke, 11 jaar oud, gedumpt door zijn vorige baasjes bij de dierenarts in Spanje voor euthanasie. Hij had een herseninfarct gehad, hij kon bijna niet meer lopen en het arme zieltje, die waarschijnlijk altijd netjes zindelijk was geweest,  kon zijn poepje en plasje niet meer ophouden. Reden voor de dood volgens zijn baasjes!! De dierenarts zag gelukkig de wens om te leven in zijn oogjes en heeft het niet gedaan maar daarvoor in de plaats Fabienne gebeld. Natuurlijk neemt onze " rescue angel " hem op en geeft ze de eerste zorg en wanneer klaar voor adoptie komen ze op de site..
Als adoptieverantwoordelijke krijg ik natuurlijk dagelijks de mails en beschrijvingen van de nieuw opgenomen hondjes en daarmee de nieuw adopteren hondjes binnen. Zo ook Knorreke's mail met zijn profiel foto.
Ik open mijn mail en kijk recht in in de oogjes die me daarna niet meer los lieten. Ik was verkocht, hopeloos voor dit oude opa'tje gevallen!!
Toch nog geprobeerd sterk te zijn .. we hadden tenslotte besloten dat ons " gezinnetje" compleet was. Maar na in die oogjes gekeken te hebben, voelde het ineens niet meer compleet. Mijn opa'tje Knorr hoorde hier thuis te komen.
Vorige week maandag stond ik eens een keer niet als vrijwilliger op de luchthaven maar als adoptant.. en hoe mooi het elke keer ook is om ze te mogen overdragen, er kan geen gevoel tegenop als je ze in je armen mag pakken en ze nooit meer los hoeft te laten.
Onze lieve Opa Knorr, je mag hier genieten van je welverdiende pensioentje en ik hoop met heel mijn hart dat wij ook nog een paar jaartjes van jou mogen genieten.. Dat ik elke dag weer in die oogjes mag kijken die ik elke dag weer een beetje gelukkiger zie staan..

Vivian... 


Klik hier voor het filmpje dat Vivian haar metgezel heeft gemaakt.


Een bericht van Dallas (ACE Dao)

Hallo allemaal!

Hierbij even een berichtje van mij, want er is mij de laatste tijd nogal wat overkomen zeg! Vorig jaar rond deze tijd ging mijn bazinnetje ineens voor een tijdje weg. Ze vertelde mij dat ze voor een paar weken ging werken in het buitenland, en ik werd naar een hele leuke plek gebracht met heel veel hondenvriendjes waar ik de hele dag los mocht lopen. Dat ze uiteindelijk niet een paar weken, maar een paar maanden weg is gebleven maakte me eigenlijk niet zoveel uit. Ik heb nog nooit zoveel vriendjes gemaakt, gerend, gespeeld en gegeten (dat was een geweldige bijkomstigheid!), want van al die activiteiten werd ik veeeeel te mager! 😉

Toen mijn bazinnetje terugkwam vertelde ze me dat zij ook een geweldige tijd had gehad, en dat ze volgend jaar terugging. Ik zag de bui al hangen, daarover heb ik van mijn hondenvriendjes bij ACE genoeg verhalen gehoord! Zij zou vertrekken, en ik bereidde me vast voor op wéér veel te lang ergens achter de tralies. Maar nee, dat was niet de bedoeling zei ze... Ik mocht mee!!! En zo begonnen ook mijn voorbereidingen. Omdat we naar Australië zouden gaan (of all places!) moest er nogal wat gebeuren. Gelukkig heb ik nooit een hekel gehad aan de dierenarts, want ik moest er nogal wat keren naar binnen! Volledig lek geprikt en vol gedruppeld, maar helemaal goedgekeurd kon afgelopen februari mijn/onze ongelofelijke reis beginnen. Ik moest in het vliegtuig. Via Singapore, waar ik een dag moest wachten (wat nogal warm was vergeleken bij -4 graden, en in mijn wintervacht), ben ik naar Melbourne gevlogen. Daar aangekomen moest ik eerst 10 dagen in kwaranténe of zoiets, maar dat had mijn bazinnetje al uitgelegd. Omdat ik al mijn prikjes gehad had, zou het niet langer moeten duren. En inderdaad, voor mij duurde het natuurlijk véél te lang, en voor haar denk ik ook want ze had allemaal blije tranen, maar na 10 dagen stond ze daar! Hoeraaa! 

Nu ben ik hier inmiddels bijna 2 maanden, en ik leer allemaal nieuwe dingen. Meerijden achterop de ute (dat zeg je als "joet" en het is een hele grote auto met een open achterkant), zwemmen (wat ik in NL nooit gedurfd heb, maar als mijn bazinnetje mee gaat vind ik het keileuk!), mijn nieuwe kattenvriendje met rust laten (wat ik erg moeilijk vind) en dat ik ab-so-luut niet in de buurt van slangen mag komen! Mijn nieuwe hobby is trouwens kangoeroes opjagen. Die zijn echt grappig, net grote stuiterballen! Ze gaan bijna net zo hard als konijnen, dus ik kan ze helaas niet bijhouden, dat is wel een beetje jammer... 

Ik mag tegenwoordig ook mee naar de boerderij, waar mijn nieuwe hondenvriendinnetje Bess (een gepensioneerde werkhond) me probeert te leren hoe ik de koeien aan moet jagen. Ik mag ook altijd meerennen met de quad, dat is echt helemaal supergeweldig! Dan ga ik echt superhard! Njjjjewwwwwww!!! 😃 En daarna duik ik in de waterbak van de koeien om af te koelen. Ja, het leven hier is zo slecht nog niet... De vliegreis vond ik helemaal niet leuk, en het wachten erna was ook niet alles, maar nu ik hier ben is het de moeite waard geweest! Ik voel me nu een echte wereldhond (maar dat was ik voor mijn bazinnetje altijd al) en ik hoop dat we hier nog heel lang kunnen blijven!

Een hele grote dikke poot van Dallas!

(ACE Dao)





maandag 27 maart 2017

Groetjes van Artemis,....

Artemis die nog een operatie moet ondergaan, is een bovenste beste hond,
een grote knuffel en een goed karakter,….
Meer gegevens over haar vind je hier.





Sahara

Sahara is vrijdagavond goed aangekomen. Ze was doodmoe. Heb haar in de vervoersmand op de tafel gezet. Daar stond ze rustig en had over alles overzicht. Zaterdag morgen mochten we haar al aaien en spinde ze. Beetje per beetje ging ze op verkenning. Als ze wakker is miauwt ze naar ons voor aandacht. Vanmorgend heeft ze terwijl hondje Roosje gaan wandelen was, slaapplaats van Roosje uit geprobeerd.  Ze eet en drinkt goed. Vanavond terwijl ik eten maakte en tafel dekte liep ze overal mee, miauwde, kwam knuffels vragen. Op zo'n korte tijd en al zo aan het aanpassen, dus het gaat goed. Momenteel zit ze naast de zetel en Roosje ook. Ze zoeken stilletjes contact met elkaar.  Dus alles is ok. We zijn supper blij met Sahara en omgekeerd ook wel denk ik. Groetjes Lidia





Baasje overleden... Toy en zijn vriendje naar hun eindstation...

Toy is net 10 jaar geworden... Samen met nog een hondje was hij de lieveling van zijn oude baasje, die sinds enkele jaren alleen met hen leefde, nadat zijn echtgenote overleden was. Zijn twee hondjes waren ALLES voor hem, zijn enige houvast in zijn eenzame bestaan, hun vriendschap, hun ‘zijn' hield hem jaren op de been en voor hen leefde hij verder… Zijn enige wens was dat zijn hondjes goed terecht zouden komen als hij zou gaan, dat werd hem ook beloofd, tot hij plots kwam te overlijden… Het hebben en houden van vaderlief werd het belangrijkste van de dag, maar hun belofte om voor de hondjes te zorgen werd op de achterbaan geschoven… Uiteindelijk bleek dat noch zijn zoon, noch zijn dochter, hun belofte waar wilden maken waardoor Toy en zijn vriendje op straat belandden en naar het dodingstation werden gebracht… Toy overleefde het, dankzij een kennis van zijn baasje die hem uit die hel gered heeft… Toy is gewoon aan (klein)kinderen en andere hondjes... Hij is een trouw, klein manneke, een vriendelijk baasje, dat alleen maar hoopt om nog even gelukkig te mogen zijn… Klein als hij is wil hij ergens een plaatsje, waar hij oud en grijs mag worden tot hij er niet meer zal zijn en verenigd zal worden met zijn baasje waar hij zo van hield...

Meer gegevens over Toy vind je hier.

Toy en het andere hondje.

Toy







zondag 26 maart 2017

Llama

Ons verwenhondje sinds 2014. En de zon schijnt dus iedereen weer heel blij.

Groeten,

Ilse



Danila

Wij hebben Danila 12 december(2016) opgehaald op Schiphol met toch wat gespannen verwachtingen.
Wat haal je in huis,nietwaar????
Het is een dot van een hond.
Een aanvulling in ons leven.
Mijn man had niet zo,n behoefte aan weer een hondje maar zonder hondje vind ik het leven saai en minder gezellig.
Gelukkig kreeg ik zijn medewerking en de grap is,die twee zijn net Peppie en Kokkie. Zitten de hele dag op elkaars lip.
Wij zijn net,natuurlijk met z,n drieën op vakantie geweest naar Spanje.
Danila mocht in een reistas op de grond,tussen mijn voeten mee. Beetje spagaat maar dat heb ik er graag voor over.
Op de terugreis,vliegveld Malaga kwamen wij een groep ACE medewerkers tegen met nieuwe honden voor Holland.
Met mijn opmerking die van ons komt ook bij jullie vandaan hebben zij nog een foto gemaakt van ons drieën.
Maar om een lang verhaal kort te maken.
Ik vind dat de ACE geweldig werk verricht.
Wat een ellende al die thuisloze hondjes.
Ik hoorde van onze Spaanse taxichauffeur dat de kindjes in Spanje puppy's voor hun verjaardag krijgen en als het verveeld of er is geen tijd meer voor worden ze op straat gezet.
Ik vind het treurig.
Ik wens jullie alle geluk met de ACE.

Hartelijke groeten Ellis Leemberg(een blij baasje)


FIENTJE op verwenpad !!!





Aankomst Eindhoven vandaag 26 maart.

Vanmiddag kwamen William, Glin, Punky en Julio Cesar aan in Eindhoven...we wensen deze lieverds heel veel geluk in hun gouden mandjes




Sahara hoeft geen angst meer te hebben...zij is thuis!

foto van Ace-charity Fabienne Paques.

Anna, een Cocker in hart en nieren, maar met verlatingsangst, waar ligt haar geluk ?

Anna, een Cockertje van ongeveer zeven jaar, is een schat van een hondje, maar een echte Cocker, ze is graag nummer één en graag altijd bij je… Als je veel thuis bent en haar overal mee naartoe kan nemen, dan is Anna de gelukkigste hond van de wereld… Mensen die tijd en geduld hebben, en vooral van het Cocker-ras houden, gaan hier een bijzondere vriend aan hebben… Ze is goed in de omgang maar wil en kan niet goed alleen zijn... Anna is al in Nederland en kan dus bezocht worden bij haar opvanggezin… Wie heeft tijd en nood aan een trouwe compagnon aan zijn zijde? Welke Cocker-fanaat wil dit hondje een heel gelukkig leven geven?







Meer informatie over Anna vind je hier.

Tayson

Het gaat steeds beter met Tayson en voelt zich hier al aardig thuis. Hij moet natuurlijk nog veel leren. Met de katten gaat het ook wat beter, al zijn het maar kleine stapjes. Hij begint nu een beetje aan z'n naam te wennen en te luisteren, ook dat gaat met kleine stapjes, maar dat kan ook niet anders, hij heeft volgens mij veel meegemaakt. Tayson is een super lieve hond, leert snel en is een echte knuffelkont. En wij zijn ook blij met Tayson.

Groetjes
Ronnie Baltus


Tayson voor de kijker rechts op de bank.


video


video

zaterdag 25 maart 2017

Dirkske

Hier nog eens een foto van ons Dirkske 😃 die we op 7 februari aan de luchthaven zijn gaan afhalen en die zich vanaf 8 februari hier al helemaal thuis voelde 😃 Het is echt een geweldige lieve hond!!! een schatje!!! We kunnen hem hier niet meer missen 😃 vandaag wel ondervonden dat het een jachthond is......vandaag een schaap gevangen 😃😃😃 grtjs 



INZAMELING voor ACE en TRANSPORT op 8 april!!!

Heeft iemand nog spullen voor Ace die mee moeten/kunnen op transport?
Dan mag je even contact opnemen met Marion Loffeld :inzameling.nederland@ace-charity.org



🐶🐕🐶🐕🐶🐕🐶🐕🐶🐕🐶🐕🐶🐕🐶🐕🐶🐕
foto van Manon's Arkje.