En dan is er die dag..... die dag waar ik al zo lang vreselijk tegen op zag.....
Elf jaar geleden haalden we Guusje op, ze kwam met het vliegtuig aan op vliegveld Zaventem in Belgiรซ.
Ze was meteen lief, liep rustig mee naar de auto en op mijn
schoot is ze slapend anderhalf uur meegereden naar haar Huis.
Daar maakte ze kennis met ons oude teckeltje Zen. Guus was al vier jaar, ze had verlatingsangst, dat was begrijpelijk, het was moeilijk om er weer vanaf te komen, maar met kleine stapjes is dat goed gekomen.
Waar Guusje was, was ik, waar ik was, was Guusje verbonden door een onzichtbaar elastiekje van liefde en trouw.
Nog nooit mocht ik het vrouwtje zijn van zo'n geweldige
hond. Ze was de roedel leider van onze honden, hielp ze met wat wel en niet
mocht en beschermde ze.
Ze was mijn steun en toeverlaat in de moeilijkste tijd van
mijn leven.
En ik zorgde en beschermde haar toen ze doof, slecht ziend
en dementerend werd.
Wat hebben we veel gewandeld, vakantie gehouden, samen op dezelfde stoel gezeten en samen geslapen. We hebben zo ontzettend veel van elkaar genoten. Vandaag ben je in onze armen zachtjes ingeslapen.
Als liefde je had kunnen redden, had je voor altijd geleefd.
En dan is er die dag.... ๐๐ญ
To the moon and back, Guusje
Geen opmerkingen:
Een reactie posten