Exact een jaar geleden gingen wij Paddy ophalen. Met de
allerbeste intenties stelden wij onze thuis open om een hond op te
vangen en zo ons steentje bij te dragen aan adoptie. We dachten dat we
wel zouden kunnen weerstaan aan de charmes van zo’n tijdelijke bewoner.
Ik weet nog dat we tegen elkaar zeiden: “Ik denk echt niet dat Paddy ons
type hond is...”
Maar daar dacht Paddy duidelijk
anders over. Op het moment dat we de lijn in handen kregen, werden we
meteen overrompeld door hoe energiek en gek – een echte clown – hij was.
Wij verwachtten een eerder schuchtere hond die tijd nodig zou hebben om
open te bloeien na een lange periode in de refugio. Maar opnieuw had
Paddy andere plannen. Het leek alsof hij meteen wist dat dit zijn kans
was om volop van het leven te genieten: onbezonnen en nergens bang voor.
Na enkele weken wisten mijn vriend en ik, zonder het echt uit te spreken, hoe laat het was: Paddy zou hier niet meer weggaan.
Na een gek jaar vol avontuur, waarin we elkaar echt hebben leren kennen, ben ik hem ontzettend dankbaar en zou ik hem niet meer kunnen missen. Na het zware verlies van onze eerste ACE-hond Charlie, die echt mijn soulmate was, heeft Paddy me geleerd om in het moment te leven. En vooral dat liefde en verdriet heel dicht bij elkaar liggen want ondanks het gemis weet hij elke dag opnieuw met zijn gekkigheid een lach op mijn gezicht te toveren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten