Wat was hij bang toen hij de bus uit kwam. Helemaal in elkaar gedoken en verstijft van angst. Heel zielig en hartverscheurend. Toen kon hij eindelijk met ons mee.
Op
het begin was Bobby heel stil. Hij vond het allemaal nog zo spannend en
moest heel erg wennen. De eerste week heb ik beneden geslapen zodat hij
niet alleen was. Hij begon ons daarna steeds meer te vertrouwen.
Hij
had direct al veel steun aan Dalรญ, de hond van mijn ouders. Dalรญ komt
ook van ACE. Het duurde maar even en ze waren al heel dol op elkaar.
Inmiddels zie je dat ze echt van elkaar houden en het liefst altijd
samen zijn.
We wandelen
dan ook bijna elke dag in het bos samen, zodat ze samen op avontuur
kunnen. Bobby heeft super veel energie en heeft het echt nodig om elke
dag te kunnen rennen in de natuur.
Na
een paar maanden zien we echt wie Bobby is. Hij heeft een geweldig
karakter: ontzettend lief, vol met energie, heel trouw en alles goed
willen doen. Het liefst kruipt hij zo dicht mogelijk tegen ons aan om
lekker te knuffelen.
Hij
kan nog niet goed alleen zijn, hij is duidelijk bang om (weer)
achtergelaten te worden. Gelukkig hoeft dat ook bijna nooit. Op dagen en
momenten dat wij er niet zijn, dan is hij bij Dalรญ.
Ik
kan nog steeds niet begrijpen waarom Bobby is achtergelaten. Wanneer je
hem liefde en vertrouwen geeft, krijg je zoveel liefde terug. Wie weet
was er een goede reden voor en kon het niet anders. Dan hoop ik dat zijn
oude baasje leest dat hij weer gelukkig is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten