Sansa was lief, ongelooflijk slim, braaf en vooral enorm grappig. Ze blafte bijna nooit — alleen wanneer ze speels was. Haar eerste “blafjes” waren zonder geluid, alsof ze ons zachtjes wilde waarschuwen. Reageerden we niet? Dan kwam er wat geluid bij. En als dat nog niet hielp… dan kon je wel eens een tikje van haar poot verwachten.
Ze had haar eigen karakter en haar eigen bijnaampjes. In haar speelse buien was ze onze “zotte doos”. Maar ze kon ook zo rustig zitten of liggen, alles observerend met een bijna koninklijke uitstraling — dan noemden we haar onze “Spaanse dona”.
We hebben haar moeten laten gaan door kanker. Ze heeft moedig en in stilte gevochten, zoals ze altijd was: sterk, zacht en waardig.
We missen haar elke dag, meer dan woorden kunnen zeggen.
Voor altijd in ons hart, lieve Sansa "๐ค
Geen opmerkingen:
Een reactie posten