Drie maanden geleden kwam Niña (ACE Irina) bij ons wonen. Het lijkt wel of ze er nooit niet is geweest, ons lieverdje. Oud (bijna 13), uitgewoond (heel haar leven als fokteefje misbruikt), toen ze “uitgeproduceerd” was en geen geld meer in het laatje bracht naar het dodingsstation gebracht en daaruit gered door ACE. Wat zijn we jullie daar dankbaar voor!
Want Niña is het aller-, allerliefste hondje dat je je maar
denken kunt. Ze geniet intens van de rust, van alle zachte warme plekjes, van
het heerlijke en gezonde eten, van haar hondenvriendjes, van de (medische)
zorg, van alle liefde. Ze is in die drie maanden helemaal opengebloeid, zo
ontroerend om te zien. Hoewel ze heel
slechtziend is en ook haar gehoor nogal wat te wensen overlaat, weet ze
inmiddels in huis en tuin feilloos de weg en zoekt ze vastberaden de fijnste
plekjes op. Maar ook gaat Niña’tje dapper mee wandelen samen met onze 4 andere
honden. In het begin merkten we dat ze niet eens gewend was aan het lopen op
gras, niet aan lekker snuffelen, niet aan pootjebaden in het water, eigenlijk
aan helemaal niets. Maar nu loopt ze dapper mee, snuffelt ze uitgebreid, koelt
als het warm is lekker af in het water, en ontdekt zo de grote mooie rijke
fijne wereld. En als ze moe wordt? Dan gaat ze heerlijk in haar
hondenbuggy’tje, haar koets, waar ze dan nog heel parmantig over het randje zit
te kijken of zelfs lekker gaat liggen slapen, vol vertrouwen. Elke dag genieten
we weer van haar liefde, haar voorzichtige likjes, haar moed, haar ontspanning.
Niña is een van de prachtige voorbeelden hoe ook oudere hondjes met een flinke rugzak zich kunnen herpakken, zich kunnen aanpassen, intens gelukkig kunnen worden. Ontroerend, indrukwekkend, fascinerend om mee te mogen maken.
Dankjewel daarvoor, lieve lieve Niña!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten