Mijn Ayla, je bent niet de eerste die ik moet laten gaan … maar afscheid nemen went nooit, en mijn god wat doet het weer pijn. Hoe doof je het licht van je mooiste, liefste, leukste en in sommige tijden ook grootste lichtpuntje in je leven?
Ik heb je op 13 december 2015 uitgezocht in Spanje in de
refugio, als 2e hond erbij naast ACE Madi die al enkele weken eerder
was gekomen. Jullie bleken de perfecte match … na de 1e nacht dan
toch … In die 1e nacht heb je de schade ingehaald van 6 jaar
opgesloten te zijn geweest in een hok, met enkel water en brood. Alle ondeugden
die je kon uithalen deed je … totdat ik boos werd, en toen was het klaar.
Sindsdien was je de makkelijkste, best luisterende en stabiele hond die je je
kunt wensen. Voor mij vooral, want de rest moesten ruim 2 jaar wachten voordat
ze je los konden laten zonder dat je het op een lopen naar huis zette. Ik was
vanaf dag 1 JOUW vrouwtje. Als je maar met mij verbonden was, of het nu was via
de riem, of door jouw tenen tegen de mijne … Samen met Madi waren we een
drie-eenheid. Prachtige wandelingen gemaakt, en nieuwe tradities gestart zoals
Oud en Nieuw in een vuurwerkvrij park. Wat was het heerlijk om jullie beiden te
zien openbloeien, en jullie trokken mij daarin mee.
Inmiddels is er ook een baasje bijgekomen, die zijn 1e
date/proef ook niet meer vergeet omdat je persé tussen ons in moest lopen.
Later werd dit tussen ons in liggen op de bank. Steeds meer verstrengeld met de
baas (die jou ook zo erg gaat missen), maar enkel als ik er ook bij was, want
anders lag je liever in de “wacht” mand.
Eind 2019 moesten we afscheid nemen van je zus Madi. In haar
laatste tijd had je jezelf zo vaak weg gecijferd als een echte Labrador …
dienstbaar naar alles en iedereen. Toen zij (in strijd met haar
verlatingsangst) niet altijd meer mee kon wandelen, kortte je je eigen rondje
in om snel mogelijk terug te zijn. Jullie neuzen gingen dan bij terugkomst even
naar elkaar om te zeggen “I got you”. En zo namen jullie ook bewust van elkaar
afscheid tijdens Madi’s laatste moment. Onvergetelijk bijzonder.
1 jaar na het overlijden van Madi, besloten we dat het tijd
was voor nog een hondje erbij. We kozen bewust voor een opvanger, ook omdat je
al op leeftijd was. Maar het lot bracht ons een extreem bange Missy (ACE
Micheline). Zij klampte zich vanaf het eerste uur aan jou vast, en haar uit de
hoek in de kamer krijgen, was zonder jou lieve Ayla nooit gelukt. Daar waar jij
buitenshuis het niet echt had op kleine honden, nam jij Missy volledig onder
jouw hoede. We konden dan ook niet anders dan Missy zelf adopteren, en nóg meer
hopen dat je héééél erg oud ging worden.
We zijn ver gekomen … ruim 12,5 jaar oud en bijna 7 jaar bij
mij. En toch voelt het te vroeg … Maar verlengen is ook geen optie meer … de
pijn en kreupelheid breekt steeds vaker door de medicatie heen … Jouw mooie
blije doppen verliezen hun glans, en jou zo zien doet nog meer pijn, dus konden
we niet anders dan je laten gaan.
Gisteren, 8 september was het zover … de dag dat we het
licht doofden, niet alleen voor ons, maar ook voor onze Missy die nog zo
afhankelijk was van jou. Voorlopig zullen we nog ontroostbaar zijn … maar
zullen we onze harten ook weer openstellen voor een nieuwe rescue.
Wij, je mensenfamilie, - vrienden en hondenvriendjes gaan
jou zo ontzettend missen. Vooral jouw “bij” vrouwtjes Miriam & Anita, die
altijd insprongen en liefdevol accepteerden dat ze de 2e viool
waren. En natuurlijk jouw grootste hondenvriend & partner in crime “Ted”,
want wat hebben jullie samen wat afgerend en gespeeld.
Mijn lieve Ayla … mijn doppie … Ik hoorde bij jou en jij bij
mij … we zullen voor altijd verbonden blijven in liefde!
Tot ons weerzien ooit, en dikke knuffels aan mijn roedeltje
daarboven XXX
JOUW vrouwtje Angelique, je baasje Tjeerd en je allerliefste
Missy
Geen opmerkingen:
Een reactie posten