Missy zou ons eerste opvanghondje worden … de eerste van
hopelijk velen, zodat die hondjes die het extra nodig hadden, geholpen werden
om de stap te maken naar hun definitieve gouden mand. Dat was de missie … Er
hingen al 10 lege fotolijstjes klaar, met de foto van ACE Micheline bovenaan,
de eerste …
Op 13 januari, net na de overstroming in de refugio, kwam
Missy mee met het transport. Ooit weggerukt uit het wild bij haar familie, toen
naar een dodingsstation, en dan bij ACE met zoveel nieuwe indrukken, met als
sluitstuk de overstroming van 8 januari 2021 en die grote reis … Het was
een bangerdje, dat was al gezegd … amper 3 jaar, klein, fragiel en hyper
gevoelig. En ze kon maar niet wennen aan haar nieuwe leven, die enge mensen,
geluiden, geuren, alles. Haar lijfje bibberde, ze durfde amper te kijken, en
wilde het liefst niet gezien worden. Eten, drinken, kijken, ademen als er
mensen in de buurt waren ging een hele tijd niet. Infecties en fysieke malaise
maakten het nog eens moeilijker, want elke vorm van contact op afstand was al
te veel. Elke poging gaf haar druk, en werkte averechts. Ik dacht redelijk
ervaren te zijn met (bangere) herplaatsers, maar dit was toch van een andere
categorie. Ik leerde snel dat de standaard aanpak en of theorieën overboord
konden bij dit hondje. Maar hoe kon ik haar dan wel helpen? Ze was niet te
herplaatsen, deskundigen en niet deskundigen waren het er unaniem over eens dat
ze dit waarschijnlijk niet zou overleven. Er werd al gevreesd of ze het sowieso
ging redden, en sommigen opperden zachtjes of euthanasie wegens psychisch
lijden niet “humaner” zou zijn. Maar ze was in mijn hart gekropen, en als
vrijwilliger bij een rescue organisatie, weet je dat sommige hondjes echt
extreem lang tijd nodig hebben. Dus werd mijn opvang-missie omgedoopt naar de
missie om dit hondje erbovenop te krijgen. Ze kreeg dan ook haar nieuwe naam:
Missy. Ze zou blijven, en wij zouden de hoop koesteren dat ze leerde om van
haar nieuwe leven, huis en mensen te gaan houden.
Wekelijks informeerden mensen naar haar vooruitgang … die
was er wel, maar eerder mierenstapjes dan muizenstapjes. Dus zei ik maar niets.
“Nee, geen vooruitgang …” Soms was er wel een stap vooruit … en dan ineens weer
een nog grotere terugval … welk geluid, geur of mens was nu weer de boosdoener?
Ja, soms frustreerde dit en vocht je tegen moedeloosheid, wanhoop. Waarom kon ze
niet zien dat wij goed voor haar waren? Bij ACE noemen ze de dag dat je als
opvanggezin je opvangertje zelf adopteert (failed foster) een “gotcha-day”. Na
enkele maanden formaliseerde we die “gotcha-day”, maar enkel op papier, want
voor Missy was het een dag als anders, vol gevoelens van onveiligheid.
Tussendoor probeerde ik via allerlei bronnen me in te
lezen, in de hoop op de gouden tip, of gewoon iets wat ik kon proberen. Binnen
ACE kreeg ik diverse hulp aangeboden, en diverse tips hebben op cruciale momenten
geholpen. Toch was er nog steeds niet die kentering, dus ik zocht verder. Maar
bijna alles begint met het aanpakken van “probleemgedrag” waarbij de hond
sowieso al uit de hoek van de kamer is gekomen. Ergens in die periode kwam er
een (Engelstalig) boek op mijn pad met het onderwerp … “hoe krijg je je hond
uit de hoek van de kamer”. Joepie, ik ben niet de enige die stelselmatig faalt
in het überhaupt verkrijgen van vertrouwen van mijn hond! Sterker nog … mijn
hond heeft eigenlijk geen probleemgedrag … ze doet niks verkeerd. Ik ben háár
probleem.
Het laatste kwartaal van 2021 ging het dichtbij benaderen
al steeds beter. Maar er was te weinig tijd om haar zonder druk mee te kunnen
nemen naar een ander adres. De laatste missie van 2021 stond daarom in het
teken van het plannen maken hoe Missy te vangen, om samen met ons naar een
boshuisje op een vuurwerkvrij park te kunnen vertrekken. Begrijpelijkerwijs zag
niemand dit zitten. Als een plant in de huiskamer letterlijk 2 cm verzet wordt,
durft Missy namelijk er al dagen niet meer langs. Ik zou een boek kunnen
schrijven over hoe naar dit moment toe is gewerkt, en hoe haar hele
“wooneiland” is mee verhuisd, en deze operatie met bijna militaire precisie
gepland en uitgevoerd werd. In de hoop dat ze niet opnieuw zou terugvallen, en
weer ziek werd van angst … Maar uiteindelijk heeft deze vakantie voor dé
doorbraak gezorgd. Is ze gaan beseffen dat ze niet opnieuw op een vreemde
plaats gedropt en achtergelaten werd? Dat ze niet van Ayla, haar steun en
toeverlaat gescheiden zou worden?
Eindelijk durft ze nu naar ons toe te komen, en komt ze
soms heel kort even een neusje geven, om vervolgens weer enkele uren/dagen van
slag te zijn. We laten haar zichzelf dan terugtrekken, en wachten weer geduldig
af. De kentering is begonnen… En dan 1 week voor haar 1e jaar bij
ons (aankomst 13 januari 2021) … kwam ze vanuit het niets onze bank op. Durfde
ze zelfs achter/tegen ons te zitten (hevig bibberend van haar eigen
initiatief). Nu komt ze steeds vaker de huiskamer in, en zoekt ze contact. Ze
heeft het gered!!!! Toch nog een echte rescue … missie (Missy) geslaagd ❤️
Angelique
& Tjeerd
Ayla
(ACE Damante)