’s Middags stonden ze ermee aan de poort: een Stafford, overbeten van voor naar achter, wonden en littekens langs alle kanten… Haar pootjes, haar hele lijf, stonden vol met diepe wonden. Ze hadden haar zogezegd gevonden op straat, maar ze moest weg, ze wilden er nรบ van af. Maar wij konden niet onmiddellijk helpen, daarom hebben ze haar maar aan de poort van een van de buren vastgebonden en weggereden, en hun probleem was opgelost…
Een American Stafford, om te huilen is het… Een nobel ras dat, als ze rechtvaardig worden opgevoed, de beste honden zijn maar in deze maatschappij volledig worden misbruikt, veroordeeld en gediscrimineerd, wat zo een zonde is.
Flodderke werd op de een of andere manier zwaar toegetakeld, hoe weten we niet, maar deze
beelden zeggen genoeg… En toch blijft haar staartje draaien en krijgen we dankbare likjes… Ze had verzorging nodig, maar is vooral enorm dankbaar en vreselijk lief.
We moeten haar nog leren kennen en zij ons, maar als het zo verder gaat is het alleen maar positief. Nu eerst werken aan haar gezondheid, de arme stakkerd…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten