VIP
Wat mis ik je.....ons Vipje, zo lief, zo bang, zo beschadigd.
In 2017 mochten wij je adopteren, samen met jouw vriendinnetje want jij was zo bang en zo gehecht aan haar dat jullie samen moesten blijven.
Vleertje was een schattig klein wit bolletje, jij was iets groter en pikzwart. Iedereen wilde Vleertje wel maar jou niet...Wij waren direct verliefd op jou met je ene oortje omhoog en het andere dubbel geklapt naar beneden.
Helaas was je erg angstig voor alle mogelijke knallen. Onweer, vuurwerk, jagers, knallen in fruitbomen enz. enz., je was zo bang dat je van één knal uren van slag was. Die angst hebben wij nooit bij je weg kunnen nemen maar de medicatie die je kreeg, hielp wel iets. Gelukkig was je over het algemeen een vrolijk en blij hondje, altijd lief tegenover andere honden, hoeveel honden er ook bij kwamen in onze roedel, ze werden door jou altijd vriendelijk ontvangen. Je was altijd blij als je mee mocht maar vond het ook fijn om weer thuis te komen en in je mandje te kruipen onder je dekentje, vaak doodmoe van het jagen achter een haasje aan want je bleef een echte podenco.
Je vond het heerlijk om bij ons te zijn in de tuin, alles wat bewoog was interessant en je kon uren zitten kijken of er niet toevallig een kikker wegsprong waar je achteraan kon.
Je was een echte knuffel en we hebben 9 jaar van je mogen genieten tot een hersentumor je fataal werd. Nu is het tijd om elkaar los te laten....
Dag lieve Vip, speel boven maar verder met Vleertje, jouw angst is nu voorbij.
Wij zien elkaar weer!
Marian en Piet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten