Soms moet je even stilstaan bij hoe bijzonder het leven kan zijn… Hoe een klein, kwetsbaar pupje dat ooit als waardeloos werd afgedankt en in een dodenstation terechtkwam, uiteindelijk kan uitgroeien tot een onmisbare levensgezel.
Lucky was één van de zovele pups die bij ons binnenkwamen vanuit het
dodenstation. Pups die niets liever wilden dan leven. Pups die geen idee
hadden waarom hun leven zo onzeker was geworden. Zoals altijd gingen we
op zoek naar hun gouden mandje. Naar een thuis
waar ze geliefd zouden worden, waar ze veilig waren en waar ze
eindelijk gewoon hond mochten zijn.
Maar voor Lucky werd het verhaal zoveel meer bijzonder…
Het ging niet over één nacht ijs. Het was iets dat langzaam groeide. Een
band die iedere dag sterker werd. Lucky vond zijn bijzondere mens in
het jongetje des huizes, een jongen met autisme. Vanaf het eerste moment
ontstond er tussen hen een klik die moeilijk
in woorden te omschrijven is. Een verbinding die je moet zien en voelen
om te begrijpen hoe intens en bijzonder die kan zijn.
Wat ooit een klein, onbeduidend pupje leek te zijn, werd een onmisbare
levensgezel. Ze gaan samen door het leven. Samen op pad, samen leren,
samen groeien. Lucky voelt aan, leert, ontdekt en ontwikkelt zich iedere
dag verder.
Zijn baasje vertelt ons:
"Lucky is slim, dus we doen allerlei leuke spelletjes met hem. Daarnaast
zijn we het bewegen weer aan het opbouwen en zoeken we steeds beter
naar wat Lucky nodig heeft. Hij moet ook gewoon hond kunnen zijn, naast
zijn taak als hulphond. Daarom zoeken we samen
naar de juiste balans. We zijn ook op zoek naar zijn ‘uitknop’.
Regelmatig gaat hij een paar uur de bench in, zodat hij leert om ook
echt uit te schakelen. En dat is best moeilijk voor een collie. Net
zoals het voor een mastin soms moeilijk is om zijn mond
te houden wanneer er iemand voorbijloopt… zijn andere helft. 😉 We zijn
dus hard aan het werk."
En juist dát is zo mooi om te zien. Geen perfect Plaatje. Geen wonder
dat van de ene op de Andere dag gebeurde. Maar samen leren, samen
vallen, samen weer opstaan en vooral samen groeien.
Lucky is niet langer dat pupje uit het dodenstation.
Hij is iemand geworden. Een maatje. Een steun. Een trouwe vriend. Een
hond die voor één bijzonder jongetje misschien wel de wereld betekent.
En als we dan terugdenken aan waar hij vandaan kwam… Van een
dodenstation, waar zijn leven zo weinig waard leek te zijn,
naar een leven waarin hij onmisbaar, geliefd en van onschatbare waarde
is… Dan weten we weer precies waarom we dit doen.
Voor Lucky.
Voor al die Andere Lucky’s die nog wachten.
Voor ieder dier waarvan iemand ooit dacht dat het niets waard was.
Want soms is een leven dat door iemand werd afgedankt, precies het leven
dat voor een ander alles betekent. En Lucky? Die is nog lang niet
uitgeleerd. Maar één ding weten we zeker: hij heft zijn plek gevonden.
En wat een prachtige plek is dat!
Don’t shop, Adopt…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten