Hij was amper enkele maanden oud toen hij samen met zijn mama, broertjes en zusjes op onze poezenberg gedumpt werd. Het waren wilde katjes, een familie die we van op afstand leerden kennen maar ze kwamen niet in onze buurt. Van mensen moesten ze niets weten, ze kwamen stiekem eten en bekeken ons van op een afstand, zochten op hun eentje uit wat het hier allemaal was…
Eerst ging een zusje heen, dan een broertje, dan de mama en dan nog een zusje… En hij blijft nu alleen achter… Hij is triest, net als elk van ons zou zijn, zij hebben ook hun gevoelens en hechten zich aan hun familie. Zijn oogjes staan triester dan ooit, hij weet het, hij beseft het.
Een wild katje dat niet kan aarden in een huis, dus maken we hier het beste van… Maar het verlies van zijn familie zal voor hem altijd een enorm gemis zijn, tijd zal helen maar nooit vergeten. Geen mens leeft met hem mee, behalve wij, ook al kunnen we zo weinig doen… We kunnen zijn geliefde familie jammer genoeg niet terugbrengen.
Deze dieren zijn net als wij verdrietig, treuren en moeten weer vooruit… Het leven gaat onverbiddelijk verder…
