Onze Joe Cocker,
de hond waar we verliefd op werden terwijl dat helemaal niet
mocht, want oh nee, we gingen zeker geen tweede hond nemen. Maar tijdens onze
verbouwweek in het asiel zat hij ons elke ochtend op te wachten, want hij wist
dat we telkens een stukje vlees meebrachten van de avond voordien. Het afscheid
was hartverscheurend en eenmaal thuis was de beslissing snel genomen om hem
toch maar te laten overkomen.
Zo’n lieve jongen. Zo graag heel dicht bij zijn baasje en
zijn bazinnetje.
Met tonnen respect voor Baloe, want die wou nooit spelen en
dus vroeg Joe er ook niet om.
Toch was hij zo verdrietig toen zijn grote broer Baloe er
niet meer was. En zo blij toen hij er een tijdje later een kleine broer bij
kreeg, onze Lomme. Deze keer wel twee poten op één buik. Samen spelen, samen
slapen, kusjes à volonté.
Deze nacht hebben we jou plots moeten laten gaan. Veel en
veel te vroeg. Weet dat we alles gedaan hebben om je te redden, maar het heeft
niet mogen zijn.
Dit weekend was je nog gaan logeren bij mama en papa en
zondag hadden we nog 6 kilometer gewandeld ten voordele van het asiel. Het is
een kleine troost dat je gelukkig bent geweest tot de laatste dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten