Marco en Anana nu Paddy en Olive

Marieke & ik hebben beide honden ruim een jaar geleden geadopteerd. Ze doen het geweldig en genieten van hun leventje. ...en wij van hun.

En sinds enkele maanden ga ik samen met Paddy iedere zaterdagochtend naar een verzorgingshuis voor dementerende ouderen. Na een flinke test door de Stichting 'Dogs make a difference' is Paddy geslaagd als 'knuffelhond'.

De demente ouderen vinden het geweldig. Paddy geeft ze weer een beetje levensvreugde. En Paddy vindt al die aandacht ook geweldig. 

Marcel Kaekebeke 

Marco

Anana

Nora

Hallo , graag wil ik laten weten hoe dolgelukkig wij zijn met onze Ace hond Nora . ( voorheen Marina ) 5 maanden geleden mochten wij haar midden in de nacht ophalen van Schiphol en het was liefde op het eerste gezicht ! In de afgelopen maanden zagen wij haar langzaam van een schuw hondje veranderen in een blij slim en aanhankelijk hondje. Ook haar wereld wordt steeds groter want ze gaat overal mee naartoe , ze heeft zelfs al met ons gekampeerd .....over de stichting Ace niets dan goeds , alles was goed geregeld en we kregen duidelijke uitleg over alles. Kortom het gaat goed met Nora en we hopen nog lang van haar te mogen genieten !! 

Groetjes Carina Schalkwijk. 

Ps ook Nora's moeder , waar ze mee in het asiel zat , is geadopteerd en we gaan haar binnenkort ontmoeten.....

UPDATE NOBEL 26-01

Hier zijn we weer.

Zaterdag 24/01 naar de dierenarts, op controle.

We zijn 5 dagen verder en gaan op de 2^de controle.

Nobel zo vrolijk als hij is, hop auto in, tijdens het rijden kijk je naar achter (in de jeep) en

zie je geen hond, hij ligt volledig neer en vindt autorijden het einde, dat doet hij toch zo graag.

Ik draag hem uit de auto, smeltende sneeuw ligt nog overal en dus veel te nat om met een verband door te lopen.

Vandaag was de afspraak bij de collega specialiste in transplantaties en reconstructies na wegname van tumoren, zij heeft mee Nobel geopereerd.

We vertellen dit pas vandaag (na de 3^de controle) want het nieuws van zaterdag was niet goed.

Het stukje zool van het teentje dat getransplanteerd werd wilde niet hechten … krop in de keel, ik zo wit als een laken en stoeltje nodig want voelde de grond wegzakken onder mijn voeten, Tashke bleef vragen stellen en bleef er toch heel flink bij.

We zullen nog wel zien wat het wordt, we gaan het goed reinigen, ontsmetten, insmeren, verband errond, loopbeugel erop en we maken een nieuwe afspraak voor maandag, terug bij de professor.

Bange dagen en een weekend met gemengde gevoelens volgden.

Vandaag dan terug kwispelende Nobel de auto in, weer heel fijn meerijden en aangekomen aan de reeds vertrouwde plek.

Even in de wachtzaal, altijd leuke babbels met andere hondenvrienden en ja daar is de dokter die zo gek is van Nobel, … volgen jullie maar !

 

Nobel de tafel op, hartslag (van ons, niet van Nobel) steil omhoog, altijd een bang moment als het verband er af gaat.

Een bedenkelijke blik die ons echt wel zeer bang maakt.

Geen bloed … dan toch bloed, gelukkig, wat kan een mens blij zijn met bloed, de doorbloeding is heel belangrijk en moet er zijn, anders sterft alles af.

Boven de wonde waar gesneden was is er etter, een ontsteking, dat is niet goed maar onderaan de poot is duidelijk een verschil merkbaar, er wordt weefsel gemaakt en de wonde wordt kleiner.

Collega wordt erbij geroepen en deze bevestigd dat de wonde kleiner aan het worden is.

Eindelijk de woorden die toch al wat licht in de duisternis brengen, “Ik zie een evolutie” 

Uiteraard is het nog steeds afwachten wat het wordt maar toch brengen deze woorden je al in een vorm van extase ! Fingers crossed !!! Hopelijk zo elke keer een klein stapje.

De opvolging wordt korter gezet, morgen al terugkomen en ook al een afspraak voor overmorgen vastgelegd.

Zwaardere antibiotica voor de ontsteking, minder dik verband om meer te kunnen ademen, terug de loopbeugel errond om geen druk te kunnen geven op de wonde door het lopen, een aai op zijn koppie en de woorden : “tot ziens vrienden” dat klinkt wel leuk !

 

Zou er dan toch een lichtje zijn aan het einde van de tunnel ?

Binnen enkele dagen hopelijk nog goed nieuws, cross cross !

 

Pootje van Nobel

Blitzen nu Chicco.

Het gaat uitstekend met Chicco. Hij is al helemaal ingepast in ons gezin en op de boerderij. Chicco is ook een heel stuk vrijer geworden. Niet meer zo angstig als in het begin. Hij moest natuurlijk heel veel nieuwe dingen leren en uitvinden en het was allemaal heel vreemd voor hem.
We zijn zo verschrikkelijk blij en tevreden met hem en hij ook met ons (denk ik). Hij gaat heel goed om met onze kleinkinderen. Als ze komen is hij heel blij. Op de boerderij hebben we ook geen problemen met hem; hij kan het goed vinden met onze grote, rode kater. Tenminste zolang Chicco maar accepteert dat heer Hannes (naam van onze kater) baas blijft. Buiten op het erf laat hij de kippen met rust en daar zijn we heel blij mee. Soms wel even er achteraan rennen, maar dat is meer om te spelen. Hij luistert goed (nu wel). Daar hebben we nog wel even wat werk mee gehad, maar met hulp van de hondencursus redden we het goed.
Het is zo'n lieve, vrolijke hond. Hij rent veel, maar daar hebben we ook de ruimte voor. Hij is wel waaks; hij blaft bij het geringste geluid of beweging. We wonen heel erg afgelegen, dus dat is wel prettig, vooral 's nachts. Onze vorige hand was doof het laatste jaar, dus wat betreft waken hadden we daar niet veel aan.
Het enige wat heel erg jammer en verdrietig is, is dat wij in november onze jack russel van 13 jaar hebben moeten laten inslapen. Hij en Chicco konden het zo goed met elkaar vinden en Chicco heeft hem eerst ook wel erg gemist. Dat is gelukkig weer over. 
De hartelijke groeten aan iedereen van ACE en veel succes met jullie goede werk.
Hartelijke groeten
Willy Vos,
Orvelterveld, Orvelte

Aankomst Schiphol zondag 25 januari

Vandaag voor de tweede keer deze week  naar Schiphol, waar drie hondjes arriveerden.

Greetje en Wesley zaten samen in de transportkooi en wilden er zó graag uit. Beide hondjes waren vrolijk en hadden duidelijk zin in hun nieuwe leventje.

De adoptante van Wesley had nog een lange reis naar Duitsland voor de boeg en ik vergat helemaal een foto van haar en Wesley te maken. Dus hierbij een fotootje van de site.

Greetje liep heel gemoedelijk met haar nieuwe bazinnetje mee, alsof ze al jaren in Nederland was. Wat een gezellig hondje!

In de tweede kooi zat Brain, een grote Mastin-loebas. Zó groot, maar hij voelde zich duidelijk een heel bang, klein jongetje. Omdat de lange weg terug naar de parkeergarage op Schiphol duidelijk te veel van het goede zou zijn, hebben we Brain weer in de kooi gedaan en zo naar de auto vervoerd. In de achterbak van de auto stapte hij er gelukkig zelf uit en kon rustig achterin gaan zitten. Hij zal nog wel even moeten wennen aan zijn nieuwe leven, maar gelukkig wachtte er thuis een vrolijk hondenvriendinnetje op hem. Hopelijk helpt ze hem over zijn onzekerheden heen. Veel geluk Brain bij je nieuwe baasjes!

Erna Oosterbaan-Gram

Frodo

Hallo, ik ben Frodo en ik ben nu een jaar in Nederland bij mijn baasjes en ace zusje Sterre, die al 2,5 jaar in Nederland is. Op 10 januari 2014 hebben mijn baasjes mij opgehaald van het vliegveld in Eindhoven. Op de eerste foto zie je mij toen ik net hier was. Ik was heel onzeker en bang en durfde mij niet te bewegen. Mijn baasjes waren wel lief, maar Sterre gromde nog naar mij. Zij was natuurlijk ook een beetje onzeker door mijn komst. Ik heb erg moeten wennen en mijn baasjes hadden de handen vol aan mij, maar het zijn doorzetters en nu ben ik heel gelukkig. Kijk maar naar foto 2. Daar ben ik een hele bink.

In september ben ik erg ziek geweest. We waren met zijn allen op wandelvakantie, harstikke leuk toen ik opeens ziek werd. We zijn in Duitsland naar de dierenarts geweest en ik kreeg iets tegen de misselijkheid. Mijn vrouwtje liet water in mijn bekje lopen met een lepeltje, omdat ik niets binnen hield. Mijn baasjes besloten om naar huis te gaan en onderweg werd telefonisch alles met de dierenarts geregeld, want ik was in levensgevaar.
Na thuiskomst werd ik direkt geopereerd. Ik had een perzikpit in mijn dunne darm vastzitten. Na een dag mocht ik naar huis. Gered. De dag erna werd ik weer ziek en de baasjes gingen weer met mij naar de dierenarts. Ik had een buikvliesonsteking opgelopen.  Weer werd ik geopereerd en mijn baasjes moesten zich op het ergste voor bereiden.  Na de operatie had ik een drain, en een infuus. Ze hebben mijn buikholte 20 keer schoongespoeld. Ik heb het overleefd.  Ik ben een week bij de dierenarts gebleven. Toen mocht ik naar huis.
Ja, ze hadden wat met mij te stellen, maar nu gaat alles goed. Ik ben vrolijk en knuffelig. Sterre heeft mij geacepteerd en we spelen heel wat af.
Ik vind iedereen leuk. Andere mensen, honden en vooral die kleine mensjes die bij ons thuis komen. Daar kan ik heerlijk mee knuffelen. We wandelen veel en we gaan binnenkort weer allemaal samen op vakantie. Deze keer gaan de kleine mensjes ook mee. Dat wordt feest. Ik wil hier nooit meer weg.

Groetjes van Frodo en mijn ace zusje Sterre en natuurlijk ook van Har en Marij mijn baasjes.

OPVANG GEZOCHT VOOR DONATA...( NU DONJA ) ADOPTEREN MAG OOK !!

Dringend !!!

DONATA IS EEN DUITSE HERDER VAN 3 JAAR OUD...

Donata vind het buiten met andere honden erg spannend...
Ze kan daardoor niet loslopen .
Door zwakke heupen kan ze niet rennen en traplopen.
Door ziekte van de huidige adoptant zijn we met spoed op zoek naar een opvangadres...adopteren zou natuurlijk nog veel mooier zijn..

Aankomst Eindhoven gisteren de 24ste.januari

Aangekomen zijn Yado, Beba, Sami, Nelkom en Racha.

Eindelijk thuis.. Zo ontzettend lief weer allemaal.. Yoda was erg onder de indruk van alles en moet nog alles even rustig afkijken. De andere 4 waren meteen al enthousiast en vrolijk. Gaat jullie goed lieve schatten!

Noa, voorheen Felicia

Zoekend op internet naar een pup kwamen we bij Ace terecht. We hadden al
2 schatten van honden en wilden met het oog op de toekomst, voor Evy, de
jongste, een nieuw kameraadje erbij in huis nemen. Lezend over al het
goede werk wat jullie doen besloten we al snel om voor een Spaanse
schone te gaan en die een nieuwe toekomst te geven.
We zochten naar een zwart teefje, niet te groot en zo rond de 5 a 6 jaar
oud. We waren op slag verliefd op het smoeltje van Felicia op de ACE
website. Lezend over haar voorgeschiedenis
wisten we dat er wel wat geduld nodig was maar we besloten er voor te
gaan. De kennismaking met ACE, het hele adoptietraject gaf een goed
gevoel. Niet te optimistisch en alles in het belang van de hond. Erg
positief allemaal, de contacten, het huisbezoek en de te volgen stappen
in het hele proces. We konden haar vrij snel al ophalen in Eindhoven
omdat ze al in Nederland was. Vanaf dag 1 was t al zeker, ze zou Noa
gaan heten, en t is een schat van een hond. De problemen die verwachtte
bleven uit alleen de relatie met Evy verliep nogal stroef. Kyra ruim 13
jaar oud vind t allemaal wel goed zolang ze haar maar een paar uurtjes
extra slaap gunnen. We hadden al gezien dat Noa in Spanje flink in de
klit zat en dat ze daarna geschoren was. Of dat de reden is weten we
niet maar borstelen, vooral waar de klitjes zaten was een ramp, ze was
heel erg bang als we er alleen maar wat aan probeerden te doen. Omdat we
haar de stress en de pijn willen besparen gaan we haar voorlopig kort
houden, de tondeuse is namelijk helemaal niet eng. Nu ze kort is, is ze
wel wat rillerig maar dat zal wel door het klimaat hier komen. Wandelen,
de eerste sneeuw, alles vind ze leuk maar vooral TV kijken. Zodra er
dieren op zijn staat ze ervoor te springen en laat ze merken alles te volgen.

Paul

Chartlotte nu Lotje

Velen van jullie als hondenliefhebber zullen het wel eens meegemaakt hebben: je moest je doodzieke oude hond laten inslapen. Dat overkwam ons ook met Tosca, kruising border collie/mechelse herder, 14 jaar geworden. Een lievere, trouwere, slimmere en wijzere hond dacht ik nooit meer te kunnen vinden. Een hond verliezen valt bepaald niet mee, dat hoef ik jullie niet te vertellen.

Dan, na diverse 'hondloze' wandelingen, besluit je dat je zo niet verder wilt. Een tweede Tosca zal er nooit meer zijn, dat zul je moeten accepteren.  Dus een nieuwe hond wordt een andere hond met een eigen karakter, en daar wil je dan ook weer voor gaan.

Goed, het lijkt je prima om een hond een tweede kans te bieden. Je kijkt op Marktplaats en daar staat een foto van Charlotte, gered uit Spanje door de stichting ACE en inmiddels in de opvang bij een Belgisch gezin. Op een mooie zomerdag rijden we naar een plaatsje bij de Belgische kust om de hond eerst maar eens te zien. Als we binnenkomen worden we begroet door een aantal hondjes. Charlotte springt blij tegen me op. We drinken thee bij allerhartelijkste mensen in een prachtige tuin. In het huis staan diverse benches waarin de opvanghonden overnachten. Na de enthousiaste begroeting gaat Charlotte rustig op de tuinbank liggen, de andere kleine hondjes strijden om aandacht. Goed, het wordt Charlotte en aan het eind van de zomervakantie haal ik haar op.

Dan loopt het tegen kerst 2013. He, krijgt Lotje nu kale plekken op haar kop en poten? En wat krijgen we nu, opeens onzindelijk? Vieze, slappe hopen in huis?

Wat is er aan de hand?? Het bezoek aan de dierenarts is ontluisterend. Ze heeft waarschijnlijk toch Leishmania (ondanks testen in Spanje die hadden uitgewezen dat ze vrij van deze ziekte zou zijn). De dierenarts is somber, was inslapen niet het beste? Dat nooit, ik zoek verder naar een second opinion. Na diverse testen, blijkt dat ze goed behandelbaar is. Intussen heeft mijn eigen dierenarts ook informatie over de ziekte ingewonnen bij de Universiteit Utrecht. Na een kuur van een half jaar met het geneesmiddel Allopurinol is Lotje al weer maanden helemaal de oude: goed op gewicht, een prachtige vacht en levenslustig. Mocht de Leishmania weer opduiken, dan heb ik Allopurinol in voorraad om het gelijk toe te kunnen dienen; het werkt bij deze hond uitstekend.

Charlotte werd Lotje. Nee, het is geen Tosca: ze haalt niet de krant voor je op, ze loopt niet achter een bal aan, draagt geen stok in haar bek, ziet het nut niet in van kunstjes. Maar wel net zo lief als Tosca! Heeft mij en mijn vriend volledig om haar pootje gewonden (om eerlijk te zijn vond hij Lotje in het begin 'helemaal geen echte hond', zo niet-stoer, snapte ze uberhaupt wel iets?). Lotje heeft hem 180 graden gedraaid; geen blijere hond als zij, wanneer hij aanbelt. Ja, hij wordt zo ongeveer als haar verloofde begroet, nu is ze ook zijn grote vriendin (maar ik sta nog wel een treetje hoger hoor).

Lotje is een blije, erg aanhankelijke en toch ook zelfstandige hond. Ze brengt je naar bed. Slaapt in haar mandje naast je, totdat je slaapt, dan sluipt ze naar beneden om haar nachtrust beneden voort te zetten. Ze luistert heel goed, maar heel af en toe maakt ze een eigen rondje door de wijk, achter een konijn aan. Rustig blijven staan en ja hoor, komt vanzelf weer aangerend, zo van "maak je niet druk, ik kom echt wel weer hoor!"  Heel lief, wil met iedere hond spelen, maar zeker ook geen doetje: laat zich door geen enkele hond ondersneeuwen!  Ook deze hond is het gelukt ons hart te stelen!

Pralines UITVERKOCHT !!!

Allemaal bedankt voor het kopen van de pralines. Ze zijn nu niet meer verkrijgbaar. Tegen eind van het jaar worden er weer nieuwe gemaakt.

Sparen groep

Heb je zin om te helpen sparen voor operaties van de hondjes van ACE die het heel erg nodig hebben en anders geen goede kans hebben...neem dan gerust eens een kijkje in deze groep :

 

https://www.facebook.com/groups/313070365553720/?fref=ts

 

Je kunt op dit moment lootjes kopen voor een schilderij dat je kunt winnen geschilderd door Suzy of Felix van je eigen hondje...

Hieronder 2 voorbeelden van hoe het zou kunnen worden als je wint en je eigen hondje geschilderd wordt!

Aankomst Eindhoven gisteravond 22-1

Gisteravond zijn er weer 6 honden in Nederland aangekomen!!
We wensen de honden en adoptanten veel plezier en geluk met elkaar!!
Dank jullie wel dat jullie voor ACE hebben gekozen.
Dank je wel Vivian voor het verzorgen van de opvang op vliegveld Eindhoven.

Inburgeringscursus van Chico in Nederland gaat goed!

Chico is sinds september 2014 bij ons in Nederland en is sindsdien hard bezig met zijn inburgeringscursus.
Dat gaat heel erg goed, na een eerste periode veel investeren in het winnen van vertrouwen, zien we daar elke dag weer resultaat van. Van bang en onzeker hondje naar een hele stoere zelfstandige Chico.
Alle aandacht voor zichzelf, daar geniet hij elke dag van.

Het is alweer een paar weken geleden, maar bij de inburgeringscursus hoorde ook de "sneeuw-test".
Als echte Spanjaard is Chico natuurlijk vooral helemaal verzot op de zon, en hij vond die gekke witte sneeuwlaag maar vreemd. Al snel kwam hij erachter dat je er heel hard doorheen kan racen, dat sneeuwballen gooien een leuk spelletje is en dat het heel leuk is om hoog over sneeuwhopen heen te springen!
De foto's geven een indruk van zijn sneeuwplezier.

Groetjes van Charlene & Dennis en pootje van Chico

UPDATE NOBEL 22-01-2015

Vandaag 22/01, 3 dagen na de operatie mocht Nobeltje op eerste controle bij de professor die hem opereerde.

Blij als een kermisvogel sprong Nobel in de auto en was helemaal klaar om op uitstap te gaan …

Onderweg even een pitstop en baasje Marc mee oppikken samen met Seth (de Spaanse “buro”-hond ),

snel gas want met al die files werd het al gauw 18u en om deze tijd moesten we er zijn.

Nobel weer even vrolijk uit de auto naar binnen in de dierenkliniek, aanmelden, 5 minuutjes wachten, even kijken en de mega-oren oprichten want er passeerde een zeer grote Mechelse Herder, klein blafje zijn richting uit en daar stond de dokter.   Volgen jullie maar !

Gaat hij een kabinet binnen waar ze bloed wilden afnemen van een mooie grijze poes, geen goed idee, niet voor Nobel

maar de kat zag dit niet zozeer zitten, dan maar even andere ruimte opzoeken.

Ja, zet hem er maar op (kennen we allemaal zeker wel) gelukkig is Nobel geen Rottweiler van 50 kg.

Verband er af, Nobel piept want er hangt tape op zijn haartjes (kennen we ook allemaal).

Onwaarschijnlijk hoe braaf hij dit allemaal laat doen, de dokter heeft een boontje voor Nobel ! da’s al heel goed!

Hij maakt met heel veel geduld de wonde zeer mooi schoon en kijkt zeer tevreden.

“We kunnen nog niet veel zeggen daar de operatie nog maar 3 dagen geleden is gedaan maar voorlopig ziet alles er goed uit”

Een andere arts komt ook nog even kijken en dan komt nog een specialiste die mee opereerde, ze overleggen en Nobel krijgt een geheel nieuw schoon verband (ditmaal geen tape op zijn haartjes) en dan terug de beugel, dit is een geplooid metaal dat mee ingetaped wordt zodat hij bij het lopen (wat hij zo graag doet) niet met de gehechte poot de grond kan raken.

Uiteraard kunnen we nog niets met zekerheid zeggen en moeten we het verder zijn beloop laten.

Nieuwe afspraak voor volledige verzorging : zaterdag 24 januari 11u., ik moet zeggen dat ze het toch wel heel kort opvolgen.

Nobel mag op de grond en stapt weer vrolijk mee, wel kijken dat het vrouwtje volgt, ok even nog wat regelen en klaar, we kunnen gaan.

In de auto gezet en gelijk een likje van Seth gekregen, op naar huis, naar de rest van de roedel en lekker eten.

Dan maar lekker op de zetel gaan liggen en genieten van de warmte van de haard.

Nobel is echt gelukkig en is echt een TOP-hond, zijn oren, heb ik nog nooit gezien, ’t zijn satelietschotels zegt de dokter, niet te doen!

Volgende update mogen jullie zaterdag verwachten.

Onze lieve Nobel

Gisteren , was het de grote dag voor Nobel!

Vroeg uit ons bedje want Nobeltje werd om 9u verwacht bij zijn dokter.

Al kwispelend ging hij met de verpleegster mee, en ik bleef achter met wel een heel klein hartje.

Om 13u mocht ik al eens bellen hoe het met hem was, alles was goed gegaan maar hij moest nog wel blijven, de enige vraag die ik kon stellen was ….heeft hij zen 4 pootjes nog ? JA!!!!

Om 19u mocht ik het dappere mannetje ophalen.

Aangekomen eerst even een babbeltje met de dokter, het was een lange moeilijke operatie, hij is 1 teentje verloren, met dat teentje hebben we 80% van de wond kunnen opvullen,  als de  huid goed wordt opgenomen zijn we goed bezig, en zal het genezen.

Gebeurt dit niet, zullen we dus moeten amputeren. 

De teentjes van Nobel hebben geen functie meer maar dat is niet zo erg.

We hebben hem nu een beugel aangedaan zodat hij niet op de wond kan lopen.

En donderdag zou je moeten terugkomen , en dan kunnen we al eens zien hoe het verloopt!

Oke super en nu naar ons Nobeltje, daar zat hij dan braaf te wachten onder zen warmte lampje , 

blij om ons te zien,  en nog veel vrolijker toen hij mee mocht.

Thuisgekomen, lekker gegeten, nog even de vriendjes begroeten en dan met zen allen in de zetel, tv kijken en weer zie je het geluk op zen grappige snoet.

Alles gaat voorlopig heel goed, zijn pootje is goed beschermd en hij heeft geen pijn.

Maar donderdag 18u zal het weer even heel spannend zijn.

Hopelijk krijgen we goed nieuws, want het is hem zooo gegund!

Natascha en Marc