Lieve Diego,
afscheid nemen van jou is het meest pijnlijke wat ik ooit heb meegemaakt en ik
zal het nooit meer vergeten, maar tegelijkertijd herinner ik ook voor altijd de
goede dingen.
Je was altijd
vrolijk en blij en zo dankbaar voor alles, het enige wat je wilde is zo dicht
mogelijk bij ons zijn. Waar je het meest van hield was buiten lekker lange
rondjes lopen, je ging altijd je eigen gang en liep met je kwispelende staartje
wel 10x de afstand die wij deden op dezelfde wandeling. Gelukkig heb je tot het
einde nog altijd net zo vrolijk en actief meegewandeld.
Zelfs toen die
vervelende tumor op je zij steeds groter werd, liet je er aan ons niks van
merken en bleef je net zo vrolijk en dankbaar zoals je altijd al geweest was.
Uiteindelijk is de plek op je zij open gegaan en was de wond niet meer te
herstellen. Je hebt er gelukkig geen pijn van gevoeld, maar het kon zo niet
langer meer doorgaan.
Na een
prachtige dag met heel veel lange wandelingen en lekkere hapjes eten zoveel als
je wilde was het zover. Het mandje waar je 13 jaar geleden voor het eerst in
stapte toen je net uit het Spaanse asiel kwam, is de plek waar je voor het
laatst bent gaan slapen terwijl je de pindakaas van mijn hand likte. Het kon
geen mooier afscheid zijn en het was echt het juiste moment. Toch was het ook
extreem verdrietig en had niks mij erop kunnen voorbereiden hoe moeilijk het
zou worden en nu nog steeds is.
Ik ga je zo
erg missen, mijn beste maatje voor altijd. Ik weet zeker als het mijn tijd is,
dat wij elkaar weer zien en dat jij me kwispelend in een perfect gezond lichaam
komt ophalen om samen te gaan lopen. Tot die tijd blijf je elke dag in m’n
gedachten en in mijn hart en weet ik dat jij alweer op topsnelheid over het
veld aan het rennen bent en zoveel koekjes eet als je maar wilt. Ik hou van je
Diego 
Geen opmerkingen:
Een reactie posten