Op een morgen om 3 u reden we naar Toledo omdat jij daar in een dodenstation zat, het was mijn missie jou te redden. Toen we er om 10 u voor de deur stonden hoorde ik een vrouw schreeuwen, op jou! Je huilde en wilde weg en uit die ellendige kooi… Koppig en tegendraads, de ijskoude vrouw vloog op je… Dat waren onze eerste beelden.
Toen we eindelijk binnengelaten werden en ik zei dat ik jou kwam halen lieten ze je meteen los en kwam je recht op mij afgelopen, met achter jou nog een klein hondje, Pirata. Ze zat altijd samen met jou en hield zich vast aan je, het was of je vroeg "Mag zij
ook mee?” Zij ging uiteraard ook mee… En sindsdien waren wij onafscheidelijk.
Jij kon niet รฉรฉn seconde zonder jouw mama, en dit 24u per dag. De verlatingsangst die jij had gekweekt in dat vreselijk dodenstation was extreem. Maar je was liefste, beste, aanhankelijkste, braafste, best huilende, beste zwemmer, grootste knuffel, meest koppige
(tot vervelens toe soms), en iedereen hield van jou! Je paste ook perfect in onze grote viervoeterfamilie. Ook toen Dirk heen ging stond jij aan mijn zijde… Kortom, je was een van mijn grote lievelingen.
Je hield van je zwembad en je balletjes, daar kon je niet zonder. Je had een sterk cockerwilletje, wat ik altijd respecteerde. Je ging heen op bijna 17-jarige leeftijd, je hoofdje gaf op… Wat gaan vele mensen jou missen, en 't meest van al ik… Mijn kleine meid,
mijn rosse cocker juffertje…
Geen idee hoe ik hier weer doorheen kom… Het leven is wat het is, maar jouw heengaan gaat zo diep… We weten allemaal dat deze dag ooit komt, maar wat is dit moeilijk…
Rust zacht mijn liefste meisje...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten