In Memoriam Wout (20293)

EERBETOON AAN WOUT.

Wout was een heerlijke hond met een lief, zacht, vriendelijk en aanhankelijk karakter.

Wout was ook een mooie hond met zijn glanzende, kortharige donkerbruine vacht en in zijn bruine ogen een zachte blik.

Hij mocht bij mij zijn van 25-08-2022 tot 26-07-2026.

Door zijn aanhankelijkheid kon ik hem veel aaien en knuffelen. Daardoor ontdekte ik al snel dat Wout flinke littekens had.  Metname over zijn borstkas een aantal, deze liepen tot diep in zijn oksels. Over zijn buik en rug een ringvormig litteken. Het was duidelijk dat Wout in zijn jonge leven akelige ervaringen had gehad.

Deste indrukwekkender was het, dat hij toch mensen vertrouwde. Zijn vertrouwen in mij was er vanaf dag 1.

Wat ik met ontroering zó bewonderde was dat Wout, als adoptiehond, nooit in een huis had gewoond en toch, in amper een paar maanden, aan veel dingen gewend raakte.

Van de stofzuiger, 'zichzelf zien' in glazen ovendeur tot het geluid van allerlei andere keukenspullen. En...de tv, deze vond hij een aantal avonden best eng...tot hij zijn plek naast me op de bank had gevonden.

De eerste dagen opspringen tegen het aanrecht als ik zijn bak met eten klaarmaakte, al gauw snapte hij dat hij even moest afwachten. Wout was dol op zijn eten en 's avonds kreeg hij na zijn eten een kauwstaafje(=feest).

Als ik een keer dit kauwstaafje vergat te geven, kwam hij bescheiden bij mij in de buurt, in de hoop dat ik 'het vergeten' door zou hebben. Als dat niet vlot gebeurde ging Wout rustig naar zijn plek. Wanneer ik dan alsnog doorkreeg dat ik iets vergeten was en zei:" Och je moet je kauwstaafje nog". Dan sprong hij héél blij op!

In de auto mee ging goed, eerst een tijdje in de bench op de achterbank, tot ik zijn toenemende weerstand opmerkte. Ik verwijderde de bench en bevestigde een honden-autogordel. Wout lag vanaf dat moment, zeker op langere ritten, languit op de achterbank.

Wout was vriendelijk en nieuwsgierig naar mensen. Naast mij had hij met zo'n 3 mensen een 'klik'. Héél enthousiast begroette hij een collega van mij. En bij een buurvriendin sprong hij, metname in het begin, op schoot! Hij deed dit alleen bij haar.

Een bijzondere band had Wout met mijn moeder. Bij ieder bezoek aan haar, ging hij naast haar op de bank liggen, vaak languit maar wel kontakt houden met een of beide achterpoten. Hij was er vanaf het eerste bezoek 'thuis'. Hij kon daar heel diep ontspannen liggen. Door de veilige fijne sfeer? Of omdat hij even geen taak had? Er was geen tuin om te 'bewaken', geen speuren naar muizen... Kortom, hij kwam daar heerlijk tot rust. Ook de huishoudelijke hulp van mijn moeder was favoriet (ze had altijd hele lekkere brokjes bij zich).

Mijn moeder woont op de 1e verdieping van een zorgcentrum (op 150km afstand van mij) dit betekent gebruikmaken van trap of lift.

Bij 1e bezoek weigerde Wout beide opties en moest ik hem tillen (18kg). Traplopen in een trappenhuis is nooit gelukt, in Wout z'n dagelijks leven geen probleem, ik woon gelijkvloers. Buiten, bijvoorbeeld bij een gebouw, was het nemen van een aantal traptreden geen probleem voor Wout. Gelukkig lukte het liftgebruik, bij volgende bezoeken, na een aantal pogingen wel. En ging het liftgebruik  verder probleemloos.

Wout had en kreeg geen interesse in hondenspeeltjes. Een bal wou hij weleens oppakken maar liet deze al snel los en liggen.

Wout is, zover ik weet, 1x 'stout' geweest...ik had een paar sokken over de rand van een stoelzitting gelegd, Wout liep erlangs en pakte 1 sok, liet deze na een meter weer vallen en keek naar mij...ik zag een triomfantelijke blik met: 'zo, dat heb ik maar mooi gedurfd'. Ik vond het zó vertederend. Hoewel ik hem geen berisping had gegeven, heeft hij het niet weer gedaan.

Hoewel Wout bescheiden was, gaf hij tijdens onze wandelingen regelmatig heel beslist aan welke kant hij op wou. Hij bleef dan met gestrekte poten, stijf stilstaan en als het kon dan was het 'OK Wout'. Een aantal keer kon zijn keus écht niet, ik zei dan heel duidelijk 'Nee Wout, vandaag gaan we de andere kant op'. Ik moest dat meestal wel 1à2x herhalen en dan ging hij mee, eerst nog wat piepen (o.a. zijn signaal van enige bezorgdheid). Als ik hem dan met 'Het is OK Wout, komt goed, ik weet de weg' gerust stelde, liep hij weer lekker verder.

In de tuin was hij meestal aan het speuren naar muizen. Hij kon bij stapeltjes stenen, zijn neus tegen tussenruimte, héél diep snuiven wanneer hij een muis rook. Dit speurwerk kon hij soms vrij lang volhouden. Het is hem een aantal keer gelukt een muis te vangen.....

Een hele leuke eigen-aardigheid van Wout was, wanneer ik een eetlepel met beetje yoghurt of slagroom in zijn etensbak legde, hij eerst de ene kant schoonlikte en dan pakte hij de lepel in zijn bek, legde deze op de grond en zo kon hij bij de andere kant, de slimmerik!

Verdrietig feit is, dat Wout al snel gediagnostiseerd werd met Cushing (bijnieren maken teveel stresshormoon cortisol) en later bleek hij ook hartruis (lekkende hartklep) te hebben.

Hij had door zijn 2 chronische aandoeningen soms weinig energie en daardoor waren lange(re) wandelingen geen optie.

In 2025 kreeg ikzelf een spieraandoening waardoor ik ook weinig energie had. Wout en ik waren zo'n 1,5 jaar héél compatibel. Inmiddels ben ik vrijwel geheel hersteld...

Wout, je was mijn steun en toeverlaat...

DANKJEWEL voor ALLES!!

Het GEMIS is groot...

Sjoukje.