Berichtje van Juan Carlos (El Rey de Schinnen)
Begin Juni 2025 hebben Pia en Tanya een filmpje van mij naar Sylvia gestuurd. Kennelijk heb ik goed genoeg m’n best gedaan om er leuk op te staan want al snel werd de adoptie-procedure gestart.
Op 15 juli 2025 heb ik afscheid genomen van m’n tijdelijke
thuis en iedereen die ik daar heb leren kennen. Dank jullie allemaal voor het
opvangen van mij en voor de goede zorgen!
Na een lange en warme rit kwam ik aan in Overijsse en mocht
ik kennis maken met dat stel uit Schinnen in Nederland. Sylvia was duidelijk onder
de indruk van m’n macho postuur en Vincent koppelde de lijn aan, stelde me
gerust en bracht me naar de auto. Weer in een bench en nog een uurtje rijden.
En toen was ik ineens in Nederland. Wat vreemd allemaal.
Als klap op de vuurpijl werd ik vervolgens voorgesteld aan
Candela, een wat bitcherig, doof en beetje dement oud dametje van 15 jaar dat
al 13 jaar in Schinnen woont, en aan Alice, een 11 jarig nogal uitsloverig
dametje dat daar ook al 5 jaar woont. Gelukkig roken ze nog een beetje naar
ACE-SHIN en spraken ze dezelfde taal.
Inmiddels zijn we een jaar verder en heb ik het hier vanaf
de eerste dag heel erg naar m’n zin. Ze vinden me hier de liefste hond van de
wereld (en dat ben ik natuurlijk ook π) en zorgen goed voor mij. Ze hebben zelfs
een nieuwe bank gekocht waar we allemaal gezellig op kunnen loungen. En dat doe
ik dan natuurlijk ook. Man wat kan ik hier lekker rustig en veilig slapen! Ik
heb m’n rugzakje dan ook in Spanje achter gelaten. Ik wist niet dat een hondenleven ook zo
anders kon zijn.
In september zijn we nog naar de ACE-SHIN dag in Hamont
geweest omdat m’n nieuwe baasjes hoopten iets meer te weten te komen over mijn
verleden. Ik kan het ze helaas zelf niet vertellen.
De vraagtekens bleven, zelfs mijn leeftijd wordt geschat met
een marge van 5 jaar. Om toch iets meer van mij te weten te komen hebben ze toen
dan maar met een dingetje in m’n bek zitten rommelen, en enige tijd later kwam
er bericht dat mijn DNA terug herleid kon worden naar een stuk of 10
hondenrassen, allemaal met een min of meer gelijk aandeel. Het ging van
Pekinees tot Amerikaanse Pitbull en van Zweedse Vallhund tot Franse Waterhond.
Tja, ik ben dan ook een bijzonder exemplaar π.
Ze begrijpen nu wel beter waarom ik graag langs en in het
riet wil scharrelen, waarom ik uren als een stambeeld naar de eekhoorntjes in
de tuin kan kijken, waarom ik zo’n mensgerichte allemansvriend ben, waar mijn
specifieke loopje vandaan komt, maar ook waarom ik zulke stevige maar relatief
korte poten, een lang lijf en een di….uh, gespierde kont heb.
Inmiddels heb ik hier ook wel het een en ander geleerd.
Veelal door goed op te letten hoe de andere dametjes het deden. Ik begrijp
inmiddels dat je best door een plas kunt lopen en dat je je daarna niet
dramatisch hoeft uit te schudden. Ik heb ook door de sneeuw en over het ijs
gelopen! Maar het meest bizarre heb ik van de winter thuis op de bank
meegemaakt. We zaten met z’n allen tv te kijken. Vincent was aan het zappen en
toen zagen we ineens Frans Bauer iets zeggen over een bezoekje aan een honden
opvang in Spanje. We zijn nieuwsgierig ff blijven hangen op die zender, en toen
zag ik ineens Fabienne. Ik zat meteen rechtop en spitste m’n oren. Ik hoorde
nog meer bekende geluiden en zag bekende gezichten. En toen ineens……zag ik
mezelf op televisie. Ik zat daar met m’n maatje in een hok. Echt bizar! Ik hoor
Vincent nog zeggen: ’Gelukkig heeft Frans ‘m niet meegenomen!”.
Nou, genoeg voor nu. Ik stuur nog een paar kiekjes mee en ik
heb begrepen dat we in September naar de ACE-SHIN dag in Nederland gaan. Zie
jullie daar dan!
Groetjes, Carlos
Geen opmerkingen:
Een reactie posten