Julius en Cleopatra hebben samen meer ellende doorstaan dan een hond ooit zou mogen meemaken. De man des huizes wilde hen niet in huis hebben, waardoor ze hun hele leven moesten doorbrengen in een kleine bench van amper 50 bij 50 centimeter. Verborgen voor de buitenwereld leefden ze jarenlang een bestaan waarin niemand hen zag, niemand hen hoorde en niemand naar hen omkeek.
Door
de jaren heen veranderde hun verdrietige gejank, hun stille hoop op
redding en een beter leven, langzaam in gelatenheid. Ze kregen eten en
drinken, maar leefden vaak tussen hun eigen uitwerpselen. Vuil,
verwaarloosd en beroofd van alles wat een hond gelukkig maakt. Een leven
dat verre van dierwaardig was.
Op een dag kwam dit
hartverscheurende verhaal ter ore van een vriendin van mij. Ze belde me
op, en niet veel later kwamen Julius en Cleopatra naar ons toe. Er
moest nog heel wat geregeld worden om hen officieel op onze naam te
krijgen, maar uiteindelijk is het gelukt. Ze waren veilig. Ze waren er.
Deze twee lieverds kennen eigenlijk alleen elkaar. Hun band is ontzettend sterk en ze
vertrouwen volledig op elkaar. Toch zijn ze verrassend sociaal. Ze
genieten met volle teugen van aandacht, knuffels en alle liefde die ze
jarenlang hebben moeten missen. Ze zijn ongelooflijk lief, zachtaardig
en bovenal dankbaar.
Na een leven vol ontberingen
kregen Julius en Cleopatra eindelijk de kans op een nieuw begin.
Gisteren kwamen ze aan in hun nieuwe thuis. Samen. En dat was voor ons
het allerbelangrijkste.
Nu wacht hen eindelijk wat
ze al die jaren hebben gemist: liefde, warmte, veiligheid en een plek
waar ze voor altijd welkom zijn. ❤️πΎ
Geen opmerkingen:
Een reactie posten