Op 30 juni 2026 hebben wij onze Loesje (ACE: Madre Lucilla) op naar schatting 14/15-jarige leeftijd moeten loslaten. Haar lijfje was op. Ze kwam ons leven binnen op 2 maart 2014, en heeft 12 jaar ons leven verrijkt รฉn ons onze andere rescuehond Vera gebracht.
Ooit zwanger van straat gehaald en vanuit een dodingstation op weg naar het asiel van Algeciras bevallen van 4 pups. Na 8 maanden is zij overgeplaatst naar ACE Mijas, waar ze werd klaargemaakt voor vertrek naar een opvanggezin in Nederland van waaruit zij bij ons op de Veluwe terecht is gekomen. Ze was terughoudend naar mensen, en haar liefde was alleen voorbehouden aan ons en onze (schoon)zus. Maar op de reรผnie van ACE ging ze helemaal uit haar dak toen ze Paqui ontdekte: de medewerkster van de opvang in Algeciras. Echt ontroerend om te zien en doet beseffen wat een permanente positieve indruk de medewerkers van ACE op de dieren kunnen achterlaten.
We hebben nog nooit zo'n vrolijk hondje meegemaakt, van 's ochtends tot 's avonds altijd in voor een wandeling of activiteit, tussendoor lekker opkrullen in 1 van haar vele mandjes en slaapplekjes. Tot vrijwel het laatste moment kwam ze nog altijd kwispelend haar mandje uit voor de laatste avondwandeling. Ze was een enorme doorzetter, heel erg stoer en heel flexibel en tolerant naar haar 'zusje' Vera, die zij zelf had uitgekozen in onze zoektocht naar een 2e rescuehond. Ze kon met haar kleine formaat van nog geen 8 kilo alles wat een grote hond ook kan: grote wandelingen maken, meerennen langs de fiets, zwemmen door hoge golven, het huis bewaken, de pack verdedigen en het huis vullen met haar persoonlijkheid. Haar ogen waren zo doordringend dat je haar niets kon weigeren, en haar kleine tikkende nageltjes door het huis klonken zo vertrouwd als het tikken van de klok.
Maar het tikken is helaas gestopt. Ouderdom haalde je willetje in. Het is zo ontzettend leeg zonder jou lieve Loesje, onze kleine soesje, onze stoere meid, ons prachtige mini-herdertje, onze schaduw, ons snoeteke, ons vosje. Ook Vera probeert haar draai te vinden zonder jou, en laat jouw slaapplekken nog altijd respectvol met rust. Ze mist haar vrolijke 'zusje' die oneindig vaak tikkertje met haar speelde in onze tuin en die het namens haar voor elkaar kreeg om extra snacks te regelen. Ons verdriet is enorm groot, we missen je zo erg! Niets is meer zoals het was. Maar we vinden troost in het idee dat je inmiddels weer net zo hard kunt rennen als vroeger, alles weer goed ziet, alles weer kunt horen en al het eten weer lekker vindt.
We hopen je ooit weer terug te zien lieve, kleine soesie.
Met veel dank aan al het goede werk dat ACE doet; mede dankzij hen blijft liefde leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten