Een oud dametje van over de 80 jaar kreeg enkele jaren geleden van haar kinderen twee prachtige hondjes voor kerst. Het was een lief gebaar, maar niet erg verstandig… Wat als er iets zou gebeuren met hun (oude) baasje? Dat was allemaal geen probleem, tot puntje bij paaltje kwam en mama lief plots ziek werd en bezweek onder deze verzengende temperaturen. Geen van de kinderen wilde de hondjes… Ooit het dierbaarste bezit van hun mama, maar nu niet meer van tel…
Ze belandden in het dodenstation waar ze in een stikkend hete kooi zaten
af te wachten wat hun lot nu zou worden. Hun baasje haar hart zou
breken moest ze weten dat dit haar dierbaarste bezit op aarde werd
aangedaan… We namen deze sukkeltjes binnen en nu ze
bij ons zijn, gaat het stilaan beter, maar we zijn geen “thuis”. Onze
mensen en team verwennen hen en proberen hen uit hun schulp te laten
komen, maar geen enkele hond verdient het om in een hok te moeten
zitten.
Ze zijn het padje af en zijn heel triestig, kijken dof uit hun oogjes en
wilden dat het weer zoals vroeger was, bij hun baasje op schoot, samen
in de tuin, op stap, aan de lekkernijen…
Knabbel en Babbel kunnen zeker apart geplaatst worden maar liefst bij
een stabiel en zelfzeker hondje. Maar we zien hen wel liefst
tegelijkertijd vertrekken uit de refugio, elk naar hun nieuwe veilige
haven, zodat er geen van hen moet achterblijven...
Informatie over:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten