6 jaar geleden kwam Janus (17062), wij noemden hem Django, in ons leven. De allerliefste Galgo van de hele wereld. Samen zijn wij jaren gelukkig geweest, hebben we wandelingen gemaakt, naar zee gaan was het allerleukste dat hij deed, daar rende hij over het zand de zee in dat het een lust was om naar te kijken. Hij was ook de grootste vriend van onze kleinste poes, Tao, ze waren onafscheidelijk, speelden en sliepen samen. De dood van Tao een maand geleden heeft had hem zichtbaar veel verdriet gedaan, hij treurde en ging telkens kijken in de tuin of ze toch niet terug kwam. We hebben hem verwend al die jaren en wij waren samen diepgelukkig. Gisteren hebben we Django moeten laten inslapen, op minder dan een week tijd is hij ongeneeslijk ziek geworden door bloedarmoede. Misschien sluimerende de Leishmania dan toch nog in zijn mooie lijf alhoewel vorige testen altijd negatief waren. Ik ga hem zo hard missen maar wil Shin toch bedanken dat zij hem in eerste instantie gered hebben. Op zijn beurt heeft Django mij en mijn gezondheid gered door de verplichte wandelingen elke dag.
Danku voor alles Django.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten