Het is onwaarschijnlijk maar realiteit, het is ongrijpbaar maar echt, je wil het soms nog altijd niet geloven maar het is zo. Mijn geliefde steun en toeverlaat, mijn man en beste vriend… Kanker nam jou van ons weg, net als zoveel andere mensen die hierdoor van ons worden weggerukt.
Zonder Dirk was het een harde strijd en een eenzame weg, gelukkig heb ik
mijn familie en vrienden, en ons team die me steunt door alles heen,
waar ik enorm erkentelijk voor ben. Maar als je 's avonds de oprit op
rijdt ben je alleen, wacht geen aperitiefje meer,
geen hartelijke glimlach of boze Dirk omdat ik weer een hondje meer bij
had… Alles is anders, de strijd om deze refugio recht te houden is een
harde weg. Toch geven we niet op, dat zou hij nooit gewild hebben.
Lieve Dirk, in mijn hart - en dat van vele anderen - blijf je altijd verder leven, we missen je en dat zal nooit veranderen…
Bedankt aan iedereen die vandaag aan hem dacht, dat doet plezier… Hij mag nooit vergeten worden, hij was ons zo lief…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten