Dagboek van Fabienne - Ubis… Het heeft niet mogen zijn…

Als jonge pup kwam hij bij ons binnen, een ondeugend vrolijk ventje vol puppystreken. Altijd in voor plezier, altijd met die blik die harten deed smelten. Iedereen hier hield van hem. Hij was een hondje dat licht bracht, dat je deed lachen, dat simpelweg graag gezien wilde worden.

Toen hij later naar zijn adoptiegezin vertrok, hoopten wij zoals altijd op een leven vol liefde, warmte en veiligheid. Maar jaren later kwam hij terug op ons pad… gebroken door omstandigheden die hij nooit verdiend heeft. Plots werd hij omschreven als gevaarlijk, als lastig, als een probleem. Alsof deze lieve jongen, zoals wij hem kenden, ineens niets meer waard was. Alsof zijn trouw en liefde vergeten waren.

De waarheid was pijnlijk. Ubis was niet moeilijk geworden… Ubis was tekortgedaan. Hij was niet gehoord, niet begrepen en niet verzorgd zoals een hond verzorgd hoort te worden. Terwijl hij al die tijd waarschijnlijk in stilte vocht, werd hij afgerekend op gedrag dat een roep om hulp was. Toen hij per direct weg moest, kon hij gelukkig terecht bij een warm en liefdevol fostergezin. Daar vond hij zichzelf terug. Daar kreeg hij opnieuw respect, zachtheid en echte liefde. Daar liet hij weer zien wie hij werkelijk was: een dankbare, lieve ziel die niets anders wilde dan erbij horen. Ann en haar gezin gaven hem wat hij zo lang had moeten missen: geborgenheid, liefde, begrip…

Na verder onderzoek bleek dat Ubis ernstige gezondheidsproblemen had en een operatie nodig had. Hij was (veel te) zwaar geworden, niet door eigen keuze, maar omdat men hem gewoon had laten gaan. Het brak ons hart om te beseffen dat de mensen aan wie wij hem ooit toevertrouwden niet de mensen waren waarvoor ze zich uitgaven. Maar dankzij zijn opvangmama kwam hij stilaan weer op gewicht, kreeg hij de verzorging die hij nodig had, en kreeg zijn toekomst weer kleur.

Ubis begon zich stilaan klaar te maken voor zijn eerste operatie, die maandag zou plaatsvinden. Er was hoop. Hoop op een nieuw begin. Hoop op verbetering. Maar het lot besliste anders. Zondagavond belde zijn opvangmama in paniek dat ze onderweg was naar de spoedarts omdat Ubis in elkaar gezakt was. Amper enkele uren later was hij er niet meer. Zo plots. Zo oneerlijk. We wachten nog op de autopsie, omdat we zo graag willen begrijpen waarom hij ineens zo ziek werd. Hij was nog gaan wandelen in het bos, had naar hartenlust gespeeld….

Het geld dat voor hem werd ingezameld, zal gebruikt worden om zijn laatste kosten te dragen. Wat overblijft, schenken we aan de operatie van een andere stakkerd die nog wél geholpen kan worden. Zo leeft Ubis toch nog een beetje verder in iets moois.

Namens ons allemaal willen we graag een diepe, oprechte dank aan Ann en haar gezin overbrengen. Jullie hebben hem in zijn laatste maanden nog gelukkig gemaakt. Jullie hebben hem laten voelen wat liefde werkelijk is. Daar zullen wij eeuwig dankbaar voor zijn.

Lieve Ubis, jij verdiende zoveel meer dan wat je kreeg. Sommige zieltjes lijken altijd pech te kennen, maar geloof ons: jij was geliefd. Jij was belangrijk. En jij zal nooit vergeten worden!