"Lieve lieve Flo,
Wat is het moeilijk! We hebben je moeten laten inslapen. We
wisten dat die dag er zou komen, maar hoopten dat die dag nog ver weg zou zijn.
Twee jaar geleden kwam je in ons leven. Een foto op de
website van SHIN . En ik wist het. Jij was het hondje dat ik bij ons wou. Een
coup de foudre. Het kon niet snel genoeg gaan, maar 3 dagen voor je op
transport kon om naar ons te komen, kregen we een telefoontje: Flo (toen nog
Nova) is in Spanje in het ziekenhuis en ze is te zwak voor de zware reis. De
veeartsen ontdekten dat je bloedarmoede, nierinsufficiรซntie en nog kleine
tumoren had. De mensen van Shin hadden er begrip voor (waarvoor dank) als we
een ander hondje wilden adopteren omdat je prognose niet gunstig was. Maar nee,
jij zat al zo diep in ons hart dat we hoopten jou snel bij ons te kunnen
hebben. Jij moest en zou het zijn! Jij verdiende nog een ander leven dan dat je
gekend had. Een leven waar je gekoesterd en geliefd zou worden!
Twee bange maanden later was je fit genoeg voor de reis. Eindelijk!
Ondertussen was Harris, een vriendje dat we voor jou al uitgezocht hadden, sneller dan jij in Belgiรซ. Tof, zo had jij direct een maatje, ja, een grote broer, en had Harris eindelijk een zus, die hij stoer maar lief verdedigde tegen andere honden als hij nog maar dacht dat het nodig was.
Wat waren we blij met jullie! Wat zagen/ zien we jullie graag!
En wat een lieve, aparte en wijze hond ben jij!
De 5 jaren broodfok die je achter de rug had, hadden je lijfje getekend, maar je ziel was zo puur, zo mooi. Als er zoiets bestaat als een superhond, ben jij het Flo!
Door jouw rustige zelve deed jij menig hart smelten en glimlachen. Zo lief, zo grappig, zonder dat je daar moeite voor deed. Hoe je ons kon aankijken, hoe je knuffels kwam vragen, hoe je kon smodderen bij het eten en drinken, hoe je tijdens wandelingen most snuffelen waar Harris snuffelde, hoe je korte staatje tekeer ging als ik thuiskwam, hoe je ging lopen als we je oortjes weer moesten verzorgen, hoe je dankbaar was om bij ons te kunnen zijn, hoe zalig en vol vertrouwen je naast me kon liggen slapen, hoe je kon kijken en blijven kijken, hoe je… Het zijn allemaal onschatbare herinneringen. In ons hart gekerfd.
En ik had het genoegen jouw speciale mensenvriend te mogen zijn. Ik was jouw soulmate, jij de mijne. Samen zijn was puur gelukkig zijn. Heel speciaal, maar ook heel simpel: puur en gelukkig. It was meant to be. Ik ben je dan ook heel dankbaar. WIJ zijn je heel dankbaar. We hadden je heel graag nog lang bij ons gehad. We missen je heel erg. Weet dat we in onze harten samen blijven! Voor altijd!
Het was een eer om voor jou te mogen zorgen. Zie je graag.
Tot aan de overkant."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten