Het verhaal van Breppie, (Raul # 20240)
We hebben je moeten laten gaan, gekke Brep. Al knuffelend kwam je luidkeels je naam roepend "Raul" vanuit Spanje aan in Nederland. Je was direct thuis en voelde je zelfs zo thuis dat het met onze poesjes nooit is gelukt om een goede match te krijgen. Daar was je te dominant voor. Met de hondjes voelde jij je meer op je gemak. En natuurlijk bij onze zoon, Gene. Waar jij in zijn appartement woonde. Al vanaf het begin snotterde je wat en had je prutoogjes. Dit werd steeds erger en je werd een echt sukkeltje. Het geluid wat je maakte klonk inmiddels ook meer als Brrp en je nieuwe naam was geboren. Ondertussen probeerde wij vanalles om je beter te maken want het werd steeds erger en je werd ook mager. Speciaal voer, verschillende medicijnen allerlei onderzoeken maar niets hielp. Toen wij nog een echo van je hart lieten maken bleek dat jij een hart afwijking had en een simpel pilletje per dag om vocht af te drijven moest jou nog wat tijd geven. En gelukkig dat deed het. Je werd zelfs een vrolijke ietwat te dikke,want het eten smaakte inmiddels duidelijk een stuk beter, gekke kater. En je knuffelde er flink op los. We wisten natuurlijk dat je in geleende tijd leefde maar we zijn blij dat we jou die tijd wel hebben kunnen geven.
En
die heb je ook met beide pootjes gegrepen.
16
januari hebben we afscheid van je moeten nemen. Je lijfje was op. Al kopjes
gevend ben je ingeslapen in de armen van Gene, jouw baasje.
We
hebben van je genoten lieve, gekke Brep.
We
missen je
Jouw
as zal Gene altijd bij zich dragen in een ring, zo blijf je altijd bij
hem.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten