Jip en Janneke, twee “gewone” maar o zo lieve Podencootjes… Zonder te begrijpen wat hen is overkomen. Eerst herleid tot het gebruiksvoorwerp van een jager: honger moeten, geen leuk leven, alleen ellende. De jacht interesseerde hen niet, hun hart stond er niet naar, dus werden ze afgedankt, de wijde wereld ingestuurd, volledig aan hun lot over gelaten.
Vandaag zijn het twee sociale, zachte hondjes. Jip is wat terughoudend in het begin, maar eens hij je kent en vertrouwt, krijg je een hele andere hond te zien. Ze willen meewerken, vertrouwen, leven. Ze moeten nog zoveel leren, zoveel ontdekken, zoveel ervaren maar ze hebben nog een leven voor zich, en dat gunnen we hen met heel ons hart.
Dag na dag worden ons Podenco’s en Galgo’s aangeboden. Berichten blijven komen, noodkreten stapelen zich op. Elk asiel zit overvol, tot ver over zijn grenzen. Wij doen wat we kunnen, vaak meer dan dat, en blijven hopen dat deze mentaliteit ooit zal veranderen, ook al staan we vandaag nog pijnlijk ver van waar het zou moeten zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten