Na een lange zoektocht en het weloverwogen besluit om voor Penny (tegenwoordig Pepa) te gaan, was het toch nog lang wachten op de dag dat ik haar op kon halen. 28 januari 2026 was het dan zover. Samen met Fergo (italiaans windhondje) de lange reis naar Barneveld aanvaard, met in het achterhoofd de wetenschap dat Pepa een veel langere reis aan het maken was. Veel te vroeg aangekomen in Barneveld en samen met andere toekomstige baasje toch een beetje gespannen gewacht op de witte vrachtauto van ACE. Hele vriendelijke vrijwilligers van ACE ontmoet, die geduldig regelmatig kwamen vertellen dat de vrachtauto toch echt zo zou komen. En jawel hij kwam en Pepa was het eerste hondje, na de katten, dat uit de vrachtwagen werd gehaald. Wat was ze klein en onder de indruk van alles. Een vrijwilliger had voor haar een jasje gevonden en met jas en al werd ze in haar honden zitje in mijn auto gezet. Voor Fergo had Pepa nog geen belangstelling en Fergo liet door een blaf weten dat hij de baas was alvorens in zijn honden zitje te gaan. Tijdens de reis naar Oosterwolde waren beide stil. Bij thuiskomst, tilde ik Pepa uit de auto en het huis binnen. Ik zette haar op de vloer en ze deed een enorme plas. Ik hield niet voor mogelijk dat er zoveel water uit zo'n klein hondje kon komen. Maar niet getreurd, ik had er rekening mee gehouden dat Pepa nog niet zindelijk zou zijn. Echter niets was minder waar. Pepa heeft na de ene plas niet meer in huis geplast of gepoept. Vanaf dat moment alles keurig in de tuin en tegenwoordig veelal gewoon onderweg in het park of bos.
Zo ie zo heeft Pepa al mijn verwachtingen
overtroffen. Dezelfde avond ging ze met Fergo mee de tuin in, ze kwam bij ons
op de bank liggen, ging in huis op ontdekkingstocht, liet mij haar aaien en was
al actief met speeltjes. Ik had gedacht een toch wel angstig en een beetje
ziekelijk hondje in huis te krijgen. Niets is minder waar. Pepa is levendig
aanhankelijk en vrolijk. De dierenarts heeft dit bekrachtigd maar ik houd de
leishmania uiteraard onder controle van de dierenarts. Pepa heeft nog steeds
medicatie en de oogjes worden nog dagelijks gedruppeld (zien er al veel beter
uit).
Ik kan het me al bijna niet meer herinneren maar het wandelen was in het begin wel moeilijk, zo niet onmogelijk. Pepa wilde het veiligheidstuigje niet om. Hierdoor was het heel moeilijk om hem om te krijgen en als ze hem om had, weigerde ze een stap te zetten. Om haar nieuwsgierig te maken naar de buitenwereld en zijn geuren, is Pepa eerst mee te wandelen geweest in een hondenbuggy. Dit vond ze wel goed. Omdat het veiligheidstuigje een probleem bleef bij het omdoen een ander tuigje gekocht. Hier is Pepa in huis en in de tuin langzaam gewend aan geraakt.
Tegenwoordig weet ze niet beter en is ze zo
enthousiast om naar buiten te gaan, dat ze als eerste bij de deur staat. Er
zijn wel eens dingen, soms onduidelijk welke, die haar doen schrikken. Dan
stagneert ze even maar als ze ziet dat Fergo gewoon doorloopt, gaat ze achter
hem aan.
Ik ben heel blij dat Pepa er is en er gaat geen
dag voorbij dat ik niet om haar moet lachen, ook al wil ze wel eens wat slopen
(afstandsbediening, telefoonhoesje). Ik kan niet boos op haar worden en wie kan
me dat kwalijk nemen met dat mooie, lieve koppie. Ik zou haar voor geen goud
meer willen missen.
Ik wil alle vrijwilligers van ACE bedanken voor
hun goede werk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten