Charlie, een jaar bij mij.

Charlie, iets meer dan een jaar geleden ontmoette ik je in de refugio. Mijn vorige hond had ik drie weken daarvoor moeten laten inslapen na een lang en gelukkig leven. Een weekje vrijwilligerswerk stond al op de planning en nu ik geen hond meer had kon ik me tijdens die week oriënteren op een nieuwe, er was immers keuze uit 300 honden. Uit alle honden op de website maakte ik een lijstje, met jou bovenaan. Vanaf de eerste seconde dat ik je zag wist ik het: jij wordt mijn hond. Je was bang, maar toch nieuwsgierig en ik hield wel van een uitdaging. Elke ochtend haalde ik je uit je hok om te gaan wandelen. Een hele onderneming, we moesten door allemaal andere hondenverblijven en je was als de doods voor vreemde honden. Wat zou je toch hebben meegemaakt? Ik wist dat je hiervoor in een dodingsstation zat, daarvoor in een ander asiel en dat je heel wat kilo's lichter binnen kwam, maar verder was je geschiedenis onbekend.

Uit het asiel sprong je zó in de auto, zou je gevoeld hebben dat dit goed was? Buiten was je angstig, maar na een paar dagen wandelen kreeg je er plezier in. We wandelden op de berg naast de refugio en rustten regelmatig in de schaduw, waarbij je als enige van alle honden zonder problemen het water rechtstreeks uit m'n flesje dronk. Er was niet direct, maar wel heel snel een vertrouwensband tussen ons, waarbij je op de laatste dag zelfs om aaitjes kwam vragen. Ik moest je na een week achterlaten, maar enkele weken later zou je me met de vrachtwagen naar Nederland volgen.

Eenmaal in Nederland was je bang en uitgeput. Er was geen herkenning vrachtwagen: teveel prikkels. Al die enge mensen, geuren en geluiden... Thuis viel je tegen me aan in slaap en vanaf dat moment waren we samen één. Al het andere was eng, maar jouw niewsgierigheid en mijn geduld hebben ervooor gezorgd dat je veranderde in een steeds wat zelfverzekerder hondje. Toen na een paar maanden je nieuwe vriendin Zoë kwam ging dat proces in sneltreinvaart.

Je bent nu ruim een jaar bij ons. Ik heb jou gered, jij hebt mij verrijkt. Ik heb zo'n speciale band met jou, dat kan ik eigenlijk niet eens uitleggen. Het vertrouwen dat we bij elkaar voelen, het enorme plezier dat we halen uit samen spelen (zonder speelgoed, vooral met jouw tanden en mijn hoofd), het ellenlange gejaag en gegraaf van je en het heerlijk knuffelen op bank en bed. Het maakt mij zo gelukkig. En dat ik dat te danken heb aan een afgedankte en ongewenste hond. Hoe bijzonder kan het zijn?