Pitbull Zara met de buurt kinderen !!!!

Hier een paar foto’s van onze levensgevaarlijke Malaganeese pitbull Zara welke  via de stichting Ace naar Nederland is gekomen en uit eindelijk bij ons waar zij na een lang en zwaar resocialisatie proces inmidddels de lieveling van de buurtkinderen is .

Update Jessy, Solomon, Brammetje

En hoe is het nu met Jessy?

Jessy

Jessy is nu ruim een jaar oud en is uitgegroeid tot een prachtige, zwartglanzende, ranke dame. Met haar dunne hertenpootjes rent ze over het terrein. Ze kan het met de andere honden, groot en klein, heel goed vinden en ook met de poezen is ze dikke maatjes. Jessy blijft nog altijd wantrouwig tegenover vreemden, maar ook dat is hier geen probleem. Er is genoeg ruimte voor haar om zich zo nodig terug te trekken. Het geeft een supergoed gevoel als ze ’s avonds op de bank dicht tegen je aankruipt.

En hoe is het nu met Solomon?



Brammetje en Solomon



Solomon kwam 1 januari jl. bij ons in opvang en werd in maart het verjaardagscadeau voor onze jongste dochter. Je kunt wel bijna spreken van Prins Solomon, want hij vindt zichzelf geweldig. Af en toe is hij bijzonder lastig: doorblaffen als de rest allang stil is, toch elke keer weer kans zien om op de tafel te springen en iets te pakken. Maar aan de andere kant kan hij ook heel rustig op zijn plekje liggen, keurig aan de riem lopen, als hij los mag blijft hij goed bij je en ook met onze andere honden kan hij het goed vinden, onvermoeibaar speelt hij met Jessy of Sammy.

En hoe gaat het met Brammetje (Sammy)?

Brammetje

Brammetje, die hier Sammy heet, is bij ons in opvang sinds 1 april jl. Zijn baasje werkt te veel uren en Sammy vindt het afschuwelijk om zo lang alleen te zijn. Inmiddels is hij goed gewend bij ons. Hij wil graag dicht bij je in de buurt zijn, maar vaak merk je niet eens dat hij er is. Het is een superknuffel, loopt netjes aan de riem en kan ook goed los lopen. Hij is dikke maatjes met Solomon waar hij ook leuk mee speelt. Met de andere honden heeft hij niet zo veel, soms durft Sammy zelfs een grote bek te hebben tegen één van de grote honden, maar die negeren hem gewoon. Een ideaal kameraadje voor iemand die veel thuis is. Kom hem gerust eens bekijken bij ons thuis, omgeving Amersfoort.

Hansel en Gretel

Dit zijn Hansel en Gretel, een koppeltje dat altijd op het dakterras van een huis heeft geleefd.
Nu zitten ze beide in een kooi in het asiel....2 prachtige hondenzieltjes die mekaar altijd hebben getroost in hun ellendige leven op een paar vierkante meter terras.
Wie wil dit koppeltje laten zien hoe een hondenleven echt moet zijn ?

Hansel

Gretel

Onze waakhond

Kijk en huiver !

Mijn opvanghondje Segundo:

Mijn opvanghondje Segundo:

Ja ja dit is Segundo, wij noemen hem Pepper….

Pepper had nog nooit een huis van binnen gezien. Hij keek zijn ogen uit. Hij heeft in het begin een wasprogramma bijna afgekeken “en rond en rond en rond…”. Hij kon er geen genoeg van krijgen….

Hij was heel afwachtend. Je weet immers nooit wat ze nu weer met je gaan doen…

Heerlijk wandelen in veld en bos…. Toen we langs de dijk liepen zag hij midden op het Julianakanaal een eend zwemmen. Pepper is enorm op vogels gericht dus dacht vast: ”Jaaah, die kan ik pakken”. Met een enorme aanloop begon hij te rennen en ineens PLONS…. Wat was dat nou? Deze grond is nat en je zakt erdoor! Dat kopje, meesterlijk…. Gelukkig begon hij gelijk te zwemmen, want ik kon niet meer van het lachen.

Inmiddels is hij aan de meeste dingen gewend. Loopt netjes aan de riem en kan soms al los. Op de Olympische spelen zou hij geen slecht figuur slaan. Wat kan die hard rennen!

We zoeken voor Pepper een sportieve baas. Hij houdt enorm van wandelen, aan de riem of naast de fiets… Hoeft geen uren, maar een blokje om vind hij echt te weinig. Misschien iemand die het leuk vind om met hem naar een hondenschool te gaan?

Het is een lekker licht en rank diertje, die heel goed omgaat met kinderen. Wij hebben een heel stoïcijnse kat en dat gaat prima. ’s Avonds kruipt hij op de bank tegen je aan (rolt zich helemaal op) en geniet…. Oh het is zo’n dankbaar kereltje! Hij slaapt ’s nachts in een bench en je hoort hem niet. Kortom een lot uit de loterij.

Kom gerust eens kijken in Midden Limburg!

(Pepper heeft uit het verleden twee littekens links en rechts op zijn kop van tralies als pup uit Spanje, waarschijnlijk heeft hij als pup opgesloten gezeten).

Huelma nu onze Ukkie

Beste mensen van ACE.

Weet je nog dat hoogzwangere hondje dat in de koudste nacht beviel van 9 pupjes?
Wat een pracht beestje! Ze is nu ongeveer 6 weken bij ons en ze doet het geweldig...wat een superslim hondje!!
In het begin bang en schuw en van alles onder de indruk maar nu een zelverzekerde jongedame .
Binnen een week was ze zindelijk, ze loopt mee aan de riem zonder te trekken, is sociaal  en loopt niet weg als ze los is.
Op het werk vinden de gasten haar prachtig maar ze zeurt niet om aandacht of er moet al iets eetbaars in het spel zijn.
Met een van onze katten slaapt ze op bed, de andere heeft haar de oorlog verklaart en die jaagt ze dan ook op als ze de kans krijgt.
Onze oude Terry van 13 heeft haar echt geadopteerd ...ze mag werkelijk alles... ze hangt in zijn nek, gromt, hapt in zijn poten, speelt erg ruw soms.
Hij vindt het allemaal prachtig en speelt als een jonge hond mee, zolang ze maar van zijn knookjes afblijft...en dat weet ze ook.
Het enige aandachtspuntje is dat ze niet zelf in de auto springt en dan gaat liggen bibberen, eenmaal onderweg is het goed.
Oooh ja en er mag nog wel een pondje bij steeds maar ze is ook wel erg energiek. :)
Alle mensen van Ace bedankt voor jullie inzet ook namens onze Ukkie!

groetjes
Marjo, Marcel en vooral van Ukkie

Los tres hermanitos " dulces "

Drie kleine hooligan,...ze hebben het gered, geweldig toch die kleine kapoentjes !!!

Bombón, Pastelito, Y Tiramisu.

 

Update Franca voorheen Ronda

Met Franca gaat het heel goed! Wat ups and downs gehad maar downs hebben vooral te maken met haar angsten.

Onweer, vuurwerk, harde regen en ander harde geluiden etc. kan de knop aanzetten waardoor ze een tijdje onrustig kan zijn. We hebben ook moeten leren daar op een rustige manier mee om te gaan.

Maar als ik terugkijk kunnen we eigenlijk alleen maar heel erg blij zijn. Ze is superlief en heeft een heel zachtaardig karakter. Je ziet haar zelfvertrouwen groeien door het vele buitenzijn, speurspelletjes en veel liefde en aandacht van ons natuurlijk. En van heel veel andere mensen want ze doet het erg goed bij eigenlijk iedereen. Zelfs mensen die niet zo van honden houden.

Ze loopt regelmatig los, alleen wanneer er konijnen in de buurt zijn moeten we heel erg opletten. Dan is ze totaal niet meer aanspreekbaar en wordt een echte jachthond. 

Ze eet goed, slaapt goed (mits geen onweer of iets dergelijks). Geen ziektes, behalve in het begin een keer een ontsteking aan haar voorpoot en een oorontsteking. Maar dat had ik ooit al gemeld geloof ik. Ze gaat ook mee op vakantie, autorijden lijkt geen probleem.

Het enige waar we nog een beetje mee worstelen is alleen zijn. Ze is een tijdje nogal bang geweest en we hebben in die tijd maar weinig aandacht aan het alleen zijn gegeven. Dat leek ons niet zo'n goed idee om dat te oefenen terwijl ze niet helemaal op haar gemak was. Maar daar moeten we echt mee aan de slag want ik wil haar uiteindelijk wel met een gerust hart een uur of drie alleen kunnen laten. Soms denk ik ook dat ze het wel kan, maar dat wij zelf nog een te slecht gevoel daarbij hebben. We hebben haar in het begin (toen we haar wel alleen lieten, max drie uur, leek redelijk te gaan) eenmaal iets te lang alleen gelaten wat ze duidelijk niet leuk vond. Dat merkte je aan haar 'toestand' toen we thuiskwamen. Niet meer gewoon uitgelaten maar voorbij dat punt. En de deur half opgegeten maar dat was niet het ergste. Afijn. Dat moeten we nog wat uitpluizen allemaal. Maar dat kost tijd. Dat is ook het belangrijkste dat we hebben moeten leren. Tijd geven. Niet meteen te veel bedenken hoe wij het willen hebben maar Franca de tijd geven om aan alles te wennen en om zekerder te worden.

We kunnen ons inmiddels geen leven meer voorstellen zonder Franca. Dagelijks kijk ik met verbazing naar wat een prachtige hond het is (geworden)! En dagelijks kan ik me verheugen op een wandeling met haar, rennen op de strandjes aan de rivier, stukjes kaas verstoppen en laten zoeken of gewoon met zijn drieën samen op de bank. Want dat hebben we maar toegestaan. Op een dekentje. Ze komt 's ochtend ook vaak gezellig op bed. Maar niet nadat ze de nacht gewoon beneden op haar eigen plekje doorbrengt.

Hier wat foto's om aan te geven hoe ontspannen ze inmiddels ook kan zijn.

We zijn heel erg blij dat we dit zo hebben gedaan ook al vind ik het nog steeds wel eens raar dat we Franca helemaal uit Spanje hebben laten komen.

Maar niets dan lof voor jullie organisatie! Ik vertel het regelmatig door. En ik kan iedereen een Franca aanraden! Ook al is er niet een tweede Franca natuurlijk.

Groet

Natascha

 

 

Hij die geboren werd om lief te hebben!!!!!

Ik ben een asielhond die wacht
op een nieuw baasje die mijn leed verzacht.
Ik ben een asielhond die treurt
Omdat hij maar niet begrijpt wat er is gebeurd.
Ik ben een asielhond die hoopt.
Op een streling of dat ene vriendelijk woord wat hij graag hoort.
Ik ben een asielhond die soms blaft.
In stilte vecht hij tegen dIe onmacht.
Ik ben een asielhond die vaak slaapt.
Dit is het enige moment dat hij de zorgen achter zich laat.
Ik ben een asielhond die naar een andere wereld kijkt.
Naar een wereld die achter mijn tralies zo mooi lijkt.
Ik ben een asielhond die jankt.
De reden dat hij weer naar een nieuw vriendelijk baasje verlangt.
Ik ben een asielhond die Jou alles kan geven
Een vriendschap voor een nieuw liefdevol leven.
Ik ben een asielhond die in stille eenzaamheid langzaam wegkwijnt.
IK ben een asielhond die elke dag opnieuw hoopt dat JIJ hem komt ophalen en dat Jij hem dat leven geeft vol respect & liefde en dat vriendelijke woord waar hij elke dag op wacht.

ZOMAAR EEN ASIEL HOND DIE DE JOUWE HAD KUNNEN ZIJN ALS JE MAAR GOED HAD RONDGEKEKEN !!!!!

Indy (voorheen Sharon) en Vito (voorheen Zoro)

Purmerend,  13 mei  2012

Verleden jaar mei en dit jaar in februari hebben twee honden ons gezin verrijkt. Wij hebben het over Indy en Vito. Indy is als pup bij ons gekomen. Tjonge wat een energie straalde zij uit en wat heeft zij een energie. Het is een genot om te zien hoe zij hier zich heeft aangepast en wat een plezier er van haar uitgaat. De honden in de buurt kennen haar als de beste want zij is een fantastisch speelkameraadje. Niet is zij alleen bij de honden uit de buurt bekend maar ook bij de buurtbewoners. Binnen de kortste keren heeft zij iedereen om haar “poot” gewonden. Het is ook zo een vrolijk beest. Wij zijn dankbaar en vereerd dat wij haar hebben mogen opnemen vanuit Spanje. Maar dat is nog niet alles. Wij hebben nog een maatje mogen welkom heten in februari.  Midden in een sneeuwstorm waarbij half Nederland plat lag van de slecht begaanbare wegen en de vliegtuigen vertragingen hadden hebben wij Vito opgehaald. Dat was wel even een ander verhaal dan Indy. Vito kwam uit zijn bench op Schiphol en het eerste wat hij deed was een enorme welkoms plas midden in de welkomsthal. Zo, Nederland wist direct dat Vito was geland. Maar al heel snel bleek dat Vito een tweede aanwinst was en niet onbelangrijk, hij werd dikke maatjes met Indy. Na een korte aanpassingsperiode en veel liefde is Vito een pracht van een hond geworden. En wat is hij lief! En wat iedere dag opvalt, hij is zichtbaar dankbaar en daardoor wij ook. Het is een constante wisselwerking tussen hond en mens met veel dankbaarheid. Dat geeft alleen maar plezier!

Wij zijn samen met Indy en Vito verschrikkelijk blij dat zij bij ons zijn dankzij A.C.E. Het een fantastisch initiatief en vereniging dat zij dit mogelijk maakt voor dieren die eigenlijk geen kans hadden in deze harde en wrede wereld. Nou Indy en Vito hebben echt een gouden mand gevonden en wij verzorgen ze met veel liefde en plezier. Het gaat fantastisch met Indy en Vito en willen ze nooit meer kwijt.

Met de vriendelijke groeten van Indy en Vito en hun baasjes uit Purmerend



Indy en Vito



Samen in de mand

Indy

Vito

Nils een paar dagen in Spanje.

Hoi allemaal,

Afgelopen week zijn we voor 4 dagen naar Spanje geweest om daar zowel naar het asiel in Mijas te gaan, echter zijn we dit keer ook naar Algeciras gereden waar zo'n 35% van alle honden van de website van ACE zit. Meestal ga ik voor een paar dagen heen en weer om naar het asiel te gaan en honden over te vliegen, alleen of vergezeld door mijn vriendin. Deze keer echter is mijn vader met me meegegaan. Had natuurlijk alles wel s van ons gehoord, maar hij wilde het ook graag een keer in levende lijve zien.

Op het asiel in Mijas ging alles net als andere keren lekker z'n gangetje, zoals altijd (bijna) vol en bijna elke hond heeft zo zijn/haar trucjes om je aandacht te trekken. Veruit de meeste honden accepteren hun situatie aldaar, ze krijgen schoon drinkwater, eten, hun hokken worden schoongemaakt en... ze leren hier dat er ook heel veel mensen zijn die wel t beste met ze voor hebben en krijgen zo de broodnodige affectie. Wat me altijd opvalt is dat Spaanse honden zowel in het asiel als bij aankomst op Schiphol als definitief bij hun adoptiegezin zulke voorbeeldige honden zijn, groot, klein, jong, oud, allen zijn altijd zo dankbaar. Ondanks wat velen hebben meegemaakt hervinden ze weer gauw hun vertrouwen in de mens op het moment dat ze in het asiel worden opgenomen en ze voelen dat 'goed' is. En voor ieder van hen komt vroeg of laat een baasje. Ook al is het voor sommigen wel errug lang wachten!
Gelukkig zijn er tegenwoordig in vergelijking met een paar jaar geleden altijd veel stagaires gedurende het jaar, hierdoor komen de 'vaste' medewerkers ook toe aan andere klussen zodat het qua voorzieningen en onderhoud steeds weer wat mooier word.

Op maandag zijn we naar Algeciras gegaan. Paqui(zie foto) runt het asiel aldaar samen met een aantal vrijwilligers en sinds kort ook met 2 stagaires van ACE.
Er zaten daar op dat moment zo'n kleine 200 honden, waaronder een stuk of 5 nestjes pups zonder moeder en 3 met, waaronder Enna, de mooie labrador die de dag ervoor bevallen was van 10 pups. Daarvan hadden 2 ervan het niet overleefd, de rest lag lekker dicht bij moeders. Binnenkort gaan ze allen een lange rit tegemoet naar het schone Barcelona, alwaar ze alle 9 worden opgenomen in een fostergezin, totdat zij allen geadopteerd zijn.
Ook hier hadden de honden het over het algemeen prima naar hun zin, velen hier zitten er al een lange tijd, sommigen zitten hier al een kleine 5 jaar en zijn hier geboren als pup.
Zo heb je daar de grote aanhankelijke Giorgina, de kleine wat schuchtere Adyn en natuurlijk ook Dalo. Dalo zit hier ook al 4,5 lang, is echt een voorbeeldhond, rustig, aanhankelijk, luistert heel goed, sociaal met met honden/katten en gek op broodjes ham/kaas! Kortom daar moet toch ook echt een baasje voor zijn, net als voor alle andere honden aldaar.
Diep respect voor Paqui en Romani die hier elke dag! aanwezig zijn om schoon te maken, eten te geven en natuurlijk ook voor medische zaken hun mannetje staan, echt top!

Op de terugweg naar Nederland helaas maar met 3 honden teruggevlogen omdat iemand bij Transavia maar ff besloten heeft/had dat er voortaan in elke transportkooi maar 1 hond mee mag ipv de gebruikelijke 2. Hopelijk verandert deze situatie weer snel, dat is in het belang van de honden en van ACE en andere organisaties aldaar.
Want 1 ding wordt altijd nog duidelijker als je daar geweest bent, dit fantastische werk van de mensen aldaar moet voortgezet worden, dat verdienen alle honden die daar zitten!!!!(zie foto's)

Groeten Nils en padre Jan



Trotse Enna en haar pups




Adyn, wachtend op een baasje





mucho de perros!




Tranquillo Dalo




Paqui en Romani



'oude' Zabu



Nestje pups zonder moeder




Tasos




Tamila



Alles schoon, gegeten, ff relaxen



Stela even voorstellen

Hallo
Ik zal me even voorstellen ik ben Stela, ze noemen  me Puck en daar luister in best goed naar al zeg ik het zelf, na ruim anderhalf jaar bij al die hondjes in het asiel  van die lieve mevrouw Fabienne te hebben gewoond, ben ik nu in Nederland , opvang noemen ze het hier.
Met zo'n grote vogel heb ik gevlogen en eenmaal in Nederland stonden er wel veel mensen te wachten, met 3 van hen mocht ik mee in de auto, lekker op een zachte deken ff slapen van de lange reis, na een uurtje stopten we gingen een huis in en daar stonden 2 honden-vriendjes op me te wachten, met wie ik het gelijk goed kon vinden.
Heb hier maar gelijk het beste plekje voor mezelf gereserveerd, op de bank....haha, die kleine die hier woont kan er niet opspringen en die grote mag het niet.....bof ik even.
Verder zeggen ze dat ik het zonnetje in huis ben, vrolijk en aanhankelijk, ook doe ik al bijna al mijn behoeftes buiten, ik leer snel, als er vreemde komen blaf ik even en als ze me aan staan vind ik het heerlijk om op schoot te liggen of een knuffel te krijgen, ook van die kleine mensen die hier regelmatig komen.
 Verder ben ik 34 cm hoog en weeg bijna 8 kilo.
Hoewel ik het hier prima naar mijn zin heb, ben ik nog opzoek naar een adoptiegezin waar ik voor de rest van mijn leven mag blijven wonen, mijn gouden mandje," maar beloof mijn opvangmama dan dat je heeeel goed voor me zult zorgen, want ze vind me echt een schatje en snapt niet waarom ik zo lang in het asiel heb gezeten".

Als je me wilt komen bezoeken mijn opvanggezin woont in het midden van Nederland, hopelijk tot snel.........

Hier wat foto's van Puck en ook 2 filmpjes

 

 

filmpje 1

filmpje 2

ACE in de krant

Ik had de krant benaderd met een stukje over ACE.en Tieka.

Dit is het resultaat.

Vriendelijke groet,

Maja Gulmans 

 

 

Onze Koninginnedag

Hallo,

Wij zijn Nanou,Toffie en Rafa drie schoffies uit de refugio van Fabienne uit Spanje.

De Koningin was 30 april jarig en dat hebben wij gevierd niet in de stad maar lekker op het strand.Wij hebben onze koninginnentruitjes aan gedaan maar Rafa wilde het niet ik denk omdat hij een jongen is.

Wij hebben heel lang gewandeld en gerend en gelachen joh! Dat kan je op de foto,s zien.We hebben ook nog een terrasje gepikt even wat gedronken en een paar koekjes gegeten en daarna weer in de auto naar huis gereden. En Rafa naar huis gebracht hij woont bij het kind van onze baasjes.Wij zijn gek op auto rijden want dan gaan we naar het bos of het strand en daar kan je lekker rennen en Toffie gaat altijd voetballen.

Thuis klimmen wij lekker bij het baasje op schoot die moeten we wel delen met Tikoes hoor dat is een poes.... maar ja het is niet anders.

 

Pootjes van ons en tot de volgende keer.