In memoriam Ozzy (Cibor - 7642)

Na lang geen hond meer te hebben gehad ben ik in 2013 tot de overtuiging gekomen dat het er weer van moest komen. Ik wilde absoluut geen modehond en/of shoppen. Uiteindelijk kwam ik uit bij de Spaanse honden en ben ik voor Ozzy gegaan.

In september 2013 kon ik hem op vliegveld Brussel ophalen. Hij had toen al een hele lange reis achter de rug maar op de eerste avond lag hij al naast de bank of hij er altijd gelegen had, hij was echt thuis vanaf dag 1. Hij was ca 9 maanden op moment adoptie.

Verdere geschiedenis over Ozzy was er indertijd niet maar je kon merken dat hij bij mensen was geweest. Aangezien hij wat mank was (lpc linker elleboog) en hij altijd uitviel tegen tractoren of aanhangwagens heb ik altijd gedacht dat hij mogelijk eens aangereden is geweest.

Misschien ook de reden geweest voor de vorige eigenaren om hem af te staan, wat een gemiste kans voor die mensen! Helaas had hij ook nog een huidprobleem.

Binnen een jaar, inclusief operatie aan zijn elleboog, heb ik hem helemaal op orde gekregen.

Hij heeft zich ontwikkeld tot een prachtige grote hond van 52 kilo (nog in 2025). Nergens bang voor. Enorm dankbaar voor eten en knuffelsessies, stront eigenwijs. Het was een heerlijke vrolijke Frans met een altijd kwispelende dikke staart. Nooit echt verdiept in wat er nu in zat qua ras, het leek op een Maremma of Pyrenees maar dan met kortere vacht. Ook niet belangrijk.

Hij was van dag 1 echt mijn soulmate, hij leek zelfs gedachten te kunnen lezen.

Ozzy was altijd enorm gek op eten en was daarin absoluut niet kieskeurig. Altijd gezegd "als die niet eet, is hij ziek". Helaas was dit sinds half januari 2026 het geval en de zorgen begonnen. (Selectief at hij wel een beetje maar veel te weinig)

Of hij zijn 13e verjaardag ging halen op 1 februari was voor mij onzeker. 

Hemel en aarde bewogen, alles en iedereen ingeschakeld, niet gevraagd wat dit of dat kost, om hem erdoor te krijgen maar de diverse bloedonderzoeken gaven geen goede vooruitzichten. Het verhaal van de laatste 4 weken is te lang. Hoop, vrees, alsjeblieft Ozzy ga wat eten..... Afgelopen vrijdag heb ik de dierenarts gebeld en kon ik met hem langskomen en heb ik hem laten inslapen.

Hij had een mooie leeftijd, hij heeft een geweldig leven gehad (dat durf ik hardop te zeggen!), stel hij was nog wat opgeknapt.... over een paar maanden zou die misschien weer ziek worden. De zaken die je maar voor jezelf herhaalt om het schuldgevoel te verminderen.

Wat een verdriet, wat een gemis, hoe moet ik dit gaan verwerken. Ik heb hier nog een hele lieve oma Mastina van 12 liggen. Het zal misschien bij het rouwproces horen want dit klinkt heel vreemd maar door mijn andere hond zie ik pas hoezeer ik van Ozzy hield. Hij was toch anders, mijn echte soulmate.

De avond voor zijn overlijden heb ik nog een foto gemaakt. Deze foto geeft exact weer wat de beslissing nog lastiger maakte, je zag (op het gewichtsverlies na) niet dat hier een 13 jarige zieke hond lag.

Ozzy, je bent onvervangbaar. Bedankt voor alles beste vriend.