In memoriam Jonesy (ace Damira)

Afgelopen maandag 13 oktober hebben wij onze lieve gekke Jonesy (ace Damira) moeten laten gaan.  Vorige week, bleek uit onderzoek, acuut nierfalen. We hebben haar nog héérlijk het weekend vertroeteld, maar maandag was haar lijfje echt op. Ze is rustig thuis bij mij op schoot ingeslapen omringd door onze andere ace vriendjes.

Júbi (ace iono) en vooral Jimmy (ace Nicholas) die hier nog maar relatief kort is, hebben uitvoerig afscheid van haar genomen. 

En ook de poesjes Lucy en Suzie hebben hun afscheidsmoment gepakt. 

 

Na het overlijden in 2018 van ons eerste Ace Hondje Boubsy (ace Boubs) die bij ons was vanaf 2005 hebben wij een belofte gedaan aan Boubsy , dat zijn mandje niet leeg zou blijven omdat er zoveel ace hondjes onze hulp nodig hebben. Júbi (ace iono) die in 2014 bij ons was gekomen als vriendje van Boubsy was nu alleen en toen kwam in 2018 onze lieve Jonesy (Ace Damira) aan op Schiphol. 

Wat een héérlijk hondje was zij, echt een blij ei en super lief. Ook luisterde zij héél goed en deed wat er werd gevraagd van haar.  En ze pastte perfect binnen onze "roedel" gezin. Overal genoot zij van,  een kleine of grote wandeling , meegaan met de camper, rennen op het strand of lekker thuis op de bank 

Opeens merkte ik dat zij minder goed  reageerde wanneer wij haar riepen  ik dach eerst dat ze gewoon eigenwijs  was maar wat bleek, zij werd slechthorend en geleidelijk aan volledig doof.

Met gebarentaal hebben wij  de laatste jaren met haar gecommuniceerd en dat pakte zij perfect op en leerde hier goed mee omgaan (en wij, na wat zoeken en proberen ook) 

Omdat Jubi inmiddels al een tijdje( ivm staar) blind  geworden was, had zij zich al eerder ook ontpopt tot blinden-geleidehondje van Júbi zodat hij half achter haar (met een geschakeld lijntje) wandelend op straat, niet overal tegen aanliep  en zo wat zekerder werd en met zijn blindheid leerde om gaan. 

Door artrose kon onze Jonesy geen lange afstanden meer wandelen en voor Júbi was dit al moeizaam met zijn handicap en dus bood een honden buggy uitkomst waar zij beide met plezier gebruik van maakte, Jonesy gebruikte het boodschappen gedeelte onder de buggy om in te slapen als we ergens waren. 

En toen  kwam Jimmy (ace Nicholas) een paar maanden geleden erbij. Ik ben van mening dat ze heel veel leren van elkaar en steun hebben aan elkaar dus nu Jonesy en Júbi beide ouders werden, was dit het moment. 

En het blijft mij verbazen hoe de hondjes van Ace zich aanpassen aan de nieuwe situatie en elkaar, ook dit is weer een schot in de roos.  Samen buitenspelen met de buurthondjes, samen slapen (ook met de poesjes) en samen eten. Iedereen leefde weer helemaal op en Jonesy heeft ook Jimmy goed bijgestaan in het aanpassings proces.

Iedere dag is een feestje met hen allemaal en ook echt met Jonesy.

Jonesy deed de dingen op haar eigen gekke manier, hoe ze de trap op of af liep, hoe ze op de leuning van de bank lag en  haar kleine vreugde dansjes met haar voorpootjes. En niet te vergeten hoe zij haar plas rondje bij ons om het grachtje soms "stiekem" nog een keer alleen liep, wanneer wij al voor de deur stonden. (Hele rustige veilige plek en ik kon haar va een afstand altijd in de gaten houden, uiteraard)

En dan dat lieve grijze snoetje met haar "brilletje" 

Ze kwam als hondje bij ons binnen maar werd al snel een echte dame en uiteindelijk een oma.

 

We missen haar héél erg en zullen haar nooit vergeten.  En zoals onze Gina zei "We hopen dat de 6 fijne jaren bij ons voor haar op hebben gewogen tegen de 8 vreselijke jaren vanwaar jullie haar  hebben gered. "

 

Dag lieve Jonesy 

Rust zacht