In memoriam Athos (ACE Guapo)

Berichtje van bedroefde baasjes: "Het valt ons erg zwaar te moeten melden dat onze allerliefste schat Athos (ACE Guapo ) op 12 september is overleden.

Het moment dat het deurtje van je bench open ging in Zaventem en je letterlijk in mijn armen sprong, waren mijn man en ik verkocht: je zat al vastgeankerd in ons hart.

Je was een lief, schattig, mooi, braaf en blij hondje. Iedereen was je vriend, mens en dier, groot en klein, jong en oud. Overal op je wandelroutes, die je elke dag zelf uitkoos, stonden de deuren van de buren letterlijk open, zodat je je snoepje kon gaan halen. Georges het hangbuikzwijn, was één van je vaste stopplaatsen om een klapke mee te doen. Het liefst ging je genieten van de rust en de natuur van de vijvers van Belfroid. Daar kon je blijven kijken naar de eendjes, zwanen enz.

Altijd was je bij ons, je ging overal mee naartoe en was altijd even braaf. Je kende zelfs verschillende routes als we met de wagen wegwaren. Eens je merkte dat we op weg waren naar Raoul en Tosca (ACE Jeroom en Constantinopel) ging je staartje nog meer heen en weer dan anders en was je vol verwachting om de vrienden weer te zien.

Wat zal Bella de Golden Retriever, je allergrootste vriend, je missen... Als jullie mekaar onder het wandelen zagen, was er geen houden meer aan. Dan moesten jullie zo snel mogelijk mekaar kunnen begroeten.

Je hield zo van het avondritueel: eerst wat stoeien in bed met ons en dan in je eigen bedje, waar je dan lekker onder je fleecedekentje ging slapen. Overdag nam je de meest grappige houdingen aan om te rusten: liefst helemaal uitgestrekt op je rug in je mandje. Regen was voor jou geen probleem want dan wist je dat er na de wandeling een föhn en borstelbeurt op je wachtte. 

Nog maar enkele weken geleden kreeg je de diagnose diabetes. Dat zou geen al te groot probleem worden: andere voeding en twee maal per dag een spuitje. 

Maar toen kwamen er al snel meer problemen: je zag er echt niet goed uit, je gezichtje straalde niet meer zoals anders, je lach was verdwenen, je kon niet meer eten en braakte bloed... Het kwam als een donderslag bij heldere hemel: een kwaadaardige, agressieve bloedkanker.... Gelukkig heb je niet lang moeten lijden: het heeft amper een tweetal weken geduurd.

Je was onze allerbeste vriend, onze steun en toeverlaat, onze zoon, onze liefste metgezel... Hoe oneerlijk is het dat je zo jong nog, acht jaar maar, al van ons heen moest gaan. 

We gaan je ontzettend missen, het huis is leeg zonder jou. We proberen ons te troosten met de gedachte dat je weet hoeveel we van je houden en dat je nu zeker in de hondenhemel bent. Je was uniek, een hondje zoals jij kan er gewoon niet meer zijn.

Vaarwel Athos, het ga je goed. Wij zien je heel graag."