Bedankt aan Hetty, het is prachtig !!!

Gisteren hebben we van Hetty het aquarel toegekregen.

We vinden het echt prachtig en zijn er heel blij mee.

Heel erg bedankt voor de moeite.

 

Groetjes,

Jenny en Jan

 

 

Bambina nu Kees

Bambina Inmiddels omgedoopt naar Kees....is het makkelijkste hondje dat wij ooit hebben gehad! Voor niemand bang, paste zich in no time aan. Bench konden wij na 2 dagen wegdoen.
Het is een beetje een macho dame! Sleept met boomstammen ( ze is zelf 20 cm hoog) luistert inmiddels goed naar Kees, was eerst nog wat venijnig naar onze andere honden ( wij hebben ook nog een stokoud yorkje van 16 jaar) maar ook dat gaat steeds beter.
Probleemloos hondje! Met clicker en snoepjes rent ze inmiddels los met de Galgo's mee.

 

van links naar rechts: Zwarte Galgo Drop, dan de blonde Galgo "Snoes" daarvoor zit het oude besje " Rintin"

Kees ze was toen drie dagen bij ons

Aankomst honden op vliegveld Eindhoven

Gisteravond weer 3 lieve Spanjaardjes mogen ontvangen op het vliegveld Eindhoven.

 

Robbe

Bandito

Sombra

En nog even een groepsfoto.

 We wensen de honden en de adoptanten veel geluk en nog een heel lang leven samen.

Update Martha

Martha is sinds afgelopen zaterdagmiddag bij ons.  En... wat is het een schat.
Natuurlijk even wennen voor haar; een nieuw huis, nieuwe baasjes en andere beesten in huis. Met onze hond Denpa ging het gelijk goed en toen nog even afwachten hoe het met de poezen zou gaan.

Nu een aantal dagen verder kunnen we melden dat dit geen probleem is. Ze vinden allemaal hun weg.
De stad was ook spannend, maar dit went ook heel snel. De parken vindt ze leuk.

Martha leert snel en vindt het ook erg leuk om nieuwe dingen te leren. Wij zijn verknocht aan Martha en kunnen zonder haar niet meer indenken.

 Therese en Rene,  het gaat goed met Martha en daar hebben jullie met de opvang ook aan bijgedragen

Haar rieten mandje laat ze voor een jawel, een  Spaanse sinaasappeldoos ,  links liggen. De doos is haar mand en dat laten we zo.

Hieronder een impressie van Martha.

Groeten van  Ivonne.

Groetjes van ons allen,...

Algeciras dankt voor de geweldige operatielamp,...werkt perfect,...merci Aukje,...vanwege het hele team,...

Granada Ana en Jesus, dankt Marijke en Elke voor hun bezoek en hulp,.aan het hele team,...

Wij danken België Patrick en team, en Elvira en team voor de grote vracht met allerlei bijzondere bruikbare goederen,..

Duizendmaal dank aan PREMIUM, en in het bijzonder Marc en Karin voor het waar maken,..ze vinden het heerlijk,...

We kunnen niet genoeg dank zeggen in naam van onze hondjes voor iedereen die zijn steentje bijdraagt in deze moeilijke tijd, 

we willen niemand vergeten en dus bij deze, IEDEREEN ZOO ....BEDANKT !!!!  SAMEN STAAN WE STERK, ZONDER JULLIE STAAN WE NERGENS !!!!

Fabienne

 

 

 

Als we oud zijn mogen we toch ook mee,....

Als je zo gaat wandelen in de stad van Marbella, Fuengirola of La Cala, heb je veel kijkers,...met of zonder commentaar,...

Velen die je van voor zien aankomen willen al een groetje doen en denken dat er een mooi kindje in ligt maar in dit geval zijn het twee prachtige lieve hondjes,..

Ook onze oudjes kunnen mee genieten van de zon en de wandeling, toch ???

Ditjes en datjes deze week,....

Heerlijk,... de lente is in het land,...we zien de prachtige bloemen.... Velden,... tuinen... in hun glorie schijnen in de zon, prachtige kleuren, en prachtige tuinen, het groene landschap en de

onbeschrijfelijke machtige bergen trotseren de lente,...om straks over te gaan naar de hete zomer,...de mimosa kondigt Pasen aan,...

Ons rescue center loopt op volle toeren, heel veel werk, en heel veel zorgen, mensen geven maar hondjes op,...Namira is geopereerd, 

een moedertje met 10 pupjes kwam op ons af,.. verschillende verwaarloosde en trieste histories vroegen ons hen op te nemen, toch was het ook een week met veel goeds,...

we moeten ons daar maar aan vast houden he,...

Morgen gezond weer op en vooruit met de borst,...

 

Klik hier voor het overzicht.

Aankomst Schiphol gisteravond 19 maart

Gisteravond zijn de 2 zusjes Sofia en Margaretha aan gekomen op Schiphol.

Weer 2 gelukkig hondjes bij 2 gelukkige baasjes!!

Sofia bij haar bazinnetje

Ja ook even bij de baas he Sofia!!

Margaretha bij haar bazinnetje

Of is dit je bazinnetje Margaretha?

Margaretha wat ben je een schatje.

Sofia

Margaretha

Lief toch zo een klein hondje

Nouri,...ben zo blij gered te zijn,...

 

Klik hier om het filmpje te bekijken.

Verhaaltje over Helen

Hier even een berichtje over onze lieve Helen. Na 7 weken stage op de Refugio vloog Helen 4 maart met mij terug mee naar huis. Na een rustige vlucht kwamen we aan op vliegveld Rotterdam. Alle kooien door de beveiliging en eindelijk eruit! Toen ze mij zag op het vliegveld kroop ze meteen uit de flightcage. Een vertrouwd gezicht! Vanaf dat moment was alles goed. Iedereen werd begroet door Helen met d'r lieve koppie. Daarna snel naar huis naar haar 'Gouden Mand'.

Toen de voordeur openging begon de verkenning in huis. Tenminste dat dachten wij... in plaats van alles te verkennen trok Helen gelijk de speeltjesmand van mijn andere honden leeg. Ze voelde zich meteen thuis. Twee minuten later ging ze op de bank liggen met een stel knuffels op haar heen. Heerlijk om te zien! 

 

Onderhand is ze alweer twee weken thuis. En wat geniet ik van haar! Het is alsof ze nooit weg is geweest, het klikt met mijn andere honden, ze leert heel snel, is heerlijk bijdehand en eigenwijs, maar het is een geweldige hond in huis. Ennnn niet te vergeten.... ze is ontzettend dankbaar. Alles wat je haar geeft is ze blij mee en dat laat ze je dan ook wel merken. Alsof ze wil zeggen; BEDANKT!

 

Deze lieve meid gaat een geweldig leventje tegemoet en ze zal nooit meer wat tekort komen! We gaan dat kleine jaartje op de Refugio even flink inhalen. 

 

Mvg,
Kelly Zwaneveld (stagiair, adoptant Helen)

Rust zacht Zabu

Lieve Zabu,

In juli 2012 kwam je via Ace naar ons toe. Wij wisten dat je artrose had en dat je de nodige medicatie moest krijgen. Ondanks dat en jouw leeftijd van 12 jaar, wilden wij jou nog een mooie en waardige tijd geven. Je wende al heel snel aan je nieuwe thuis en ondanks je leeftijd, gedroeg je je vaak als een puppy. Vooral het wandelen in het bos was hetgeen wat jou op en top vrolijk en blij maakte. Je was een echte knuffelbeer. Iedere dag als wij na het werk thuis kwamen, moest je eerst een dikke minuut met ons knuffelen. Je was ontzettend dankbaar voor het leven dat wij jou gaven. Na dik anderhalf jaar bij ons geweest te zijn, liet jouw lichaam het steeds meer afweten. Deze week ging het erg snel bergafwaarts en hebben we helaas vandaag afscheid van je moeten nemen. Wij hebben een geweldige tijd met je gehad en je was onze beste vriend!!! We zullen je missen lieve Zabu.

Eileen & Maikel

Cem: van geen baasje naar twee baasjes

Op 20 februari was het dan zo ver, Cem kwam eindelijk (ja, voor je gevoel duurt het wachten zóóó lang..) naar Nederland. Het was een spannend, mooi, raar moment. Opeens staat jouw hond voor je neus, die jij hebt uitgekozen op basis van wat informatie en tsja, stiekem toch ook wel een beetje de foto’s. Voor Cem was het ook een ervaring, “wat overkomt mij nou, wie zijn jullie”? Angstig zocht hij toch een klein beetje toenadering. Thuis ontdooide hij redelijk snel, na een/twee dagen. Ik was in ieder geval verbijsterd. Kwispelde hij nu? Weet hij dat het goed zit? En ja, hoor, ook Cem heeft zijn huisje gevonden.

Cem is van geen baasje naar twee baasjes gegaan, zo krijgt hij voldoende aandacht! Van massages en knuffels kan hij erg genieten, maar hij zoekt ook graag zijn rust op. Aan de ene kant zijn andere mensen soms nog wat eng, aan de andere kant zijn andere honden soms een beetje té interessant. Het eten ook graag met een lekker smulsausje erdoor heen, hmm. Maar het meest geniet Cem nog van de wandelingen, met lekker rennen af en toe tussendoor.

Xavi nu Bob(je) is thuis!!!

Heel af en toe krijg ik weleens het verzoek van ACE om eens te helpen met een hondje. Ik ga dan bij de mensen langs en probeer op basis van mijn ervaringen iets toe te voegen aan het geluk van mens en hond. Ik ga niet alleen naar de mensen toe, maar zo af en toe komt er ook weleens een hond bij ons logeren en die dan met behulp van mijn roedel, Boxer, herder, X stafford, X pitbull gerehabiliteerd kunnen worden.

Een klein jaar geleden werd aan mij gevraagd of ik enige hulp/adviezen kon bieden bij Xavier. Xavier werd toen Sam genoemd en dit manneke had de pech dat zijn introductie niet goed verlopen was. De adoptant moest een trap op lopen om in zijn huis te komen en door een letterlijke misstap, schrok de man en zo ook Sam. Gevolg; Sam viel van de trap en wilde eigenlijk niets meer van de adoptant weten, niet begrijpende dat de bewuste adoptant het alleen maar goed bedoelde met hem.

Sam wilde niet in huis maar liep buiten op het erf rond. In de nacht wilde hij wel op de badkamer slapen, maar zeker niet in de kamer bij zijn adoptanten. Hij was gewoon bang van het gebeurde op de trap. Dit duurde een klein jaartje en de adoptanten kregen van de dierenarts te horen dat het waarschijnlijk niet meer goed ging komen met hem. Als een dierenarts dergelijke dingen zegt, dan gaan mensen nadenken en gelukkig waren deze mensen zo verstandig om contact met ACE te zoeken. Elvira nam contact met mij op en na enige overleg hebben wij toen gezamenlijk besloten om Sam tijdelijk bij mij in het roedel te plaatsen.

Ik wist van de angsten en reserves van Sam en als je dat weet, weet je ook wat je moet en of kan doen. Als eerste veranderde ik om allerlei technische redenen zijn naam en ben met hem aan de slag gegaan.

Het duurde niet lang of vanaf toen Bob en ik een stevige band met elkaar kregen en zo ook met mijn roedel. Bobje werd weer hond en voelde zich weer gelukkig. Hij leerde immers van mijn honden dat hij voor mij niet bang hoefde te zijn en dankzij de hulp van mijn honden kon ik Bobje leren dat mensen niet eng zijn, maar juist leuk.

De band tussen ons tweeën was ondertussen zo stevig geworden dat mijn kinderen die regelmatig op bezoek komen al vertelden dat ik hem nooit meer zou laten gaan. Maar dat kon niet hè? Bobje was van een adoptant en ik zou maar tijdelijk in zijn leven zijn en hem slechts op de goede weg helpen.

Toen ik ‘groen licht’ gaf dat Bobje weer naar huis mocht gaven de adoptanten aan dat ze niet meer voor hem konden zorgen. Weer kwamen mijn kinderen en zeiden; nou pap, wat let je? Maar voor mijn gevoel kon dat niet. ik zou dan geen andere hond meer kunnen helpen, honden die natuurlijk ook een kans zouden moeten kunnen krijgen als het de adoptant op een of andere manier even niet lukt.

Dus maar besloten om Bobje te laten gaan, hoe moeilijk ook. Toen heb ik afgesproken om Bobje weg te brengen. Hij kwam bij een opvanggezin terecht en zou van daaruit weer ter adoptie aangeboden worden. Voor de meeste mensen was het toen een mooie en zonnige dag, maar voor mij was de zon even ver weg. Onderweg in de auto waren gevoel en verstand flink met elkaar in discussie, maar uiteindelijk kon ik de ‘opdracht’ volbrengen. Geen afscheid genomen van Bobje, want ik leerde immers dat honden, honden zijn en er in die zin niets mee hebben. En het past natuurlijk niet bij een hondenafrichter om emotioneel afscheid van een hond te nemen.

Een paar weekjes later was ik op de ACE dag en Bobje liep daar ook rond. Hij liep daar in gezelschap van een lieve mevrouw, maar had een soort van band om die ik niet herkende. Het was net alsof hij een prijs gewonnen had. U kent het denk ik wel, zoiets wat paarden na een concours ‘opgespeld’ krijgen. Ik ben ik niet als ik daar dan niet om ga vragen. Men wist mij te vertellen dat die ‘versierselen’ bij die honden omgedaan werden die ter adoptie aangeboden werden en in een opvanggezin zaten. Zeg maar ‘langzitters’.

Het zat me niet lekker dat hij daar te ‘koop’ liep en ik ging even naar hem toe. Tot mijn verbazing herkende hij mij niet en deinsde terug. Was wel even een teleurstelling voor mij en dit zeker omdat ik dacht dat we een goede band hadden samen. De mevrouw die bij hem was wist dat hij bij mij was geweest en het viel haar ook op. Ik ging mijn ding doen die dag en had maar van een ding last. Bobje! Ik nam het besluit om hem mee te nemen, maar wist dat ik dan nog een ‘hobbeltje’ moest nemen. Maar ja hobbeltjes zijn er om genomen te worden. (sorry voor de ongepaste opmerking) en ging het wel even regelen. Er was wel een beetje weerstand over mijn idee en dit niet voor mijn idee, maar om andere zaken. Maar om een lang verhaal kort te houden. Ik kreeg Bobje mee naar huis. Bobje bij mij achter in de auto in een kennel en daar gingen we.

Thuis aangekomen en toen ik de auto opende, zat Bobje als een zielig hoopje achter in de kennel te trillen. Maar…Als ik thuiskom gaan mijn honden blaffen en toen Bob dit geblaf hoorde begon hij de kennel helemaal onder te piesen en te huilen! Ik nam hem uit de kooi en nam hem mee naar binnen. Eenmaal binnen werd hij gek. Althans zo leek het wel. Hij sprong huilde, blafte en pieste de hele kamer onder en wist niet welke hond van mijn roedel hij het eerste moest gaan begroeten. Bobje was Thuis!! Iedereen over de rooie, behalve ik natuurlijk.

Inmiddels is Bobje een volwaardig lid van mijn roedel, luistert perfect en helpt mij mee om andere honden te rehabiliteren. Het kan gek lopen nietwaar, van hulpzoekende naar hulpverlener?

En mijn kinderen zeiden….Juist ja, zie je wel!