maandag 19 januari 2015

Happy DENO

Deno is just as lovely as I expected him to be – so sweet and so good at being a family dog – he just loves it and his mum loves him. Mum is just amazed at how a dog with such a background can be so easy to train and live with. Deno is truly home – a dream come through to see my little VA dog so happy and settled.
 

Love Kirsten and the Danish team








Aankomst Schiphol gisteravond 18-1

Eindelijk weer een late vlucht op Schiphol. Er kwamen 2 poezen mee 2 zusjes ze lagen lekker ingerold in een dekentje in hun draagtas.
Karel dit kort benige ventje was erg blij met zijn nieuwe baasjes. Hij gaat zeker genieten van zijn gouden mandje. Elmer was zo uitgelaten dat het wat moeite kostte om hem op de foto te krijgen hij kon gewoon niet stil staan. Hij wilde zo graag met zijn nieuwe baasjes mee naar zijn nieuwe boxerzusje.
En dan was er nog de kleine Pearl het pupje van 4 maanden zo blij met haar nieuwe baasje. Ze kijkt lekker brutaal op de foto alsof ze wil zeggen: lekker mijn baasje puh!






Klik hier voor meer foto's.




Aankomst Schiphol gistermiddag 18-1

Gistermiddag is Manon teruggevlogen van een bliksembezoek aan de Refugio.
Ze heeft 4 honden mee terug kunnen nemen nl. : Abbegail, Crono, Roberto en Shaggy.
We wensen de adoptanten en ook de honden veel geluk met elkaar!







Wie heeft plaats in zijn hart voor één van onze senioren ?





Het verdriet van SHURI.

Enebro en Gonso, zij zijn naar huis ...
Sommige honden hebben het niet altijd makkelijk. Het is net als bij mensen: de ene heeft geluk, de andere wacht er een heel leven op en toch blijf ik geloven dat je hier voor mekaar een rol in kan spelen, dat geloof heb ik.
Mijn grote zorg van vandaag is onze SHURI, een middelgroot hondje dat een heel lief en goed karakter heeft, maar een hondje is dat niet opvalt, zo een gevoelig zieltje heeft en reeds meer dan een jaar bij ons zit. Haar pupjes werden haar ontnomen bij de geboorte. Later, nam ze een nest van 9 pupjes tot zich dat totaal niet van haar was, pupjes die ze met haar moederliefde grootbracht. Ze werden aan de poort afgezet zonder mama en zij, die net haar kleintjes had moeten achterlaten en gedumpt werd, redde deze weesjes.
Haar grote vriend was Enebro. Ze sliepen samen, speelden samen, waren soul mates. Toen werd Enebro geadopteerd en bleef Shuri achter. Ze zag hem wegrijden. Iedereen gaf hem nog een dikke knuffel, wenste hem alle geluk met zijn nieuwe leven.
Ook Shuri deed dat, maar toen hij weg was huilde en huilde zij wekenlang. Het was hartverscheurend en we waren echt ongerust. Stilaan werd ze beter en kreeg ze als metgezel Gonso. Ze leerden elkaar kennen en met de tijd werd ze ook beste maatjes met Gonso. Ze hielden elkaar recht, in kwade en goede dagen, trotseerden het zware en moeilijke leven in het asiel. Velen van ons beseffen vaak niet hoe hard dit leven voor een hond is.
Een hond in een asiel is ongelukkig. Het kan niet anders, wij mogen nog zo ons best doen. Het is en blijft een genoodzaakte gevangenis, waar wij alles in het werk stellen om hun vrijheid en hun leven een wending te geven.
Eergisteren zag SHURI dat ook Gonso naar huis mocht. Weer was ze blij voor hem. Ze wenste haar vriend zoveel geluk toe. Weer werd Gonso geknuffeld, ook door SHURI en daar ging hij. Ze keek hem na tot ze hem niet meer zag ...
Weer zit SHURI in haar eenzaam hok. Ze heeft al twee dagen niet meer gegeten en treurt, stilletjes jankend kijkt ze door haar tralies heen.
Ontroostbaar en vol onbegrip blijft ze weer achter. We zijn lief en goed voor haar, maar ook al is ze dankbaar voor elke aai op haar kleine hoofd, zij bleef weer achter en dat doet haar pijn. Ze zou zo graag willen weten of zij ook nog ooit ergens geliefd zal worden.
SHURI, lieverd, we werken aan je, we vergeten je niet ...
Fabienne




Klik hier voor meer gegevens.

zondag 18 januari 2015

Quevedo nu Barrel één jaar bij ons.

Een jaar geleden kwam Barrel bij ons wonen. Toen wij hem zagen in het asiel in Spanje, waren wij meteen verkocht. Hij zag er zo aandoenlijk uit, je zag aan hem, dat hij zo blij en gelukkig was met zijn vrijheid, en de liefde waarmee de mensen hem in het asiel omarmde. Hij was als puppy zo slecht behandelt, en hoe de mensen hem aantroffen, en mee namen was diep treurig. zijn vacht zat geklit aan zijn huidje vast, de ontlasting aan zijn achterste zat vast geplakt, wat zo pijnlijk is, en zijn oogjes waren ontstoken, en zoooo mager van het bijna niet te eten krijgen. 

Gelukkig zijn er nog mensen, die net als wij, wel van dieren houden, en hebben zij Barrel gered van de ketting buiten, waar hij aan vast zat op het balkon. 

In het Asiel hebben zij de vacht geknipt, en medisch verzorgt, en eten gegeven, en er kwam een heel lief dankbaar hondje te voorschijn.

Na wat huisbezoeken van de mensen, die samen werken met het Asiel in Spanje, kregen wij de goedkeuring om ons hondje Barrel te verwelkomen. 
 
Wij waren meteen gek op hem, hij moest na alle ellende wat hij al in zijn jonge puppy tijd had meegemaakt, even wennen hier. Wij hebben nog meer kleine hondjes lopen, dus kreeg hij er meteen broertjes en een zusje hondjes erbij, wat gelukkig goed ging. 

Barrel is een gelukkig, en heel lief hondje, die gek op ons is, en de hele dag bij ons loopt, waar wij zijn, is onze Barrel. 13 Januari is Barrel voor het eerst naar onze trimster Jeanet geweest, en wat is hij mooi geworden ons hondenkind. 

Voor de trimbeurt.


Na de trimbeurt



Hij slaapt bij ons op bed, nou dan zit het allemaal wel goed toch? 
Wij zijn blij en dankbaar, dat wij onze liefde aan Barrel kunnen geven, en wij houden zielsveel van al onze hondjes. 

Mvg. van Albert en Natalja

uit Heemskerk.

Aankomst Rotterdam gisteravond 17-1

Gisteravond is Kelly weer teruggekomen na een bliksembezoek aan Spanje. Ze nam 4 honden mee terug nl. Woman, Gala, Liske en Pride. Gala gaat in opvang in België de andere 3 zijn naar hun adoptanten gegaan.
Dank je wel Kelly




Klik hier voor de hele reportage.

Deejay alweer één jaar bij ons !!

Beste medewerkers van ACE,

Hier een klein verhaaltje van onze geweldige aanwinst Deejay.

Deejay was op 8 januari alweer een jaar bij ons, wat vliegt de tijd toch.
Ik kan het me nog heel goed voor de geest halen hoe wij op 8 januari 2014 op Rotterdam AirPort stonden om ons nieuwste gezinslid Deejay op te halen. Enigszins gespannen hoe zal hij reageren op ons en zijn nieuwe omgeving.
Nu een jaar verder (ons gevoel zegt veel langer) zijn we zeer blij en verheugd dat Deejay ons gezin zo verrijkt heeft. De heerlijke bos of strandwandelingen, Deejay geniet er enorm van.
Echt een gezelschap dier, die het enorm goed kan vinden met onze kinderen en het liefst altijd bij 1 van de kinderen in de buurt blijft. Soms ligt hij heerlijk te slapen op het speelgoed, zolang hij er maar bij is. Het is voor ons echt een enorme aanwinst voor het gezin en kunnen echt niet meer zonder hem en hopen nog vele jaren van hem te genieten en hopelijk hij ook van ons.
Bijgevoegd een aantal foto's van Deejay nu een jaar later.



Onze dank gaat uit naar alle vrijwilligers van ACE voor de zeer professionele begeleiding en nazorg. Keep Up the Good Work.

Vriendelijke groeten,


Deejay en Familie Pronk 


Guito heeft dringend een baasje nodig !!!

Hallo, ik wil even jullie aandacht vragen voor Guito. Hij is een mooie grote kerel maar kwijnt helemaal weg in zijn hok. Hij wil amper eten en is dan ook graatmager. Nochtans leeft Guito onmiddellijk op bij wat aandacht en een wandeling.  Hij herkent je snel en laat zijn enthousiasme ook zien. Het probleem is dat je als vrijwilliger maar enkele dagen kunt blijven en dan weer "verdwijnt". Voor een hond als Guito is dat een ramp.  Guito heeft een gezin nodig, een vaste roedel. Kijk eens naar die door en door droevige ogen en naar dat graatmager lichaam... Guito schreeuwt gewoon om geadopteerd te worden. De foto's op de site kloppen helemaal niet meer, Guito ziet het helemaal niet meer zitten. Hierbij zie je hoe hij er nu uitziet.
Welke liefhebber van boxers geeft deze grote loebas zijn levenslust terug ? Met wat aandacht en wat beweging zal Guito met sprongen vooruitgaan. 

Guito zit al vanaf augustus 2013 in de Refugio, hoogste tijd dat hij een baasje krijgt!!

Klik hier voor meer gegevens.




zaterdag 17 januari 2015

Aankomst Rotterdam gisteravond.

Aankomst gisteravond van Gorbachov, Chano, Pleuni en Nick op Rotterdam airport.







We wensen de adoptanten heel veel plezier met hun ACE honden.
Bedankt dat jullie voor ACE gekozen hebben!



Aankomst Eindhoven 15-1

Donderdagavond om 23:00 uur mocht ik op vliegveld Eindhoven op Nederlandse bodem de volgende  ACE kanjers verwelkomen : Dao, Ampa, Poppa, Neska, en Tommy! Bye Spain! Hello Holland!!












We wensen de adoptanten heel veel plezier met hun ACE honden.
Bedankt dat jullie voor ACE gekozen hebben!

vrijdag 16 januari 2015

Sinds 19 december is ze bij ons........... Dotty (voorheen Letje),  onze kleine Bodeguero. En wat is ze leuk!!!

Nadat onze laatste kat ruim een jaar geleden op 19-jarige leeftijd is overleden vonden de kinderen dat er een nieuw huisdier moest komen, want "het was té ongezellig in huis, en Rex, ons huiskonijn, ligt het liefst te slapen, daar kan je niet echt mee spelen". Er werd dus gestemd. Wordt het een kat, of een hond? Al heel snel werd door de kinderen unaniem besloten dat het een hond moest zijn. Dit was wel even slikken voor mij, want hoewel ik dol op zowel katten als op honden ben, ben ik alleen maar katten gewend. Een hond, dat wordt een nieuw avontuur voor mij. Ik heb vanaf mijn vierde jaar katten gehad, maar een hond, nog nooit! Maar goed, een aantal weken lang uitvoerig met het hele gezin besproken (wij hebben zes kinderen variërend in leeftijd van 19 tot 1 jaar oud), want iedereen moest er wel achter staan. Maar het werd dus een hond! 

En wat vind ik het leuk! Poep rapen, plasjes opdweilen, op nuchtere maag pens in haar bakje klaarzetten zodat het op kamertemperatuur kan komen, in de koude, stromende regen staan met een pupje dat weigert te lopen omdat ze "Spaans bloed" heeft en dus het liefst bij ons op de bank of in haar bench tussen haar knuffels ligt. Het deert mij allemaal niet! Ik wil nooit meer zonder! Ze heeft mij van een 'kattenmens' omgetoverd in een 'hondenmens' Emoji

Nu hebben wij het ook enorm getroffen met onze Dot! Ze is dol op onze kinderen, hoe meer, hoe beter. Als de hele roedel compleet is, is ze het happiest! Dan is in de regen lopen ook opeens niet meer zo erg. Ze is enthousiast naar vreemden op straat, begint te kwispelen als ze in de verte een hond aan ziet komen en loopt het liefst een tandje harder als er kinderen aankomen. 

Ze gaat mee in de auto, voorop de fiets in de mand, in de bakfiets, naar het bos, naar het park, mee de markt over; alles is allemaal even leuk. 

En ze is zó lief! Ze hoort bij ons, en wij bij haar. En zoals mijn dochter van drie altijd zegt: Ze gaat nooit meer terug naar Spanje, hè mam! Ze blijft voor altijd bij ons!

En zo is het maar net!


Groetjes van een blij hondje, en een nog blijere familie.




Klik  hier voor meer foto's.

donderdag 15 januari 2015

Vicente en Elisabeth

Het gaat zo ontzettend goed met Vicente en Elisabeth. Het zijn zulke lieve honden, we zijn zo rijk met deze twee boxers.
Vicente heeft lekker wat vlees op zijn ribben gekregen en weegt nu zo'n 31 kilo. Ik verwen hem ook wel extra met lekker gekookte rijst met gekookte kip extra over zijn brokken. Natuurlijk krijgt Elisabeth dan ook.
Maar met Elisabeth moeten we een beetje op haar slanke taille letten, die verdwijnt zo langzamerhand.......
 
We kregen hele leuke reacties van de mensen uit ons dorp. Ze zagen ons dan met de nieuwe honden lopen en dan was de reactie: "Nou Sandra, dat komt wel goed, die ribben zien we binnenkort niet meer" en "Die honden hebben mazzel, die hebben weer een gouden mandje gevonden nu ze bij jou zijn". Die reacties maakten ons wel heel blij. Echt heel leuk.
 
Elisabeth is een dondersteen, maar wat een lief meisje. We moeten wel de schoenen opbergen, anders gaat ze eraan knagen. Maar verder kan het allemaal geen kwaad hier in huis. Ik moet zo nu en dan van kussenhoesjes wisselen, omdat er hier en daar een hoekje is afgesabbeld. Ik kan daar wel om grinniken.
Elisabeth moet gewoon wat te rommelen hebben, een doos om te versnipperen of ze pakt een stuk hout uit de houtmand bij de kachel om op te knagen. Prima allemaal.
Ze lopen lekker samen voor je uit met wandelen, af en toe springt Elisabeth dan op Vicente om te donderjagen.
Dat donderjagen doen ze ook heerlijk hier in huis: de bank op en weer af, dan de stoel op en weer af, hard naar buiten door de tuin en dan met je modderpootjes opnieuw het rondje. Prachtig om te zien. Ze vinden het ook heerlijk om te ravotten met mijn man of met mijn zoon van 18.
 
Nadat we met de honden gewandeld hebben, mogen ze hier voor  ons huis los om te ravotten. Ze weten dat al, ze gaan keurig zitten zodat wij de riem kunnen losmaken.
Elisabeth vindt het Hollandse weer niet echt fantastisch. De eerste grote regenbui vonden ze helemaal niet leuk. Ze kropen bijna in mij om maar zo weinig mogelijk regen op hun vacht te krijgen. Met harde wind zie je Elisabeth helemaal klein worden. Ze is dan zo weer binnen. Binnen liggen ze het liefst op een wollen deken. Zonder deken ligt de bank een stuk minder lekker. Ze willen wel alle twee op schoot liggen. Soms is het rennen wie het eerst naast me ligt.
 
Van de week lag ik een dagje ziek in bed; met twee honden natuurlijk. Ze zijn alletwee zo lief van karakter, we hebben nog geen snauw van ze gekregen, we kunnen in hun etensbak terwijl ze aan het eten zijn; echt niets is een probleem. Ik verbaas me er nog dikwijls over dat mensen zulke lieve honden afdanken, ik kan geen dag meer zonder deze twee banjers.
 
Lisa krijgt van Elisabeth een likje over haar gezicht, Vicente komt even tegen haar op staan om te kroelen. Dat herkent ze vast nog wel van ze.
Bedank haar van ons, voor de goede verzorging van Vicente en Elisabeth. Het lijkt me heel moeilijk voor haar om steeds afscheid te moeten nemen van haar honden.
 
Lieve groeten uit Oostknollendam
van Sandra, Ronald, Jasmijn, Maikel en Daniëlle.

 



Martin.

Na het spijtige overlijden van ons hondje Carlo, op zeer jonge leeftijd, hebben we beslist om een ander hondje een gouden mandje te gunnen. 
Niet om het verlies van Carlo te compenseren, maar om een ander zieltje gelukkig te maken :-), temeer daar ons andere hondje Leonel zijn vriend toch wel ontzettend miste. Ons oog viel al snel op de schattige Martin. Deze zat in opvang in België, bij de superlieve Elly. Daar aangekomen wisten we vrij snel dat Martin de perfecte match was voor Leonel.
Door de hof racen, mekaar wat uitdagen... superfijn om Leonel te zien heropleven. Nu, 3 maanden later, zijn onze vermoedens uitgekomen. De twee zijn onafscheidelijk geworden en de beste speelkameraden ooit. Niets zal ooit de pijn om Carlo doen weggaan, maar Martin weet het zeer zeker te verzachten met zijn gekke kuren. Bedankt Shin, voor ons derde wondertje.

Carlo

Martin

Leonel

Imke, een podenco en het jachtseizoen...

Mijn naam is Imke, ik ben een podenco. Duizenden en duizenden nemen op dit ogenblik deel aan de jacht, worden uitgezet, verhongerd om goed te kunnen jagen. Door de jagers uitgewisseld als zijnde ruilprodukten. We moeten scoren en produceren, rennen voor ons leven en dan in veel te kleine karretjes wachten vol dorst en honger tot onze bazen, de grote heerschappen zich verzadigd hebben aan drank en eten. Of we nu in volle zon staan of ergens achter een schaduwhoek, daar kijken ze niet naar, en als we niet meer voldoen dan belanden we op een plaats, die men zich vandaag de dag niet meer kan voorstellen dat dat nog kan... Helaas, het bestaat nog.
Vaak worden we letterlijk en figuurlijk weggegooid, opgehangen, vergiftigd, mishandeld, noem maar op, als je niet meer voldoet is dat altijd je lot.
Wat hebben wij misdaan? Waarom zijn wij geboren om dit lot te vaak te ondergaan? We hebben zoveel liefde, vriendschap, intelligentie, humor, leven te geven. Kijk maar naar de foto van mijn vriend in de ijzeren ton, hij heeft het niet gehaald, hij had het geluk niet dat ik nu heb gehad...
Kijk naar hem: zijn magische ogen die boekdelen weergeven van de spiegel van zijn diepste zijn, zijn ogen vertellen de gruwel die hij onderging, leefde, beleefde...
Wij, podenco's, hebben ook het recht te zijn wie we zijn en naar waarde geschat te worden. Vecht voor ons tegen al het onrecht, de gruwel die we dagelijks ondergaan, deze winter, dit jachtseizoen weer, ...
Dankjewel dat mijn verhaal hier mocht staan, mocht worden weergegeven.
Sinds kort heb ik een naam, een plaats in vele harten, een kans om een andere wereld te ontdekken:
 

IMKE




Een nieuwe update van onze Black Beauties !

Zwarte honden worden meestal over het hoofd gezien in de asielen, het zijn de zwarte honden die het langste moeten wachten op een nieuw baasje ... waarom toch ? 
We zetten ze even in de spotlights, onze lieve Black Beauties !
Ze verlangen allemaal zo heel erg naar een eigen baasje en een warme zacht mand.