Lopan was de hond van een gezin met twee kinderen. Ze hadden hem als pup in huis gehaald, en nu - 1,5 jaar later - gingen ze verhuizen en moesten ze van de hond af, liever vandaag dan morgen. Elke dag weer belden ze, want we hadden niet direct plaats, en ze bleven maar aandringen en aandringen…
Toen ze Lopan brachten, vertelden ze dat het zeer moeilijk was geweest, want hij was nog nooit gewandeld, had nog nooit aan de lijn gelopen. Zijn terrein was hun huis en de tuin omheen. Hij kende niets anders… Dus daar stonden ze dan, met een doodsbange jonge hond die ze hadden moeten verdoven om de rit naar ons te kunnen aanvangen. Ze vertrokken vlug en daar gingen ze, hun probleem opgelost, maar voor ons begon het nu pas echt…
Lopan was/is enorm bang en probeerde vreemden op afstand te houden door te grommen en luid naar hen te blaffen. Maar eigenlijk is hij een heel gevoelig ventje, die heel ongelukkig is in het asiel. Als je hem wat beter leert kennen kan je zien dat hij treurt, hij mist zijn baasjes en zijn (t)huis… Hij is eerder teruggetrokken en zeker geen makkelijke hond, hij moet nog veel leren en opgevoed worden, hij vraagt veel geduld en begrip, maar eens je zijn hart gewonnen hebt, heb je er een vriend voor het leven bij!
Meer informatie over Lopan vind je hier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten