𝐏𝐨𝐦𝐩𝐚'𝐬 𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬𝐭𝐞 𝐰𝐚𝐧𝐝𝐞𝐥𝐢𝐧𝐠 𝐝𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐫𝐞𝐟𝐮𝐠𝐢𝐨...

Pompa  wandelde voor de allerlaatste keer door onze refugio. Vijf lange jaren was dit haar thuis. Vijf jaren van kleine stapjes, van leren vertrouwen… en van mensen die haar bleven zien, ook wanneer ze zich verstopte achter in haar hok.

Pompa werd gedumpt toen ze drachtig was. Ze werd een straathond, opgejaagd, geschopt, bekogeld met alles. Ze kreeg haar pupjes ten velde. Haar pups vonden allemaal hun thuis, maar mama bleef achter. Onzichtbaar. Vergeten.

Tot ze in februari 2021 bij ons aankwam: een bange, gekwetste ziel die nog maar weinig geluk had gekend. Voor Pompa was de buitenwereld eng, maar voor de mensen die ze kent, is ze ongelooflijk lief en zacht.

Dinsdag - de dag van haar vertrek -  was anders. Ze zat te wachten aan de deur van haar hok — terwijl ze normaal helemaal achterin zat. Alsof ze het wist. Alsof ze voelde dat er iets ging veranderen. Ze liep met een snelle tred naar beneden, zonder enige aarzeling. Een Pompa die we zelden zagen, vastberaden en klaar.

En vandaag… vandaag is het zover.
Vandaag sluit Pompa dit hoofdstuk af, want ze kwam aan in haar nieuwe thuis en werd omgedoopt tot Pipa . Ze krijgt een thuis waar ze mag zijn wie ze is. Met mensen die haar tempo respecteren, haar ruimte geven en haar liefde schenken zonder verwachtingen.

Dank je wel, lieve Pompa, voor je moed.
Dank je wel dat je bleef geloven, op jouw manier.
We laten je gaan met een traan, maar vooral met trots — en met de zekerheid dat jouw toekomst eindelijk schitterend zal zijn. 🐾✨