Een dodenstation… Veel mensen hebben er nog nooit van gehoord. Het klinkt ook alsof het niet meer van deze tijd is. Wij, als Europeanen, gaan er graag van uit dat dieren overal met respect worden behandeld. Maar helaas, achter de schermen gebeuren nog steeds praktijken die je liever niet zou willen kennen. Praktijken die je machteloos maken.
Toch willen wij het wรฉl weten. En vooral, ertegenin gaan, hoe moeilijk dat soms ook is. Want zolang we onze ogen sluiten en niets doen, blijven deze vreselijke instellingen bestaan.
Dodenstations worden toegewezen aan politieke partijen, die er hun mensen plaatsen. Het wordt voorgesteld als een “prestige-opdracht”, iets om stemmen te winnen. En ja, er hangt veel geld aan vast. Een voorbeeld: het dodenstation van Fuengirola ontvangt 1.400.000 euro om voor vier jaar deze instelling te beheren.
Sinds de nieuwe dierenwelzijnswet ziet alles er op papier heel mooi uit. Maar de realiteit vertelt een heel ander verhaal. “Als de dodenstations vol zitten, kunnen we de honden niet opstapelen,” zei een personeelslid van een dodenstation me. Dus wat doen ze dan? Inslapen uiteraard… En het is er vaak overvol. Daarom blijven wij hameren op preventie. Daarom vertrekt bij ons geen enkele hond zonder sterilisatie of castratie. Dat is de enige manier om deze vicieuze cirkel te doorbreken.
Dit filmpje is niet door ons gemaakt, maar toont een dodenstation in Granada. Vrijwilligers doen wat ze kunnen: ze geven een mandje, een deken… Maar er zou zoveel meer moeten gebeuren, zoveel meer.
Kijk even mee…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten