Bowie (ACE Buddy 10266)

Eindelijk op 6 december 2015 konden we onze hondenzoon van Schiphol halen. Vol ongeduld samen met zoon en dochter stond ik te wachten.  Daar kwam hij dan.... onze Bowie. En met de halsband omdoen had ik meteen 2 mega voorpoten op mijn schouders. Hier ben ik. Ik hoor bij jou. Lieverd, je bent zo welkom heb ik hem in zijn oor gefluisterd. Thuis gekomen meteen alles verkennen en zijn veel te grote mand in beslag genomen.  De eerste dagen waren een beetje aftasten. Bowie is mijn eerste hond dus dat was wennen, maar zijn lieve koppie zei me, het komt allemaal goed. Nou, het is echt goed gekomen. Bowie is lief,  luistert goed en weet precies wat hij mag en niet mag, ondeugend is hij ook. Hij vind het heerlijk te knuffelen en kusjes geven is zijn favoriete bezigheid. Hij vind het heerlijk om buiten te zijn en lekker de pootjes te strekken. Loslopen ben ik nog steeds voorzichtig mee. Eten vind hij toch wel lekker en heeft een paar pondjes teveel op het moment. 

Sinds 3 weken heeft Bowie een vriendje.

Gerrit ! Nog een hondenzoon. Een pup van 5 maanden. Gerrit komt uit Roemenië en is een kruising tussen herder en wolfshond. Ze kunnen het geweldig goed met elkaar hebben en halen vaak "kattenkwaad" uit.

Gerrit is met zijn 5 maanden net iets groter dan Bowie. Dat word nog wat hier in huis. Ze spelen heel wat af en hebben veel plezier aan elkaar.

Ik wil heel graag ACE bedanken. Dank jullie wel voor onze Bowie. Onze lieverd die heel veel vreugde brengt in ons leven. En natuurlijk Michael bedankt voor het ondersteunen van Bowie. Ik weet zeker dat Bowie jou geluk heeft gebracht en jij hem, en dat reflecteert alles weer terug naar hoe hij nu is!

Ons gezin is compleet!!!

Groetjes en keep up the good work!

Ellie, René, Yvette, Tim, Bowie en Gerrit XXX

Amigo,..na jarenlange gevangenschap.---

Amigo van jarenlange gevangenschap naar een foster gezin in België, 

nu zoekt hij nog zijn vaste thuis,…wat een lieverd !!!

https://youtu.be/rFUwF8JAJKI  film aan zee

https://youtu.be/Kp5AAAxk3DE      aan zee ...dikke knuffelbeer

Meer gegevens over Amigo vind je hier.

Aankomst Rotterdam 25 april

Met een kleine vertraging van een kwartiertje kwamen de hondjes aan in het koude Nederland.

Marita bij aankomst terwijl ze alles aan het verzamelen is.

Geweldig bedankt voor je hulp in Spanje je begeleiding van deze vlucht en je aanmelding als vrijwilliger bij Ace.

En natuurlijk gaan ze met zijn tweeën aan één kant zitten zodat de kennel van het karretje schuift. Hahahaha

Tijdens het wachten op de honden kreeg ik van één van de adoptanten te horen dat hun dochters met een smoes naar de luchthaven waren geloodst. Ze hadden een spreekbeurt gehouden op school over de Spaanse zwerfhonden en het leek de ouders wel leuk om ook eens een vlucht mee te maken.

 Toen het werd verteld dat ze zelf ook een hondje (Tomi) zouden adopteren kwamen de waterlanders. 

Voor Laura was er een opvanggezin gekomen,door alle drukte heb ik deze mensen niet gesproken maar ik weet dat ze goed begeleid zijn omdat Therese Sennef (van onze afdeling opvang) ook was meegekomen om dit te begeleiden. 

Meer gegevens over Laura vind je hier.

Denira die door een huidziekte op straat werd gezet is na behandeling geweldig bijgekomen in de refugio waarna ze mocht vliegen. Haar eigen warme THUIS. Geduld is wat de adoptant moest hebben voordat Denira kon komen maar het was het dubbel en dwars waard. 

Denira vóór en ná de behandeling.

Noxy was wat angstig om de kennel uit te komen en had even tijd nodig. Maar nadat ze eruit kwam ging ze gelijk op de vluchtbegeleidster Marita af, ik begrijp wel waarom. Marita was zelf die week in de refugio geweest om te zien waar haar twee rescue honden vandaan kwamen. Ze is een geweldige ervaring rijker en die zal ze binnenkort dan ook in een eigen verhaal op ons blog plaatsen. Ik heb net nog even contact gehad met de adoptant (Mevrouw met de rode jas) van Noxy (Molly) en die vertelde dat de angst weg was, alleen is ze even de kluts kwijt vwb de zindelijkheid. Maar dat komt wel weer goed. 

Ook wil ik Anja van der Kleij bedanken voor het maken van de foto's en het opsturen hiervan zodat ik toch een beeld bij dit verhaal heb. Het is bijna niet te doen om foto's te maken,honden uit de kennel te halen,paspoorten uit te delen als vrijwilliger.

Graag weer tot een volgende vlucht.

Gr Martin

Update Benny ( ACE Chino)

Benny is nu ruim een jaar bij ons.

Soms lijkt het of we hem ingeruild hebben voor een andere hond.

De eerste weken bij ons: op z’n hardst door de tuin rennen om te jagen, weglopen, luisteren nog nooit van gehoord, baasje of vrouwtje begroeten nergens voor nodig, kortom, baasje en vrouwtje teleurgesteld, wat een vrijbuiter, hij leek zo zielig en trouw, wat doen we verkeerd?

Maar dan nu sinds een paar weken:

Even in de tuin kijken na het uitlaten of wandelen, dan snel naar binnen, wat lekkers uit de trommel krijgen samen met ACE vriendin Molly en gezellig op schoot zitten tijdens de koffie.

Baasje of vrouwtje even weggeweest voor een boodschap: O, wat was ik verdrietig en wat ben ik nu weer blij jullie te zien, ik ga helemaal uit m’n dakje.

Wel meteen de tas inspecteren want daar kan best iets lekkers inzitten.

Het heeft dus bijna een jaar geduurd voordat Benny zich “onze hond” voelde.

Waarom of waardoor: we weten het niet.

Misschien het rugzakje? Misschien bang om weer afgedankt te worden? Geen idee.

Wel zeker weten we dat het nu onze lieve en trouwe Benny is die zelfs “waaks” begint te worden.

’s Nacht vreemde mensen stemmen horen over ons weggetje? Benny gromt en grolt wat.

Een vreemde man of vrouw op het erf? Benny blaft hem of haar aan.

Alleen aan het meegaan in de auto moeten we nog werken.

In z’n verhaaltje op ACE (zie de tekst bij z’n foto van een jaar geleden) stond dat hij tot 3 x toe weg gebracht was naar het dodingsstation.

Misschien was dat met de auto en heeft hem dat de angst voor autorijden bezorgd.

Zodra hij in de auto wordt gezet, ook al is het samen  met z’n vriendin Molly , begint hij te trillen en te braken.

Zelfs wanneer ik hem voorin op schoot neem en hem aai en gerust stel, trilt hij en moet meteen spugen ook al heeft hij niet kort daarvoor gegeten.

Leuke dingen doen na een heel kort ritje heeft nog niet geholpen, het lijkt wel serieuze paniek voor autorijden.

Kort geleden waren we naar de dierenarts voor z’n jaarlijkse prik en check up.

Daarvoor kreeg hij maar 2 brokjes voor “de show” en dan meteen een tabletje tegen reisziekte.

Hij heeft niet gespuugd, ( er zat ook niet veel in z’n maag) maar hij blies bellen van het kwijlen.

In de wachtkamer was z’n spoor te volgen zo erg moest hij kwijlen van ellende.

Toen we weer thuis waren knapte hij snel weer op maar was erg moe.

Bovenstaand verhaaltje had ik net zover gereed om te versturen tot……………………..

Ik was heel blij dat na het plaatsen van 175 mtr hekwerk – ingegraven voor alle zekerheid- Benny al ruim een maand niet de hort op was gegaan.

Voor de plaatsing van het extra hekwerk ( we hadden een afrastering van palen met gaas maar dat bleek niet Benny bestendig) ging hij nogal eens alleen aan de wandel in het park.

De konijnen ( en een fazant) schoten alle kanten op met zo nu en dan een wit bruin hondje er achter aan.

Na uren kwam Benny dan weer op huis aan, de poort lieten we daarom een stukje open.

Z’n record was 6 uur jagen aan 1 stuk door.

Nu, met dat nieuwe hek, ging het dus bijna een maand goed.

Tot vanmorgen:

Z’n vriendin Molly kwam na het aangelijnd uitlaten en het daarop volgende rondje rennen los door de tuin, alleen binnen voor iets lekkers.

Dat gaf te denken, en ja hoor.

Een enorm vakkundig gegraven gat, kapot gebeten kippengaas !!!!!en Benny aan de andere kant van het hekwerk, zie foto!

We hoorden hem nog ritselen tussen de struiken, maar voordat we zelf omgelopen waren – jammer genoeg was het gat net niet groot genoeg voor een mens- was Benny al uit het zicht.

Om 11.00 uur was hij weg, om kwart voor 4 was hij weer terug.

Ondertussen talloze malen gaan roepen, fluiten en kijken waar hij was.

De konijnen renden alle kanten op, een wit bruine flits er achter aan, luisteren ho maar.

Gelukkig kan hij niet veel kwaad in het park maar toch zijn we pas weer gerust als hij weer thuis is.

Nu overwegen we nog grind te storten langs het hekwerk tegen het graven.

Even moed ( en geld) verzamelen daarvoor.

En toch: We houden heel van Benny !

Francien en Wil Snijder

De trotse adoptanten van ACE Benny ( voorheen Chino) en ACE Molly

  Het werk van een graafmachine? Welnee, Benny was hier.

Mijn Spaanse droom.....

Mijn vraag was aan Mary (de stage coördinator van ACE) of zij mijn droom kon verwezenlijken……

7 jaar geleden had ik namelijk Floortje (ACE : Lydia) geadopteerd en 5 jaar later kwam hier Diego (ACE: Dartagnan) bij…..

Mijn droom was om een keer naar de Refugio te gaan en daar te ervaren hoe het is voor de honden en mij, want wat zou ik toch graag meer voor die honden willen doen dan alleen maar foto’s te liken en te delen.

Van Mary kreeg ik een super enthousiast antwoord….. kijk maar voor in April dan hebben we wel een plaatsje voor je vrij in het appartement met de studenten.

Nu moet je weten dat ik 42 ben en 2 tienerdochters heb van 16 en 20. Dus ik dacht : nou die ervaring heb ik al, dus geen probleem! Super gezellig juist!

De weken er naartoe duurde eeuwenlang in mijn beleving……

Maar vorige week was het eindelijk zover!

Mijn bazin van het werk bracht me naar het vliegveld en mijn droom kon beginnen….. In Malaga werd ik opgehaald door een hele vriendelijke Engelsman die daar al 10 jaar woonde en vrijwilliger is van ACE, hij was tevens ook het aanspreekpunt voor het studentenappartement. Na 20 minuten rijden en een klein rondje door Cala de Mijas waar hij me snel wat wegwijs maakte waar ik bijvoorbeeld mijn boodschappen kon halen en lekker uit eten kon gaan, bracht hij me naar het appartement. 1 studente was daar aanwezig en ik werd gelijk super hartelijk ontvangen door haar. Een kleine rondleiding door het appartement (ik had een eigen verdieping, met eigen slaapkamer en badkamer….. wat een luxe!)…… en ik werd alleen gelaten.

Na mijn koffertje wat uitgeladen te hebben …. Gezellig wat met de studente gebabbeld te hebben ( want wat was ik natuurlijk nieuwsgierig naar haar ervaringen tot nu toe!), wat boodschappen gaan doen en dan maar gelijk te profiteren van het heerlijke weer hier en het strand ( want ja dat is maar 2 minuten lopen van het appartement!). Je kunt hier kilometers wandelen langs een mooi wandelpad langs het strand.

Maar…. Daar kwam ik niet voor….. de hondjes!

Jawel de volgende dag mocht ik ……( inmiddels had ik ook kennisgemaakt met de 2 andere studentes uit ons appartement),  zijn we met allen begonnen aan onze dagelijkse wandeling van een klein half uurtje naar de Refugio.

Daar aangekomen bleek ik gewoon ingedeeld te staan met de rest van de studentes dus gewoon 6 dagen lang werken van 9 tot 5! Ik kon mijn geluk niet op! Ik mocht gewoon volledig meelopen en alles doen wat de rest van de meiden ook doen.

Ik besef dat de meesten me misschien voor gek verklaren : wat is er nou zo leuk aan stront scheppen en voerbakken afwassen? Nou voor mij is het de hemel op aarde!

Om die hokken in te gaan en verwelkomt te worden door de liefste, dankbaarste en enthousiaste hondjes die je je voor kunt stellen…. Dat is pas super! Je zorgt dat ze weer een heerlijk schoon en ontsmet verblijf hebben met schoon drinkwater en een volle bak met eten. Je geeft ze een dikke kroel en knuffel en de aandacht die ze zo van je waarderen! Ja dat noem ik de hemel op aarde dat je dat voor ze kunt betekenen!

De hele week is iedere dag een andere dag want ja … je werkt nu eenmaal met levende wezens! Ik heb het geluk gehad dat ik een hele week op dezelfde afdeling mocht staan dus ik heb “mijn” 40 honden echt wel redelijk goed leren kennen…..

’S morgens maakte je de verblijven schoon en gaf je ze eten. Na de lunchpauze mochten ze naar het veld (wie van de honden iniedergeval sociaal genoeg was en durfde….). Maar de meesten wisten allang wat er komen ging en renden in volle vaart naar het veld toe waar ze lekker konden ravotten, rennen en spelen. Na een half uur was het tijd om ze terug te brengen. Daarna was het tijd om de voerbakken af te wassen eventueel nog wat behoeftes op te ruimen en te kroelen en te knuffelen met diegene die wat extra aandacht nodig hadden. En na nog een korte drinkpauze van ons begon je aan de laatste schoonspuitronde van de verblijven zodat ze schoon en fris de nacht konden doorbrengen…..

Op zondag mogen de honden stuk voor stuk aan de riem naar het veld die niet zo sociaal zijn en probeerden we 1 op 1 of de honden die niet durfden misschien dan wel over  te halen waren met wat extra liefde aandacht en tijd.

Ik heb die ervaring ook mee mogen maken met een hondje wat in die week mij zo begon te vertrouwen dat ik hem uiteindelijk op kon pakken en naar het veld kon dragen. Hij vond het super spannend maar je voelde dat hij zich toch aan me overgaf. Na even stil rondgekeken te hebben liep hij na een poosje toch met kwispelend staartje naast me. Daar heeft hij een kwartier rondgesnuffeld en wat gelopen tot hij tegen me aan begon te springen en aangaf dat het wel weer genoeg was….. een hele mooie bijzondere ervaring!

Deze 6 dagen waren een ervaring om nooit te vergeten! Ik ga zeker vaker terug….. deze droom was geen illusie!!!

En zeker in combinatie met de aanwezigheid van de studentes die me gewoon als 1 van hen hebben behandeld (avondje stappen en uit eten)……. TOP!!! Bedankt voor de gezelligheid meiden!!!

Als toefje op de taart mocht ik samen met Fabienne  en Kelly 7 (vrijwilliger ACE) hondjes naar het vliegveld brengen. 4 van hen mochten met mij mee naar Rotterdam. Ook een hele bijzondere daad die je kunt doen en zeer weinig moeite kost! In Rotterdam werd ik opgewacht door een super enthousiaste Martin (vrijwilliger van ACE) die de overhandiging van de hondjes begeleidde aan de adoptanten, die natuurlijk allemaal razend nieuwsgierig en blij waren hun hondjes eindelijk in levende lijve te mogen ontmoeten….

Bijgaande wat impressie foto’s…..!

Met vriendelijke groet,

Marita Schoenmakers

Mucha (voorheen Much Mellow)

In november 2015 ben ik met mijn schoondochter de refugio in Mijas gaan bezoeken omdat wij Much Mellow hadden gezien op de website, na het overlijden van mijn hond in september, wilde ik graag weer een (asiel) hond een mooi leven geven. 

Het was een bijzonder indrukwekkende ervaring om de refugio te bezoeken. Zoveel honden en wat ons opviel, ze waren voornamelijk heel blij. 

We werden netjes ontvangen en kregen uitleg over het reilen en zeilen in de opvang. 

Mucha bleek boven op de berg in het hotel te verblijven. Daar aangekomen moesten we wel even slikken.
Wat een lieve lobbes . Mucha (toen nog Much Mellow) was duidelijk vermagerd en dof in haar vacht. Ze was ook nerveus om ons te ontmoeten. 

Na een paar minuten kwam ze dan toch naar ons toe en liet ze zich gewillig kroelen en knuffelen. Wat een schat. Wij waren verkocht! 

We spraken af dat Much Mellow tot 2 januari in de refugio mocht blijven en dat we haar dan zelf mee naar Nederland terug zouden nemen. 

Zo gezegd zo gedaan en zo stonden wij te wachten op het vliegveld van Malaga en daar kwam ze aan, samen met Fabienne.

Wat zag Mucha er al goed uit. Veel beter in haar vacht en duidelijk wat kilo's rijker. Gelukkig maar. 

De vlucht ging prima en in Eindhoven aangekomen sprong ze direct in de auto. Dat vond ze wel wat!

Nieuwsgierig keek ze om zich heen. Eenmaal thuis aangekomen hebben we haar lekker haar gang laten gaan. 

Wat een plezierige verrassing.... Mucha sliep de eerste nacht als een roosje en bleek ook gewoon zindelijk te zijn. 

Omdat ik alle tijd voor haar heb, heb ik de eerste weken mijn volledige aandacht aan haar gegeven en ben  ik met haar op een cursus gegaan. 

De cursus vond Mucha maar saai en daar deed ze ook niet echt haar best. In het dagelijks leven doet ze echter niets liever dan haar best. 

Ze leert zo snel en is al erg aanhankelijk geworden. De eerste weken heeft ze vol verbazing om zich heen gekeken. Een wereld ging voor haar open. 

De wandelingen vindt ze fantastisch en ze speelt graag met andere honden. Hoewel die nog wel eens schrikken van haar speelsheid .

Meer en meer vindt Mucha haar plekje en genieten we van elkaars gezelschap en lange wandelingen.
Kortom, Mucha is een lot uit de loterij en we zijn enorm blij dat ze bij ons woont. 

Ace Charity bedankt voor de goede zorg en begeleiding!

Greet Pijbes. 

Sulivan vond zijn geluk,...

Sulivan, onze nieuwe man!

 

Kerel wat was je bang toen je in Eindhoven aankwam! Je durfde niet te gaan staan, je moest zelfs liggend plassen, ook durfde je buiten het gebouw niet te lopen daarom hebben we je naar de auto gedragen.

Op mijn knie ben je mee naar huis gereden, zachtjes hebben we je geaaid en toegesproken en daarna buiten in onze straat een kennismaking met onze teckel Zen en Guusje van ACE. Wandelen ging niet want je was te bang, binnen ging het beter, allemaal lekkere hondenluchtjes. Met de teckel was je meteen al maatjes met Guusje ging het iets minder makkelijk omdat Guusje best een beetje jaloers is en die al lang vergeten is, dat zij ook op deze manier bij ons binnengekomen is.

Ach wat ben je een lief, vrolijk, zachtaardig mannetje Sulivan, maar wat zijn er veel dingen spannend. Het liefst blijf je in huis en in ons tuintje en de hele dag kroelen.

We namen je mee naar de polder, het bos en de zee en je ontdekte dat het buiten ook heel leuk kan zijn. Als we van huis uit gaan wandelen wil je liever niet naar buiten, daar waar de auto’s, de kinderen en andere harde geluiden zijn, maar onze Guus die na een jaar een stabiele hond is, die nergens bang voor is helpt je je angsten te overwinnen. Eenmaal buiten loop je nog een beetje afwachtend maar toch vrolijk voorzichtig met haar mee.

Je ogen waren ontstoken toen je aankwam, maar wel prachtig, je bent héél magertjes maar we gaan je vetmesten (geintje, natuurlijk niet overvoeren), spieren komen vanzelf door het lekkere rennen, spelen en wandelen.

De eerste 2 nachten heb je binnen geplast, maar hoe kan dat ook anders, je dronk zoveel van alle spanningen en dan moet je gewoon plassen, daarna ging alles uitstekend.

 

Soms vragen we ons af, wat heb je al meegemaakt in je jonge leventje, ik denk nog niet veel, misschien mocht je wel nooit naar buiten. Er gaat een hoop voor je veranderen, je mag op de bank, je mag mee uit, mee op vakantie en we zullen je lekker eten geven en natuurlijk veel knuffels. We proberen we je ook Nederlands te leren en wat wel en niet mag.

 

Na twee weken gaat het kei goed tussen de 3 dogs en je kunt zelfs al even alleen, met zijn 3tjes, thuis blijven. Ondertussen speel je ook met Guus en jullie liggen zelfs al wel eens tegen elkaar.

 

Je naam is mooi maar je reageer er niet op, we denken dat we je een andere naam gaan geven Bobby, roept ook net iets makkelijker als je 3 honden in het bos moet roepen.

 

ACE /SHIN Fabienne en alle vrijwilligers die deze adopties mogelijk maken, dank je wel en jullie maken ECHT het VERSCHIL

 

liefs van Toine en Ellen, Zen, Guusje (ACE Linneke) en Bobby (ACE Sulivan)

Klik hier voor een filmpje dat gemaakt is.

Update van Sesamo

Hallo lieve dierenvrienden,

Sesamo is nu 5 weken hier als opvanghondje.

Wat kan ik er over vertellen?

Het is een heel speciaal individu. Hij heeft de oren van een weimanamer, voeten van een galgo, het kontje van een stafford, het lichaam van ik-weet-niet-wat, en de kleuren bruin-zwart gevlamd, zo mooi, maar weet niet waar het vandaan komt.

Hij heeft ook supermooie oogjes. Als hij naar je kijkt met die mooie, bruine oogjes smelt je weg

Zijn pootjes zien er uit alsof hij constant onder de modder zit, hoewel dit soms maar eens het geval is...

Eigenlijk denkt hij dat hij een mastin is, zoals zijn speelkameraadjes, maar dan in het klein. Hij deinst voor niemand terug en zal je verdedigen tot het uiterste. Klein maar dapper (sommigen noemen hem groot, maar naast Bebe, Balou en Alaska is hij toch maar een klein prutske)

Zijn karakter is al even speciaal als zijn uiterlijk. Het is een energiek hondje, die zich eens wil uitleven door te rennen, te lopen, te spelen..

Hij waakt en blaft als een mastin, maar desondanks denkt hij, ik ben een chiwawa en komt lekker dicht bij je aanliggen en liefst van al nog op je schoot.

Hij ligt ook zo graag op je voeten, dicht tegen je aan en verliest je geen seconde uit het oog.

Als je naar hem kijkt, begint zijn staartje te kwispelen alsof het er elke moment kan afvallen.

Dan komt hij het liefst van al op je schoot gekropen, op een onschuldige manier, en geeft hij je likjes uit contentement.

Hij speelt heel graag met lege petflesjes, met stokjes en met de frisbee, daar kan hij zich uren mee bezig houden en als hij die komt brengen, je smijt ze weg, dan rent hij er achter en brengt het terug.

Daarbij luistert hij heel goed, en als je zegt: stop, zit, dan weet hij dat het gedaan is.

Sesamo is een klein vuilbakje op gebied van eten. Hij eet alles, lust alles, alles vindt hij lekker, maar als je zelf aan het eten bent, dan komt hij niet bedelen, maar zit rustig naast je.

Met andere dieren, zoals o.a., Bebe Antoine en Balou, kan hij geweldig goed spelen. Hij springt uit enthousiasme zelfs op Bebe Antoine zijn rug.

Met de kippen, daar loopt hij achter, niet met kwade bedoelingen, maar om te spelen.

Waar ik op hoop, als opvangouder van Sesamo, is dat hij bij iemand terecht kan komen die met hem wil spelen, werken of naar een hondenschool kan gaan en een beetje tijd in hem wil besteden.

Want Sesamo is een energiek hondje, heel speels en heel leergierig.

Als je met hem gaat wandelen, dan snuffelt hij aan elk blaadje, takje, bloemetje dat hij tegenkomt en wil hij het het liefst van al meenemen.

Als hij gespeeld, gelopen of gewerkt heeft, en hij komt dan bij je binnen, dan is hij heel rustig en komt hij naast je liggen, en hoor je hem de eerste uren niet meer.

Hij kan gemakkelijk 12uur binnen zitten, zo zindelijk is hij. En als hij dringend, dringend moet dan merk je het wel, want dan piept hij en gaat hij naar de deur.

We hebben hier nog geen enkel ongevalletje gehad.

Je kan met Sesamo gemakkelijk rustig een terrasje gaan doen, of op restaurant gaan, en je merkt niet eens dat hij er bij is.

Hij rijdt ook heel graag mee met de auto, kan geduldig wachten, tot zelfs 2uur lang (met raampjes open – bewust uitgetest). Dit is geen enkel probleem voor hem.

Wat zijn de nadelen van Sesamo? (er zijn positieve maar ook een negatief)

Het grootste nadeel van Sesamo is zijn verlatingsangst thuis, (in de auto geen enkel probleem) daar werken we aan, en hij maakt al vorderingen. Maar dit is iets dat tijd nodig heeft.

Hij kan ook niet in gevangenschap leven: daarmee bedoel ik, hij kan niet in een bench vertoeven.

Hij loopt graag rond en geniet van zijn vrijheid, zonder dat hij iets kapot maakt.

Na 1 of 2 weken kan hij gerust zonder leiband met je meelopen, als hij je vertrouwt.

Sesamo is zo dankbaar voor de aandacht, de kleine attenties die je hem geeft, daar geniet hij ten volle van!

Terwijl ik dit aan het schrijven ben, zit hij hier dicht tegen me aangeleund en hij geniet gewoon van het leven zoals het is.

Sesamo is voor anderen misschien in hun ogen niet het mooiste hondje, maar doordat hij zo lief is, is hij het mooiste hondje van de wereld.

Ik zou zeggen, als opvangpapa: als iemand een goeie vriend zoekt, dit is je kans.

Sesamo vraagt niet veel, wil niet veel, is niet veeleisend, alleen een klein beetje liefde en aandacht is wat hij zoekt en nodig heeft.

Vele lieve likjes en pootjes van Sesamo.

Vader en 4 pups op straat gezet,....

Dagelijks gaat het maar door, het stopt echt niet, telefonische aanvragen om hondjes binnen te brengen is dezer dagen erger dan ooit,…

Mensen aan de deur met een doos pups of een gevonden hond,….of …elke reden is goed genoeg,..

Je zou er soms de muren van oplopen, je kan ze helaas niet allemaal redden,…hoe graag we dat ook willen, deze familie is bij ons terecht gekomen.

Vader en zijn pups, moeder kregen we niet, hoe we ook wilde uitleggen dat dit niet langer kon, we kregen het moedertje niet mee,…zij zal straks weer pups op de wereld zetten en wat dan weer ?  Een doos aan de deur waarschijnlijk,..

De vader is een stevige Heer die zijn kroost beschermt en regelmatig op hun plaats zet, hij is enorm groot en dat zullen ook zijn volgelingen worden,..

Vader is een kerel die weet wat ie wil, de pups zijn allen heerlijke jonge pups die blij zijn met niets,..enorm dankbare lieverds,..

Spelen en zich langzaam integreren in het dagelijkse leven van de refugio, die weten al dat wij hen geen kwaad zullen doen, hun eerste dagen bij ons waren  een hel voor hen, niet gewoon geliefd te zijn,stilaan komt dit goed,….